Dinsdag 25/02/2020

Van albino's tot zandlopers

Met welke fijne tendensen kregen vrouwen en mannen de afgelopen jaren te kampen en hoe zijn we lijfstijlmatig veranderd?

Vooreerst zijn er, wat het waxen zelf betreft, een paar opmerkelijke evoluties die in tegengestelde richtingen gaan. Er wordt meer gewaxt, en minder gewaxt. Of geschoren en geëpileerd. Lichaamshaar blijkt voor sommige vrouwen en mannen de laatste tijd een zodanig vervelend kwaad dat ze het bekampen met een 'showgirl wax', waarbij zowat alle haar behalve dat op het hoofd verwijderd wordt. Bevorderlijk voor de aerodynamiek, wellicht.

Anderzijds staat er een nieuwe lichting romantische zielen op ter bevordering van het schaamhaar. Het schemert weer op venusheuvels her en der. In Brussel hebben een paar vooraanstaande dames de geheime liga van De Harige Bever in het leven geroepen, kwestie van op te komen voor de vrijheid van vegetatie in de lagere regionen. Weg met designscheren, alles voor de biodiversiteit!

Onder de navel

In die lagere regionen is er imagogewijs ook een en ander veranderd. Na decennia van omfloerste reclamecampagnes voor maandverband en tampons, hebben fabrikanten eindelijk door dat vrouwen niet gelukkiger worden van het vaginale taboe dat rond menstrueren hangt. Wil men vrouwen aanzetten tot het kopen van een product, dan moet eerst de schaamte rond de vrouwelijke cyclus weg. Wanneer men een kat een kat noemt en een vagina een vagina, dan maakt men vrouwen gelukkiger. Het nieuwe mantra is: leve de liefde voor eigen poes, in goede en kwade dagen.

De verpakking van die vajayjay heeft de laatste jaren ook wel wat veranderingen ondergaan. Lingeriefabrikanten beginnen meer en meer aandacht te besteden aan de slip. Aan de kont, zo u wilt. Terwijl vroeger de beha de meeste aandacht kreeg, met tierelantijnen en nepvullingen, is de onderstutting en de vorming van de derrière ook een prioriteit geworden. De minislip en de tanga hebben afgedaan, tenzij misschien bij voornoemde dames die wekelijks een voornoemde showgirl wax laten plegen. De rest van de modebewuste vrouwelijke bevolking blijkt meer en meer te opteren voor iets meer textiel dat de bilpartij accentueert en flatteert (praktischer ook, als er een full bush in het spel is).

Vandaar ook de stijgende populariteit van figuurcorrigerend ondergoed ofte shapewear. Vroeger gaf de gaine alleen maar gêne, nu krijgt men er een supersexy zandloperfiguur mee. Pronte kont, platte buik, afgewerkt met wat verrukkelijk kantwerk. Voor mannen is er trouwens ook iets soortgelijks op de markt gekomen: het onderlijfje met ondersteunend buikstuk en de slip met vulling op een wel zeer strategische plaats. Poets wederom poets na de push-upbeha. Conclusie: met ondergoed aan kan iedereen tegenwoordig nagenoeg het perfecte lijf krijgen.

Perfect is saai, bizar is spannend

Over perfectie valt er voorts niet meer in zwart-wittermen te denken. De laatste jaren zijn er steeds meer rolmodellen opgedoken die van een geheel andere planeet lijken te komen dan pakweg Barbie. Het Amerikaanse blad Love -Fashion and Fame zette in februari 2009 Beth Ditto in haar rijkelijke spierwitte nakie op de cover. De trend sloeg over naar andere magazines. Ook sterren - helaas wel een minderheid, het moet gezegd - wilden ineens terug naar hun natuurlijke boezem, naar minder gefotoshop en naar meer naturel. Op de catwalk was er bovendien plots een nieuwe vrouw te zien: een rondere.

