Dinsdag 19/11/2019

Valt de PS nog te redden?

Alain Gerlache is mediawatcher bij de RTBF en opiniemaker voor De Morgen.

'PS platgewalst', 'Bloedbad voor de PS', 'PS geveld', 'PS uitgeschakeld', 'Heeft de PS nog een toekomst?'

Voor de Belgische lezers van de Franse pers hadden de krantenkoppen, de dag na de eerste ronde van de parlementsverkiezingen, een bijzondere bijklank. Het is moeilijk om geen parallel te trekken tussen de historische nederlaag van de socialistische partij bij onze zuiderburen en de problemen van de Belgische PS. Ook al omdat de twee partijen nauwe banden hebben.

Toen Elio Di Rupo in april de socialistische presidentskandidaat, Benoît Hamon, met veel plichtplegingen ontving, sprak hij heuglijke woorden: "Jouw overwinning zal die van het hart zijn, van nieuwe ideeën en van het prachtige socialistische ideaal." Resultaat: Hamon kreeg 6 procent van de stemmen bij de presidentsverkiezingen en werd zondag al in de eerste ronde gewipt in het district dat hij had vertegenwoordigd. Het 'prachtige socialistische ideaal' van de voorzitter van een partij die wordt aangevreten door het gebrek aan integriteit en ethiek van sommige van haar leiders, heeft die arme Hamon weinig geluk gebracht. Gaat de Belgische PS in 2018 en 2019 haar Franse zusterpartij achterna?

Geen Waalse Macron

Di Rupo kan zich troosten met de verschillen tussen Frankrijk en België. Het Franse meerderheidskiesstelsel versterkt electorale bewegingen, ons proportionele stelsel doet dat niet. De Franse socialistische mandatarissen hebben geen verankering meer in de bevolking, want de PS is een partij van verkozenen geworden, van cabinetards en van het volk vervreemde yups. En wij hebben geen Macron die het Waalse en Brusselse politiek landschap op zijn kop zet. De drie partijen die dat graag zouden doen, maken er een zielig vertoon van: de cdH is oubollig en mist glamour, de MR helt als bondgenoot van de N-VA veel te veel naar rechts en Defi (ex-FDF) slaat in Wallonië nog altijd niet aan en kan haar imago van 'taalpartij' niet van zich afschudden.

Drie decennia schandalen

De socialistische kopstukken kunnen zich ook troosten met de bedenking dat de PS al drie schandaaldecennia heeft overleefd. Agusta en Inusop in de jaren 90, en natuurlijk het ergste van allemaal: de moord op gewezen voorzitter André Cools. In de jaren 2000 hadden we het geknoei van La Carolorégienne in Charleroi, met de legendarisch geworden kreet: "Ik heb genoeg van de parvenu's." De PS kreeg elke keer klappen, maar kwam er weer bovenop. Waarom zou het deze keer anders zijn?

Het zou anders kunnen zijn omdat dit een fundamenteel andere tijd is. De sociaaldemocratie verkeert nu in een crisis. Niet alleen in Parijs, maar ook in Athene, Rome, Madrid en zelfs in Berlijn, waar Martin Schultz en zijn SPD met lede ogen aanzien dat Angela Merkel weer in de gratie is. En Londen? Juist, Jeremy Corbyn, 68 jaar, twee jaar ouder dan Elio Di Rupo, heeft Theresa May in het zand doen bijten door de jonge kiezers aan te spreken. Hoe? Door te zijn wie hij is: een eerlijke, coherente socialist zoals Bernie Sanders in de voorverkiezingen van de Democraten in de VS. Maar bij ons gaan die kiezers naar de PTB zoals in Frankrijk naar Jean-Luc Mélenchon. La gauche ne meurt jamais is de titel van het laatste politieke boek van Paul Magnette. Links is onsterfelijk. Partijen zijn dat niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234