Zaterdag 31/07/2021

Van Babyjohn tot Zion Train

rock

zeer geslaagde 25ste editie leffingeleuren

Leffinge

Van onze medewerker

Antoine Légat

Het Festival in Leffinge (bij Oostende), LL voor de vrienden, werd dit jaar wel zowat onthoofd door de afzegging van Chuck E. Weiss, ceremoniemeester in de kring rond Tom Waits. De man is een maand geleden 'van de aardbol verdwenen'. Vliegangst? Vrijdag liep de grote tent vlot vol voor een programma op maat van de schooljeugd. Het immer leuke 't Hof van Commerce en de dag erop Flip Kowlier solo, met steeds beter ingespeelde band, wonnen met ruim verschil hun thuismatch. Een versnelling hoger ging het met Starflam, de Luikse rappers, die ons sinds pakweg een jaar, met de cd Survivant, gewoon hebben gemaakt aan de beste hiphop. Niet de intensiteit van toen had dit optreden, maar daar had de falende techniek voor een stuk mee te maken. Het eindigde toch in climax met een passend putain de boucan. Logisch dat Zion Train (met de eerste echte instrumenten van de dag) aanvankelijk veel moeite had om de stemming te handhaven, maar dub reggae werkt nu eenmaal als een diesel. Door het late tijdstip zagen we maar een glimp van CJ Bolland ,die hier al eerder schitterde en nu Ken Ishii verving.

Op zaterdag zat het programma, met de beurtrol tent-zaal, eivol. Zodra het tijdschema niet meer klopte, bleek het dan ook onmogelijk om alles goed te volgen. Babyjohn, zoveelste loot aan de dEUS boom, wisselt live het beste met het slechtste af: uitstekende muzikanten, die zich echter nog te veel verliezen in gezochte wendingen. We hoorden uiteindelijk slechts één echte song, maar die zette ons nekvel dan ook recht overeind: 'Booga (Surprise Me With Your Love)'. Het is uitkijken naar de cd die op 7 oktober uitkomt. Babyjohn werd ook al niet gespaard van geluidstechnische problemen, maar speelde wel ontieglijk luid.

Het Madrileense Amparanoia opereert binnen de mestizo-stijl, intussen bekend van Manu Chao. Zangeres Amparo Sanchez werkte nog met gelijkgestemden van Ojos De Brujo en Macaco. Binnen dit sterke aanbod hebben de drie vrouwen en drie mannen van het ook visueel attractieve Amparanoia een vaste stek verworven. Was het eerste deel van hun set nog gericht op louter vlotte, maar eerder lichte deunen, dan werd halfweg het vaatje met complexere Zuid-Amerikaanse ritmes aangeboord en bleek de hecht spelende band op het niveau van de voornoemde topgroepen te draaien (het knappe 'Buen Rollito'!), in een mooie balans van amusement en kwaliteit.

Dat Lunascape voor een ongeziene volkstoeloop zorgde, zal wel te maken hebben met de presence en stem van Kyoko, ooit nog zangeres bij Hooverphonic, die een reeks dromerige songs bracht. Er was de vanzelfsprekende klasse van Millionaire, het beste dat ons land op dit moment te bieden heeft in de dEUS-school. Als bis speelden ze 'Summer', een bewijs dat ze sterk nieuw materiaal in petto hebben. Maar de inlandse verrassing bleek Orange Black: op een onnodige cover van 'Jump' na legden ze een foutloos parcours af, zelfs zonder al het beresterke werk van hun eersteling Morning Notes te brengen. Er was plaats voor schitterende songs als 'Trick (Do You Compute?)' en '(We've Lost) Gravity', een wereldnummer. Een groep met toekomst.

Zou Dick Dale zich waarmaken? Had Leffingeleuren The Original Artist Weiss niet kunnen vasthouden, dan was er tenminste The Original Surfer. Wel, dat zat snor. Niet zonder pathos bracht de levende juke-box een doorsnee van wat die surfmuziek kan zijn: evengoed 'The House Of The Rising Sun' en covers van de Shadows en Bo Diddley, als de populaire muziek voor de film Pulp Fiction en ander eigen werk. Zingen is Dales sterkste kant niet, El Sympatico spelen wel en gitaarspelen nog meer: zwaar aangezette, in echo badende, virtuoze power rock. Het showelement haalt het op de zuivere kwaliteit, maar dat is totaal onbelangrijk. Hij speelt geen twee keer hetzelfde: op het podium zie je hem instructies geven aan zijn ritmesectie om de song te krijgen zoals-ie daar en dan wil. Detail: Dale speelt links met de snaren omgekeerd! Therapy? gaat stilaan naar de status van semi-legende. Heeft de groep commercieel een stap terug moeten zetten, dan wordt er nog altijd even gretig en goed gemusiceerd. Het is en blijft allemaal fanfuckingtastic zoals Andy Cairns meermaals aangaf.

Dé inlandse verrassing bleek Orange Black

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234