Zaterdag 05/12/2020

Hugo Camps

Vakantie is uitgegroeid tot de meest Bijbelse industrialisering van de samenleving

Een vrouw met een koffer op een terrasje in Antwerpen op een bijzonder zonnige dag.Beeld Bob Van Mol

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps elke donderdag.

Collega Max Pam noteert in de Volkskrant dat vakantie weggegooide tijd is. Ik houd het liever op andere tijd. De zomer als metamorfose en verdwijntruc. Mensen gedragen zich anders, laten zich domweg oplichten waar ze bij staan. Leed wordt ongemak, vulgariteit misplaatste grap. Voor compassie is geen tijd.

Verplaats de asielzoeker in zijn rafelig onderhemd naar de barre winter bij -15 en iedereen schrijnt mee. Nu kijken we alleen hoofdschuddend naar Calais. Wie loopt bij deze hitte dan niet in een marcelleke. Overvloedige regenval kan nog helpen de tragiek bij te stellen, maar dan wel héél overvloedig. Ons immuniteitsstelsel verandert in de zomer.

Hugo Camps.Beeld Stephan Vanfleteren

Volksmenners en politici weten dat de alertheid van de burger afneemt bij mooi weer. Ze manipuleren de zomer als oubliëtte voor onpopulaire maatregelen en hervormingen. Terwijl ze zelf onbereikbaar onder een palmboom liggen te genieten van het parlementaire vacuüm. Het is een soort lafheid die je bij alle crisiskabinetten tegenkomt. Het catenaccio van deze regering wordt overgelaten aan Kris Peeters (CD&V). Die toetert almaar dat er nog veel gecommuniceerd moet worden, maar zelf kan hij het niet. De vicepremier is te zonnig voor onheilsberichten. Altijd dat gebeitelde Unizo-lachje in het gezicht waar geen spat inleving in zit. Zoals een notaris routineus een overlijdensakte leest, zo routineus is Peeters in nietszeggendheid. Hij zou beter een camouflagepak dragen als hij tot de mensen spreekt.

Vakantiehouders zijn afgestemd op een fotografisch geheugen. Ze zoeken het beeld, los van de cultuurstrijd tussen woord en beeld. Iedereen gedraagt zich naar de kiekjesterreur. Een vracht water en strand gaat straks het familiealbum in met één geposeerde postzegel voor de Akropolis of het Colosseum. Vakantie decreteert een leven met strik.

Zijn mensen op vakantie socialer en aimabeler. Niet op drukbezochte stedelijke terrassen. Ieder jaar zie je hetzelfde tafereel. Een echtpaar met baby zoekt van ver een stoeltje op het terras. De aanwezigen maken zich meteen breed tot een accordeonzit. Alsof ze ineens op drie stoelen tegelijk willen gaan zitten, want zo'n vreemd stel met kind hoeven ze niet aan hun tafeltje. Demarcatielijnen van de afzondering worden scherp getrokken op zomerterrassen.

Vakantie is de wonderlijke paradox van eilandgedrag en kabaal. Wie niet meedoet, is een outlaw. De sociale druk om op vakantie te gaan heeft iets stalinistisch. Vooral gezinnen met kinderen komen er niet onderuit. Een weekje Costa is even dwingend als het schoolreisje vroeger. Het is mede sociale plattegrond van het bestaan. Terwijl juist in vakantieperiodes eigen dorp en stad zich van hun beste kant laten zien: lanterfantend.

Gehaast om weg te gaan, gehaast om thuis te komen is het dwangmatige ritme van vakantie. De meest voorkomend mantra die je hoort is dat je op vakantie het hoofd nog kunt laten leeglopen. De zinnen verzetten, heet dat in onbegrijpelijke taal. Ik vrees dat er minder leegloopt dan verwacht.

Dat de onrust eerder toe- dan afneemt. Het is een kanttekening die niet graag gehoord wordt, want vakantie is inmiddels uitgegroeid tot de meest Bijbelse industrialisering van de samenleving.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234