Woensdag 25/11/2020

Uitgespeeld: Venetica **

De protagonist in Venetica is de bevallige Scarlett, die al snel niemand minder blijkt te zijn dan de dochter van Pietje de Dood.Beeld UNKNOWN

Na Assassin's Creed II doet ook het door Duitse handen vervaardigde Venetica de zestiende-eeuwse kanalen van Venetië aan. Maar deze keer vormt de Italiaanse stad het decor voor een bitse role playing-strijd tussen goed en kwaad. Of beter: tussen kwaad en nog kwader, want uw hoofdpersonage is niemand minder dan de dochter van Pietje de Dood.

Als de winkelversie van een videogame in onze brievenbus landt zonder dat we er ook maar een zweem van marketing- of pr-inspanningen van hebben gezien is dat verdacht. Meestal, zoals met de eind vorig jaar gelanceerde drol Rogue Warrior, betekent het dat de uitgever zwaar teleurgesteld is in het eindresultaat en de game dus liever zonder verdere investeringen in promotie naar de winkelrekken stuurt. We waren dan ook zwaar op onze hoede toen we Venetica in onze tengels kregen.

Checklistgewijs zit het anders wel snor: de Duitse ontwikkelaar Deck13 heeft alle elementen van een geslaagde role playing game (RPG) - een genre dat zich meestal in een fantasysetting afspeelt en draait rond het beter maken van uw hoofdpersonage - er vakkundig ingegooid. Dus krijgt u een bildungsverhaaltje voorgeschoteld van een hoofdpersonage met een mysterieuze achtergrond, dat door de overmacht der gebeurtenissen (hopla: de game begint nog maar eens met een aanval op de vredige thuisbasis) de wijde wereld in moet trekken en daar zijn lotsbestemming tegenkomt.

Nu ja, háár lotsbestemming, want de protagonist in Venetica is de bevallige Scarlett (ons clichélijstje zwelt aan, zoals u merkt), die al snel niemand minder blijkt te zijn dan de dochter van Pietje de Dood. Die maakt een lastige periode door, want hij wordt belaagd door de horden van de Necromancer, die ook verantwoordelijk lijkt te zijn voor de aanval op Scarletts dorp. Dus moet dochterlief voor bijstand zorgen, en dat gebeurt, na wat omzwervingen en zijqueestes op het Italiaanse platteland, in Venetië.

Moordgriet
Het verhaal wordt voorzien van een bijzonder verzorgd, maar ook erg achterhaald visueel decor. Moordgriet Scarlett werd met de grootste zorg gemaakt en is ook gedurende de vele uren die u nodig hebt om de hoofdqueeste tot een goed einde te brengen een lust om naar te kijken. Maar het personage steekt af tegen de verder erg rudimentaire achtergrond.

Dat laatste is overigens een kritiek die voor de hele game geldt. De makers van Venetica weten duidelijk erg goed waar de klepel hangt als het om RPG"s gaat, maar het blijft allemaal keurig binnen de lijntjes. Ook worden een paar hoogdravende beloftes hoegenaamd niet waargemaakt.

Over de stunning visuals die worden beloofd op de verpakking valt nog te discussiëren, maar de claim dat de game een enorme open wereld bevat is zwaar overdreven. De gamewereld wordt namelijk in kleine porties geleverd en de verhaallijn is bijzonder lineair. Ook de gevechtshandelingen (gewoon aanhoudend op de A-knop hengsten) zijn niets wat urenlang zal blijven boeien. Zelfs niet als u, na een paar zijqueestes te hebben afgerond, over betere wapens beschikt, zoals de illustere Moonblade: die halen gewoon het gezondheidsbalkje van uw tegenstanders iets sneller naar beneden of brengen in het beste geval een extra aanvalssoort binnen.

Ook de achterliggende RPG-structuur vertoont hier en daar gaten. Zoals het manke, moeilijk navigeerbare inventarissysteem. Het uitbouwen van uw personage levert de mogelijkheden die te verwachten vallen van een deftige actie-RPG (zoals giftige aanvallen, oplaadbare charges en explosieve slagen), maar nergens komt u een echte verrassing tegen. Ook niet wanneer u later in de game toegang krijgt tot het Rijk der Dood en zogeheten twilight skills (magie dus) tot uw beschikking krijgt.

Venetica is flauwtjes, gewoontjes en bijzonder onorigineel. Elementen uit Aziatische fantasy-epen als Blue Dragon en third person-actiegames à la God of War werden gewoon in de blender gegooid en ongekruid geserveerd. De game kan dus alleen maar als zoethoudertje dienen voor wie de grote RPG-kleppers als Dragon Age: Origins en Mass Effect 2 heeft afgewerkt, en eventjes iets nodig heeft om op te snacken. Zeker visueel is hij aan de slappe kant, en zowel de actie als het verhaal zijn niets om lyrisch over te worden. Eentje om snel zwaar afgeprijsd in de ramsjbak terug te vinden, dus hou die portefeuille nog eventjes dicht. (Ronald Meeus)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234