Vrijdag 27/11/2020

Uitgespeeld: Maffia II ***

Beeld UNKNOWN

Veeg het fifties-tijdskader weg en Mafia II lijkt heel sterk op Grand Theft Auto. Maar het is er geen kopie van, want u krijgt vooral een frenetiek schietspel geserveerd dat zich toevallig in een open wereld afspeelt. En als u zich toch verveelt, kunt u nog altijd in-game een blootboekje ter hand nemen.

In games als Grand Theft Auto IV kunt u elke uithoek van een grote, levende stad verkennen, en vooral: verwikkeld geraken in talloze zijmissies die uw aandacht afleiden van de hoofdplot. De reeks, met het bekende Rockstar Games-label, krijgt nu in zekere zin concurrentie uit eigen rangen, want de zich eveneens in een open wereld afspelende misdaadgame Mafia II komt van zusterlabel 2K Games. Alleen is een typische openwereldgame duidelijk niet wat de makers van Mafia II wilden. Ze presenteerden liever een strikt lineair verhaal waarin zelfs grote sprongen in de tijd worden gemaakt, maar toch met een grote open wereld als achtergrond.

Er kan in Mafia II wel een beetje de aap worden uitgehangen, net zoals in de GTA-games, maar het spel doet zijn best om u daarin te ontmoedigen. In de prak gereden auto's ontploffen bijvoorbeeld niet, een harde crash kan de dood van uw hoofdpersonage betekenen, en als u wordt gearresteerd leidt dat automatisch tot game over. Dat maakt dat u door een ruime, sfeervol vormgegeven stad rondhost, maar dat die grote omgeving toch strikt als decor wordt gebruikt. Een moedige, maar relevante (en misschien zelfs visionaire) keuze van het ontwikkelingsteam, want misschien is dit wel de vorm waar alle games in dit genre naartoe moeten: een strak verhaal, maar wel een dat zich afspeelt in een grote en ademende omgeving.

Mafia II is geen pure misdaadsimulator à la GTA, maar een third person shooter die toevallig in een open wereld werd gestanst en waarin af en toe met de vuist moet worden gevochten en een auto kan worden bestuurd. Maar die twee elementen worden naar de marge verwezen: er zit zelfs geen enkele noemenswaardige racemissie in de game.

Beenhard
Als shooter kwijt hij zich echter voortreffelijk van zijn job: er zit een deftig dekkingssysteem in, wapens die zeer authentiek zijn voor het tijdperk waarin de hoofdintrige zich afspeelt en tegenstanders die - zeker naar het einde toe - niet van gisteren zijn. Zo proberen ze tijdens vuurgevechten stilaan in te lopen op uw positie en durven ze u zelfs te flankeren. Hard knallen dus, maar wel met uw verstand erbij. Het geeft de game ook een uitgesproken dynamiek: dekking zoeken, herladen, positie van de tegenstanders bepalen, en hup: een nieuw salvo. Het geweld is bij momenten beenhard, maar dat geldt vooral tijdens de niet-speelbare tussenscenes. Die zijn kort maar relevant en laten vooral het oog voor detail zien dat de producers aan de dag hebben gelegd. De gezichtsstructuren en -animaties behoren tot het beste dat we ooit hebben gezien.

De open wereld maakt het decor van Mafia II, waarin de evolutie van twee jonge boefjes tot middenkadermaffiosi centraal staat, vooral bijzonder sfeervol. Dat is zeker zo in het tweede deel van de game, waarin de actie verschuift van de jaren veertig naar de woelige fifties, en ook de muziek evolueert van swing en doo wop naar vroege rock-'n-roll. Lichtjes anachronistisch, want de deuntjes in kwestie zijn heel wat ouder dan het jaar waarin het tweede deel van de game zich afspeelt, maar we slikken het.

Playboy
Het grootste mankement aan Mafia II is echter net hetgene waarop de Tsjechische makers van de game zich laten voorstaan: het verhaal. De plot is episch en solide, en vlak voordat de eindaftiteling rolt wordt er een bommetje gedropt dat we echt niet zagen aankomen, maar thematisch is het pover. De scenaristen wilden duidelijk een hybride maken tussen een koningsdrama à la The Godfather en een hebzuchttragedie in de trant van Reservoir Dogs, maar faalden - zoals dat meestal gebeurt wanneer men de kerk in het midden probeert te houden - op beide vlakken. Het blijft bij een reeks verplichte nummertjes die de makers goed hebben gepikt uit gangsterfilms (zoals de korte sequentie in de bak, of het openingslevel dat zich in het Siciliaanse thuisland afspeelt) en een relaas over hoe het leven van een gangster toch niet allemaal rozengeur en maneschijn is, terwijl de morele ontbinding van de twee hoofdpersonages naar de voetnoten van het verhaal wordt verwezen.

Dat is ook weer niet zo erg, want al is het geen klassieker, Mafia II blijft een uitstekende game. De echt memorabele momenten in het spel zijn de doeltreffend uitgezochte bubblegumdeuntjes die door de luidsprekers van uw gepikte Mustang schallen en de shoot-out aan het einde, en tegen dan hebt u al een uur of twaalf bitse schietactie achter de kiezen. Als u een fan bent van blote vrouwen zit u overigens ook gebeiteld, want dankzij een promodeal tussen 2K Games en Playboy werden overal in de spelwereld legendarische exemplaren en posters van het blootblad uitgestrooid. (Ronald Meeus)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234