Lara Stone werd met haar volle boezem en spleet tussen de tanden de top van de tops. Daarna volgden er meer en meer meisjes die het tot topmodel schopten ondanks of dankzij een spleet tussen hun tanden, flaporen en andere eigenaardigheden. Dat persoonlijkheid het aldus wint van cultureel bepaalde perfectie is een tendens die zich vooral in high fashion middens doorzet. Nog een evolutie: eerst was het imperfecte hip, nu zelfs het bizarre. Connie Chiu en Stephen Thompson zijn beiden topmodellen en albino. Bevreemdend en surreëel mooi. Het kan de verdraagzaamheid alleen maar ten goede komen, alles voor de biodiversiteit.

De modewereld blijkt een almaar grote rol te spelen in een belangrijke sociale evolutie. De mensheid is niet langer opgedeeld in m/v. Het derde geslacht, of het overlappende geslacht, kent een ongeëvenaarde opgang. Vroeger kwamen deze mensen schoorvoetend en gehavend uit de kast, nu springen ze meteen voor het flitslicht. Hun outing is er een met een hoge artistieke waarde. Andrej Pejic en Martin Cohn, mannelijke modellen met het gezicht van een meisje en het lichaam van een jongen, worden ingezet om mannen- en vrouwenmode te showen. De nieuwste man is de femiman. Ook transseksuelen (Valentijn De Hingh en Lea T.) schudden hun stigma af en maken carrière als model bij de grootste luxemodehuizen.

Mad Men en de vrouwen

De toenadering van de seksen, ofte genderbending, zet zich ook door in de manier waarop we ons kleden. Vrouwen haalden vroeger uit feministische overwegingen of in de brede golf van de powerdressing weleens kleren uit de mannengarderobe. De laatste jaren doen ze het zelfs meer en meer. Gewoon omdat die dingen modematig een duidelijke, sterke boodschap zonder veel poespas uitstralen, en omdat ze gewoon fijn en comfortabel zitten.

Ineens was daar trouwens ook een nieuwe minimalistische trend, die modemoeë vrouwen verloste van hun dagelijkse klerenkopzorgen. En geldzorgen - in crisistijden is het nog maar de vraag wat men een investment piece kan noemen. Kleren die sober zijn van vorm, mooi van materiaal en dus langer meegaan dan één seizoen, spreken almaar meer vrouwen aan. Jammer genoeg is de trend iets vormlozer of niet zo hapklaar en bijgevolg niet de dada van de meeste mannen, die er een dosis sexappeal in missen.

Wat wel een voltreffer van formaat bleek, was de fiftiesmode. De fiftieshype volgde op de tendens van de preutsere mode, die vrouwen in satijnen bloezen met strikken stak en in kokerrokken tot onder de knie. Dankzij een televisieserie van het Amerikaanse HBO kregen de ingehouden charme en de gespeelde kuisheid van 'bravere mode' ineens een seksuele lading. De dactylostijl werd hot. Mad Men bracht een hoop toonaangevende modeontwerpers op ideeën. Bovendien was daar een onderstroom die steeds groter werd: het burleske genre met de bijbehorende kledingstijl kwam aan de oppervlakte. Vrouwen met een zandloperfiguur en mode die die vorm desgewenst benadrukt, werden haast hipper dan in de fifties zelf. Noot: vrouwen met een natuurlijk zandloperfiguur bleken uit wetenschappelijk onderzoek helaas minder stressbestendig en dus minder economisch voordelig dan vrouwen zonder taille. Het is ook altijd wat.

Crisiswaren

Blijkt het dus toch waar dat de crisis rechtstreeks in verband staat met de roklengte. De lange rok is terug. Alleen zijn de mini en de midi ook gebleven, zodat alle lengten nu voorradig zijn. Misschien is de terugkeer van de maxi wel gewoon een antwoord van de modehuizen op het gemor van de boetiekeigenaars, die de minirokken van de laatste jaren niet verkocht kregen aan hun kapitaalkrachtigste klanten. Een dij van vijfenveertig is immers niet dezelfde als een van achttien. Toch zit het dragen van mini vooral tussen de oren, weten de 'nieuwe oudjes'. Wie ermee staat en ermee wegkomt, zal gelukkiger zijn met een minirok dan met een lange rok. Geen sociale druk die de amortals of onsterfelijken van tegenwoordig van hun kwieke plannen kan doen afzien. Amortals hebben niets met nostalgie, alleen maar met hedonisme en het voor zich uitschuiven van een bitter einde.

