Woensdag 07/12/2022

Valentijn nu eens zonder valse schijn

Op 'Je t' adore', de tentoonstelling in het Cultureel Centrum van Deurne, vind je geen klassieke Valentijnscadeaus, wel werk van 22 sieraadontwerpers die het vertikken om een vals beeld op te hangen van de enige, ware, grote liefde. Wie op zoek is naar een eerlijke interpretatie van 'houden van' in al zijn aspecten is hier aan het goeie adres.

Het is niet de eerste keer dat Inge De Schuyter en Sophie Vermeulen, zelf ook sieradenmakers, hun krachten bundelen en een project rond sieraden opzetten. En 14 februari was bijna vanzelfsprekend dé gelegenheid om kunst en kunde van enkele gelijkgezinde sieraadontwerpers te tonen.

Het uitgangspunt was een liefdesgedicht van Bart Moeyaert. De auteur gaf De Schuyter en Vermeulen de toestemming om met 'Siberië '('Geef me je jas van bont van teddyberen / Leg je arm om me heen / en al je winterkleren...') aan de slag te gaan. Ondanks Moeyaerts beeldrijke taal liet geen enkele ontwerper zich tot een letterlijke interpretatie verleiden. Het was veeleer eenzelfde knuffelachtige tederheid die enkelen treffend in beeld wisten te brengen. Het onvoorwaardelijke 'je t' adore' wordt slechts een zeldzame keer in al zijn glorie bezongen (de frivole pins van Liesbet Simons, de 'betovering' in het werk van Sofie Vanlancker en de bijna vleesgeworden parels van Peter Vermandere), alsof deze overwegend jonge ontwerpers al de nodige scepsis ontwikkelden tegenover zoveel verafgoding. Graag zien, dat wel, maar dan met een goeie dosis humor en (zelf)relativering. Deze sieraden hebben weinig van doen met het eeuwigheidsgevoel ('een diamant is voor altijd') waarop bijvoorbeeld een De Beers-advertentie zo schijnheilig inspeelt.

De liefde is een roos maar niet zonder doornen. Maire Claire Desmedt stelt het ons letterlijk voor: gouden doornen aan een bloedrode zijden draad... 'Pijn' is prominent aanwezig (ook Marie-Bénédicte de Schryver maakt drie halsjuwelen waaronder 'Maux d' Amour'). Of 'gemis', zoals bij Iris Mondelaers die zich laat inspireren door 'Ne me quitte pas' van Jacques Brel (een mooi gestileerd gouden collier met perles de pluie van gezandstraald bergkristal) en Inge De Schuyter die aluminium identificatieplaatjes van soldaten presenteert (de plaatjes worden per twee gedragen, twee geliefden verbeeldend die door een 'oorlog' van elkaar worden gescheiden).

Mei Lee is zich dan weer heel erg bewust van het spel van aantrekken en afstoten, van krijgen en opofferen, van jezelf en je vrijheid verliezen... Zij gooit letterlijk een 'Lasso' uit naar de ander, een geknoopt henneptouw met daaraan een blinkend, flikkerend hart dat, als je niet oppast, je vangt en in zijn greep houdt.

Harten ook bij Dominique Baeyens, leuke pins van peperkoek die de troetelnamen 'sugar' en 'honey' bijna letterlijk incorporeren en zo meteen verwijzen naar onze honger naar liefde, naar het 'ik zou je willen opeten'-gevoel, naar het boek van Laurence Haloche 'Les plaisirs de la chair' waarin een meisje haar lichaam 'klaarmaakt' voor haar geliefde. Of hoe de zoete liefde soms een wreed trekje krijgt.

Aline Vandeplas speelt het nog botter en hangt een wc-handvat als fallussymbool aan een lange ketting. Even nuchter is Sophie Vermeulen, die een relatie ziet als een knoop in een touw. - net zoals alle belangrijke gebeurtenissen in je leven niet meer zijn dan knopen in datzelfde touw, als een puur persoonlijke DNA-string. En voor Geertje Bruyninckx bestaat er geen grotere liefde dan moederliefde.

Wie zeker nog gelooft in de grote liefde, moet Els Vansteelandt zijn. Drie gouden doosjes 'Tres-or' dienen om een aandenken aan je geliefde in te bewaren, om zijn of haar liefdesbriefjes in op te bergen, om desnoods het liefste van jezelf in weg te schenken. Door al je persoonlijke fetisjen in deze gouden kleinoden te stoppen, wordt de emotionele betekenis wel heel erg groot. Vansteelandt vouwde de doosjes van flinterdunne fijngouden plaatjes. Het zachte 24-karaatsgoud leent zich enerzijds uitstekend om zo gemakkelijk te worden verwerkt als papier, anderzijds maakt de spanning van het materiaal de doosjes stevig genoeg. De buitenkant kreeg een matte oppervlaktebewerking, de binnenkant straalt een blinkend gouden gloed uit. Zoals Vansteelandt het zelf zegt: een beetje zoals een schelp, ruw aan de buitenkant maar parelmoer vanbinnen.

Of is het zoals de liefde?

Hilde De Decker

'Je t' adore' in het CCinema Rix, de Gryspeerstraat 86, 2100 Deurne, tel. 03/360.85.50. Van 11 februari t/m 11 maart, open van maandag tot vrijdag van 13 tot 16 uur, op zaterdag en zondag van 14 tot 17 uur. Toegang gratis.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234