Donderdag 21/01/2021

Uitgespeeld: Heavy Rain *****

Beeld UNKNOWN

We hebben de onwaarschijnlijke eer u op een historisch moment in de gamegeschiedenis te wijzen: met de PlayStation 3-game Heavy Rain is de Citizen Kane der video-games, de titel die het medium verheft van een ordinair amusements-product naar een kunstvorm, eindelijk een feit.

Het is niet voor niets dat Heavy Rain vorige week aan de pers werd voorgesteld in de Parijse Cinéma Gaumont Marignan: het is een titel die bijzonder moeilijk in klassieke videogametermen uit te leggen valt. Dat is de eerste reden waarom we deze game als de Citizen Kane der videogames durven betitelen. Want wat de Orson Wellesklassieker uit 1941 deed voor de film, doet Heavy Rain voor de videogames: ervoor zorgen dat ze eindelijk au sérieux kunnen worden genomen als verhalend medium.

Het is om te beginnen de allereerste game waarvoor de acteurs effectief hun personages konden neerzetten: zowel de beeltenis als de bewegingen en de stem van dezelfde acteurs werden ingescand en gebruikt in de game. Heavy Rain is daardoor een technisch huzarenstuk geworden, waarin vooral de bijzonder sterke gezichtsanimaties opvallen. Die zorgen ervoor dat de emoties van de vier hoofdpersonages, wier levens elkaar kruisen in de zoektocht naar een seriemoordenaar, letterlijk van hun gezicht af te lezen zijn.

Groeven in de smoel
En geloof ons, de plot van Heavy Rain bundelt het soort gebeurtenissen die groeven in iemands smoel achterlaten. De game levert een typisch 'cinema noir'-verhaal (het regent ouwe wijven in letterlijk elke scène), waarin alle hoofdrolspelers net in de uitzichtloosheid van hun situatie het karakter vinden om door te gaan.

De voormalige voorbeeldvader Ethan Mars moet bijvoorbeeld, na een auto-ongeluk waarin zijn oudste zoon overleed, achter de zogeheten Origamimoordenaar aan omdat die zijn jongste heeft ontvoerd. FBI-agent Norman Jayden wordt op de zaak gezet terwijl hij knokt met zijn drugsverslaving. Journaliste Madison Paige wordt zodanig gekweld door demonen uit haar verleden dat ze alleen maar de slaap kan vatten als ze haar loft verruilt voor een groezelige motelkamer. En privédetective Scott Shelby wordt, ondanks zijn eigen problemen, opgetrommeld door de ouders van eerdere slachtoffers van de Origamikiller om de zaak uit te spitten.

Er zit een rauw naturalisme in de drijfveren van die vier hoofdpersonages, dat u op zich al slaafs in de game houdt. Maar de grote kracht van Heavy Rain is uiteindelijk dat de game een aantal vernieuwingen op gebied van structuur en vertelling consolideert, en daardoor de visuele en narratieve grammatica van het medium op punt stelt. Ten eerste is er de zware focus op morele dilemma's, een element dat pas de afgelopen jaren begint op te duiken in videogames en het medium bij uitstek interessant maakt om de speler voor een aantal hartverscheurende keuzes te stellen.

Halfweg de plot van Heavy Rain wordt vader Ethan Mars bijvoorbeeld verplicht om iemand te vermoorden om meer informatie te krijgen over waar zijn eigen zoontje zich bevindt. Moet hij de trekker overhalen? U mag het zelf zeggen, want zonder uw feedback gebeurt er helemaal niets. De game gaat soms bijzonder diep in die keuzes: ze kunnen soms in strijd zijn met de conventionele logica of met uw karakter. Vaak betekent niets doen ook een keuze: als u te lang wacht, hebt u evengoed een beslissing genomen door uw inertie.

U speelt dus vooral via uw emoties, en die kunnen op de gekste manieren worden gecommuniceerd, bijvoorbeeld door de deur van een ijskast hard dicht te slaan. Die emoties en keuzes zijn ook het enige echte game-element in Heavy Rain, waarvoor geen enkele klassieke videogame-behendigheid nodig is. Maar de gevolgen van die morele keuzes hebben wel hun weerslag opp het verdere verloop van het spel. Ook aardig is dat u de monologue intérieur van uw personages kunt sturen. Druk op een bepaalde knop van de controller, en u kunt zelf kiezen wat er in zijn hoofd omgaat.

De plot van Heavy Rain is au fond die van een ordinaire misdaadthriller, maar het échte detectivewerk in de game gebeurt naar de psyche van de vier hoofdkarakters. Met andere woorden: dit metafysische detectiveverhaal, dat toevallig in de vorm van een videogame wordt gepresenteerd, is de eerste game die de linker- en rechterhersenhelft van de speler tegelijkertijd beroert. (Ronald Meeus)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234