Woensdag 25/11/2020

Review

Uitgespeeld: Final Fantasy XIII *

Het ziet er allemaal prima uit in Final Fantasy XIII, maar daarmee is het goede nieuws helaas op.Beeld UNKNOWN

Drie jaar na Final Fantasy XII komt de Japanse uitgever Square Enix met een dertiende aflevering van zijn fantasyreeks. De visuele transitie naar de huidige generatie spelconsoles is prima gemaakt, maar is een opzettelijk hardcore georiënteerde fantasygame met menubesturing nog wel relevant nu andere titels steeds toegankelijker worden?

Echt gebeurd: tijdens de persvoorstelling van de dertiende Final Fantasy-episode viel gameregisseur Motomu Toriyama in slaap terwijl zijn rechterhand, producer Yosinoro Kitase, naast hem vragen van het aanwezige journaille zat te beantwoorden. Toen we enkele weken later thuis het recensie-exemplaar in de console schoven, gingen we ook zélf in geen tijd aan het knikkebollen. Wordt het niet stilaan tijd voor de échte Final Fantasy, met nadruk op final? Na het spelen van deze anders erg langverwachte dertiende aflevering vrezen we van wel. In plaats van het verpletterende game-epos waarop talloze fans zaten te wachten, komen de makers met deze slaapverwekkende, lineaire en irrelevante vod van een game aanzetten.

Het begint nochtans allemaal erg veelbelovend. Zoals voor alle voorgaande afleveringen boksten de makers ook voor deze nummer dertien een volledig nieuwe wereld in elkaar, en opnieuw slagen ze erin om die er compleet anders te laten uitzien. Nog meer dan bij andere afleveringen zien we een geslaagde mix tussen de fantasyroots van de reeks en de sf-invloeden die er sinds megahit Final Fantasy VII in werden geïntroduceerd, waardoor we deze keer bijvoorbeeld luchtschepen zien landen in een Empire Strikes Back-achtig landingsstation in de wolken. So far, so good, dus. Ook visueel zit het allemaal erg goed, met karakter- en gezichtsmodellen die zich kunnen meten met de betere games van het moment. Grafische excellentie is echter allang geen verdienste meer, maar een grondvoorwaarde: iederéén in de game-industrie investeert tegenwoordig zwaar in de presentatie van zijn titels.

Vechten op het menu
Waar het tegenwoordig wél meer en meer om draait is speelbaarheid en relevantie, en op beide vlakken slaat Final Fantasy XIII de bal mis. Het ziet er allemaal prima uit, maar het resoneert niet meer: zelfs in het nogal nichematige genre van de roleplayinggames zijn spelers tegenwoordig beter gewend dan een interface waarbij ze de gewenste aanval uit een menu moeten kiezen. Recente kleppers als Dragon Age: Origins en Mass Effect 2 bewijzen dat het allemaal vlotter kan als de makers tenminste bereid zijn om de nodige concessies te doen op gebied van toegankelijkheid, maar daar hadden de heren achter deze game duidelijk geen oren naar.

Dus rent u recht op een tegenstander af, klaar om hem in tripjes te hakken, en wordt het speeltempo van de explorerende sequenties bruut onderbroken om over te gaan naar een uit menukeuzes opgebouwd vechtsysteem. In tegenstelling tot modernere roleplayinggames, waarin er moet worden gehakt of geschoten, kiest u hier dus uw aanval uit een lijstje, ook als het om een gewone lijf-aan-lijfactie gaat. Tien jaar geleden werkte dat misschien nog als gameplaymechaniek, anno 2010 getuigt het vooral van een verlammende saaiheid.

Wanneer wordt het dan wél spectaculair? Tijdens de niet-speelbare animatiefilmpjes of cutscenes tussen de speelsequenties door, die de meest uitzinnige gevechtsscènes laten zien. Dingen die u eigenlijk liever had gespééld in plaats van ze met de controller op de schoot te bekijken.

Final Fantasy XIII is ook bijzonder lineair. Misschien zaten er in de twaalfde aflevering van de reeks, inmiddels al zo'n drie jaar oud, iets te veel mogelijkheden om de omgeving vrij te exploreren, en wat dat betreft was het een verademing om in de eerste tien minuten al een paar stevige knokpartijen gepresenteerd te krijgen. Maar tegelijkertijd loodst de game u deze keer netjes doorheen een vooraf uitgestippeld traject, en dat is ook niet goed.

En dan zijn er de technische mankementen. De camerabesturing loopt altijd nog een paar centimeter door als u de duimstick hebt losgelaten, wat de makers ongetwijfeld een mooi effect vonden maar na een paar minuten al lelijk op het systeem werkt. Bovendien is ook de camerabesturing op zich behoorlijk zwak. Gelukkig niet tijdens de gevechtsscènes, waarin u toch de controle over uw personage moet afstaan aan een menusysteem, maar ook in de stukken waarin u gewoon wat rondloopt kan de manke camerabesturing voor frustratie zorgen.

Uitgever Square Enix had de kans om zijn reeks in schoonheid te laten eindigen, maar koos ervoor om dat niet te doen. Nu is het te laat, zeker gezien het feit dat ook Final Fantasy XIV dit najaar al op de markt komt. Collega-journalisten melden dat de game na vijftien uur (!) spelen ineens wél goed wordt, maar ondergetekende waren ze al reddeloos kwijt na een zestal uur Final Fantasy XIII. Het leven is te kort. (Ronald Meeus)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234