Zaterdag 23/10/2021

Van Bach naar bluesgrass

CD ROOTS

door christophe verbiest

The Best of the Bluegrass Tradition HHHHI

Diversen Tradition / Zomba

Bluegrass is lange tijd allesbehalve de hipste muziek geweest, maar dankzij de film O Brother, Where Art Thou? van Joel en Ethan Coen is de muziek in de Verenigde Staten zelfs het onderwerp geworden van een bescheiden hype. Bluegrass is een subgenre van de countrymuziek dat ontstaan is in de Appalachen in het zuidoosten van de Verenigde Staten. De vader van het genre is Bill Monroe, naar wiens Blues Grass Band de muziek is genoemd (en dus niet omgekeerd). In de regel herken je bluegrass aan de (vaak erg hoog gezongen) harmonieën en de instrumentatie: een wisselende combinatie van mandoline, een vijfsnarige banjo, fiddle en akoestische gitaar. Hoewel er nog altijd heel wat (amateur)orkestjes zijn die deze muziek spelen, houden slechts weinige platenmakende artiestende de bluesgrassfakkel brandend. Alison Krauss And Union Station en Gillian Welch (met David Rawlings) zijn wellicht de bekendste. Maar hoe gaat dat als een muziekgenre plots hip wordt? Elke platenfirma die kan, probeert dan een graantje mee te pikken. Dat is gebeurd met 'nieuwe' genres (grunge, techno...), maar ook de traditie ontsnapt niet aan die regel.

The Best of the Bluesgrass Tradition is een box met drie cd's die het muziekgenre gemeen hebben, maar ook niet meer. De boeiendste van dat trio is zonder twijfel Bowling Green van The Kossoy Sisters with Erik Darling, een plaat die oorspronkelijk in 1956 is verschenen en bijna een halve eeuw later nog altijd even fris klinkt. Ellen en Irene Kossoy behoren niet tot de hillpeople uit de Appalachen, maar zijn geboren en getogen in New York City. Volgens de overlevering zongen ze zodra ze konden spreken, maar hun interesse voor bluegrass is pas gegroeid aan het einde van hun tienerjaren. Ze zijn dus niet gepokt en gemazeld in de bluegrass, maar hebben het genre op een bepaald moment 'opgepikt'. Maar ze klinken wel alsof ze de muziek met de moedermelk naar binnen hebben gekregen. Bowling Green bevat veertien traditionals waarin hun hoge stemmetjes onlosmakelijk verweven zijn. Zij brengen onder meer 'In The Pines', 'Single Girl' (bekend van The Carter Family en onlangs nog gecoverd door Sixteen Horsepower) en 'I'll Fly away', dat op de soundtrack van O Brother, Where Art Thou? gezongen werd door Krauss en Welch. De liedjes handelen in de regel over gebroken harten, mislukte relaties, de dood (bijvoorbeeld de murder ballad 'The Banks of Ohio') en... treinongelukken, een onderwerp dat altijd populair is geweest bij bluesgrassartiesten. De twee andere cd's in deze box zijn niet minder interessant, maar de instrumentale muziek daarop is wel wat taaier om te verteren. Banjo Jamboree bevat zeventien nummers waarin de banjo centraal staat. Jo met de Banjo werd schandalig over het hoofd gezien, maar beroemde banjospelers als Eric Weissberg, Mike Seeger en Jim Helms zijn wel van de partij. Pittige up tempo-songs vormen de hoofdmoot van deze plaat, al bevat ze ook enkeke ballads. Het eclectische snarenwonder David Lindley ontbreekt niet op het appel en Byrd Roger McGuinn draagt met 'Banjo Cantate' zelfs een nummer bij dat gebaseerd is op een compositie van Bach! Instrumental Music of the Southern Appalachians is net als Bowling Green een heruitgave uit 1956. De plaat bevat field recordings gemaakt in Virginia en North Carolina. Behalve voor Hobart Smith was het voor andere muzikanten - Richard Chase, Boone Reid en Etta Baker (ze was een belangrijk voorbeeld voor Taj Mahal) - de eerste opname. Instrumental Music of the Southern Appalachians was toentertijd een openbaring en al snel gingen de mensen de Library of Congres op pad om nog meer opnamen te maken van deze muzikanten, omdat het wel duidelijk was dat ze een stuk Amerikaanse muziekgeschiedenis vertegenwoordigen. De verzameling The Best of the Bluegrass Tradition laat horen dat die geschiedenis in de 21ste eeuw nog helemaal niet muf klinkt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234