Nostalgie, dat is vooral iets voor jonge watjes die uit een drang naar bescherming en nestwarmte weer grootmoeders kook- en naaiboek van de zolder halen. Is er geen tastbaar bewijs voor het verband tussen de maxirok en de crisis, dan zeker wel voor de zelfmaakexplosie in barre economische tijden. Niet alleen financiële redenen liggen immers aan de basis van het confituur maken en het wortel kweken, maar evenzeer een ecogevoel, een zorggevoel dat therapeutisch en ontstressend werkt, een samenhorigheidsgevoel als men het met gelijkgestemden doet, en een euforisch gevoel omdat men er creatief mee aan de slag blijft. Zijn de sociaalnetwerksites het nieuwe cement tussen vrienden, verdere vrienden en verste vrienden, dan is de zelfmaaktrend een modus waarmee men niet alleen zichzelf kalmeert en pleziert, maar ook degenen met wie men zijn producten deelt. Geen cement, maar aangenaam glijmiddel. Van aan de keukentafel tot bij De Invasie, de markt voor kleine maar zeer creatieve ondernemertjes.

De kleine beloning

Uiteraard scherpt de crisistijd het verlangen naar echte vriendschap en waardevolle momenten aan, maar we vergeten zeker niet om onszelf nog te belonen. Alleen uit ons beloongedrag zich minder in roekeloze uitgaven dan vroeger. In de toptien staat de aanschaf van een flesje nagellak. Bij Chanel waren de creaties van de laatste jaren zo'n succes dat ze zelfs collector's items geworden zijn.

Crèmes en andere verzorgingsproducten beloven vaak ook meer dan één ding. Bovendien hebben de supermarktmerken door handige marketing en awards van allerlei jury's een veel beter imago gekregen. Of het allemaal helpt, dat smeren, is nog maar de vraag. In ieder geval voelt een vrouw zich door de band beter als ze smeert dan wanneer ze niet smeert. Het is aangename aandacht voor het eigen lichaam die ook de ziel kan zalven. Zelfs parfums kunnen het leven in één simpele schpritz best aangenamer maken. Zowel citrusgeuren die in de hersenen een positief humeur aanmaken, als nostalgische geuren die naar de kinderjaren ruiken, zijn kleine middelen die niet zozeer op de verleiding van de ander, dan wel op de genoegdoening van zichzelf kunnen werken. Alle beetjes helpen.

Ook voor mannen, want zij blijken ook meer geneigd om het smeren in hun dagelijkse routine op te nemen. Geen antirimpelcrèmes, let wel, want bij hen heten die wondermiddelen 'antivermoeidheidsgels'. Voor echte venten namelijk geen janettenspul. De nerd mag dan wel enige jaren populair geweest zijn, lang heeft zijn koningschap niet geduurd. De gebrilde bankier heeft afgedaan en de sterke man neemt weer het voortouw. Liefst een sportieveling met een wasbordbuik, misschien wel met een ruigere baard. Maar als het even kan in een maatpak, omdat dat zo heerlijk rock-'n-roll staat. Wie is dan onze nieuwe stoere man met een koekenbroden hart? Het beeld van de 'hunter-gatherer' ofte jager-verzamelaar doet het in crisistijden uitstekend, naar het schijnt omdat vrouwen zich beter beschermd voelen. Een dergelijke vent eet massa's vlees, naar het dieet van onze verre voorouders en gaat blootsvoets rennen. Ook een nieuwe trend. Qua genderbending of de wederzijdse toenadering der geslachten zijn we er dus nog niet helemaal. Al dragen steeds meer echte mannen naar verluidt ook wel schoenen met een hak. Wellicht zijn wij te groot geworden, op die duizelingwekkende schoenen van ons.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234