Dinsdag 31/01/2023

Vaarwel Nippon, ik zal u niet missen

Bijna een maand heeft het Belgische WK-sprookje geduurd. Met de gebruikelijke ups and downs. De sportieve balans is positief, de extrasportieve minder. Het was mijn eerste wereldbeker en dat helpt niet. Voor de veteranen in de persmeute is de herrie op zo'n WK een vierjaarlijkse traditie, telkens weerkerende kost, goed om de overgangsdagen vol te schrijven en de geesten scherp te houden. Voor een debutant als ondergetekende betekende het vaak met open mond staren naar zoveel heisa om doorgaans niets. De minste zucht, de kleinste oneffenheid, elke loslippige milliseconde: het sein om het vergrootglas boven te halen, de kanonnen in stelling te brengen, elkaar ophitsend in het spel van wij collega's maar ook concurrenten onder elkaar. Zelfs de meest ervaren journalisten trapten graag mee in de val. Schelden en terugschelden. Telkens weer.

Nog zo'n 'uniek' moment was de persboycot, deel twee. Spelers die bereid waren tot interviews enkel en alleen als het over Brazilië ging. Zo eigenlijk zelf de vragen bedachten. Preventieve censuur. Nooit gezien, hoe iedereen in de hoek werd gedreven. Toegaf, noodgedwongen. Een dieptepunt.

En dan Japan. Vooraf zaten er flarden van Nippon in mijn koffer. Japanners werken vrijwel constant, drijven op een schier onmenselijke discipline, zuipen zich één avond in de week collectief - de mannen dan toch - te pletter, eten rauwe vis, gebruiken geen zeep in bad, rijden links van de overbevolkte weg, wonen in de grootsteden op, onder en boven elkaar, kicken op alles wat naar hightech ruikt en hebben een hoge - en voor buitenlanders dus dure - levensstandaard.

Een maand lang heb ik me mee ondergedompeld in dat even vreemde als boeiende bad. Me mee volgestompt met tempura, sushi, miso, sashimi, yakinuri en kilo's noedels (mooi met stokjes). Overal, op elke hoek van de straat, in elke winkel, in elk hotel vriendelijk mee het favoriete zinnetje van de Japanners opdreunend: 'domo arigato kozaimass' (verschrikkelijk hartelijk bedankt, of zoiets) of een variant (wat mompelen en eindigen met 'mass' deed het altijd). Driftig knikkend, altijd net iets vriendelijker proberen te zijn dan de Japanse 'opponent' (onbegonnen werk).

Uren en uren geduld heb ik ook uitgeoefend. Wanneer je als buitenlander gemakkelijk honderd winkels op rij kunt binnenstappen zonder één enkele Engels-kundige bediende tegen te komen. Wanneer tien Japanners aan de incheckbalie op de luchthaven klaar staan en nog alles in het honderd laten lopen als er een invasie van chaotische Belgen komt afgestormd. Wanneer de buschauffeur hardnekkig weigert een halve straat om te rijden naar je hotel omdat dat nu eenmaal niet in zijn opdrachtenboekje staat.

Vandaag is het Japanse avontuur achter de rug. Ik ben meer dan voldaan. Genoeg van de overgedisciplineerde, onwezenlijk vriendelijke en gedienstige, knikkende, 'mass'-kwakende, sushi-vretende, overgeorganiseerde maar even snel in onvoorstelbare chaos wegzinkende Japanners. Ik zal Nippon niet missen. Peter Goris

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234