Vrijdag 27/11/2020

Uitgespeeld: Halo - Reach ***

Beeld UNKNOWN

De tijd dat een nieuwe aflevering uit de Halo-reeks nog een evenement was is voorgoed voorbij. Halo: Reach lijkt ook niet die ambitie te hebben: het is een soort compilatie van het beste uit de vorige vier afleveringen.

Elke Halo-fix is natuurlijk goed voor hardcorefans van de serie, maar toch waren we vorig jaar wat teleurgesteld door Halo 3: ODST, de eerste aflevering in de uitdijende franchise waarin u een menselijk personage speelde. En hopelijk ook de laatste, want de Halo-reeks draait helemaal niet om mensen. De grote kracht ervan is net dat u in de huid kruipt van een mythische reus die het grote verschil maakt in een haast onmogelijke strijd, net zoals de helden in oud-Griekse epen. Niet toevallig heten de supersoldaten uit de Halo-mythologie, waarvan u er een vertolkte in de eerste drie afleveringen uit de reeks, 'Spartans'.

Het goede nieuws in Halo: Reach is dus dat u opnieuw in de huid van zo'n Spartan kruipt. U bent niet de Master Chief uit de Halo-trilogie, maar speelt wel een personage dat al diens eigenschappen en vaardigheden heeft. En toch doet ontwikkelaar Bungie, die zich voor het laatst mocht bemoeien met een Halo-game, gewoon verder met het demystificeren van de eigen creatie.

U werkt in Halo: Reach niet langer alleen, maar bent een onderdeel van een team. En uw teamgenoten maken er - in tegenstelling tot uzelf - geen probleem van om geregeld hun helm af te zetten en elkaar wat te onderhouden met een vleugje arbeidershumor. Bonding heet dat. We snappen ook wel waarom ze dat doen: om u als speler een gevoel van wanhoop te geven als u de leden van uw squad een voor een naast u ziet sterven. De verhaallijn van Halo: Reach valt namelijk erg eenvoudig samen te vatten. Zo weinig moeite hebben we zelfs nog nooit moeten doen om de plot van een videogame uit te leggen. Hier komt-ie: iedereen gaat dood.

De gebeurtenissen in Halo: Reach spelen zich vlak voor die van de eerste Halo af en werden al verteld in een Engelstalige pulproman die enkele jaren geleden merchandisinggewijs bij de reeks werd verkocht. De slag om de planeet Reach was de eerste keer dat de troepen van de United Nations Space Command (zeg maar: de mensheid) en de vileine buitenaardse Covenant-supermacht goed slaags met elkaar raakten, en dat eindigde in de mythologie die Bungie rond zijn reeks bouwde met een zware nederlaag voor de mensen.

Een fascinerend element in Halo: Reach is dan ook dat de ontwikkelaars daar vanaf het begin geen geheim van maken: er wordt kwistig op gealludeerd in de marketing, en het openingsbeeld toont een dor landschap met op de grond de doorzeefde helm van de Spartankrijger die u een minuut geleden nog zelf had gebricoleerd.

Lappendeken
Met dat openingsbeeld tonen ze bij ontwikkelaar Bungie aan dat ze nog steeds weten hoe het moet. En om eerlijk te zijn: ze hadden ons al beet bij de eerste paukenslag, toen het scherm nog zwart was. De 8 uur durende verhaalcampagne is bij momenten vintage Halo, vooral het minutieus choreograferen van aanvallen in korte vlagen van minder dan een minuut (het zogeheten thirty seconds of fun-principe) zit er weer goed in, en de missies hebben ook niets van hun snedigheid verloren. U kunt niet meer met twee wapens tegelijkertijd zwaaien, maar dat dual wielding zat in Halo 3 toch maar in de weg. Het maakt nu plaats voor de speeldynamiek die de reeks in 2001 zo uniek maakte: schieten met de rechtertrekker, granaten gooien met de linker.

Halo: Reach wordt door bepaalde collega's gelauwerd als de beste Halo-aflevering aller tijden, en ik begrijp waarom ze dat zeggen. Maar de actie is eerder een reproductie van de dingen die de reeks zo sterk maakten dan een boude stap vooruit. Het geheel mist de vlammende epiek die eigen was aan de échte Halo-trilogie, die tussen 2001 en 2006 op de markt kwam.

Als die originele Halo-afleveringen rockalbums waren, dan is Halo: Reach de eerste best of-compilatie na een mindere plaat (ja, we bedoelen jou, Halo: ODST!). Het is een lappendeken van individuele ervaringen, maar niet iets dat een eigen identiteit heeft. Een beetje rockartiest weet op zo'n moment ook wel hoe laat het is: volgende keer met iets onwaarschijnlijk nieuws en strafs voor de dag komen. Wij kijken er in ieder geval al naar uit. (Ronald Meeus)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234