Zaterdag 24/07/2021

Uitgespeeld: Duke Nukem Forever ***

null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN

Na veertien jaar wachten plofte eindelijk het recensie-exemplaar van Duke Nukem Forever in de bus. Kan de game anderhalf decennium lang opgehoopte verwachtingen inlossen? Nee, maar dat hoeft ook niet. De makers hanteerden de enige juiste aanpak voor deze geplaagde titel: een stevige brok parodie.

President Clinton weerlegt de beschuldigingen van ontucht met stagiaire Monica Lewinsky, James Camerons Titanic wint elf Oscars, een bloedige oorlog breekt uit in Congo, Viagra komt op de markt, en Google wordt opgericht: welkom in 1998, het jaar waarin ook Duke Nukem Forever had moeten uitkomen. De productie van de game, die vooral werd geplaagd door de snelle evolutie in videogametechnologie en de hardnekkige wens van ontwikkelaar 3D Realms om daar eerste viool in te blijven spelen, sleepte liefst veertien jaar nodeloos aan, en in 2009 werd zelfs de stekker eruit getrokken. Er was een klein wonder voor nodig, en een nieuwe ontwikkelstudio, om het spel uiteindelijk toch nog op de markt te brengen.

En wat krijgen we na al die tijd? Een game die eruitziet alsof hij in 1998 is gemaakt. Alles aan Duke Nukem Forever ziet er oubollig uit: de achtergronden zijn flets en onafgewerkt, er zitten veel te weinig omgevingseffecten in, de animaties zijn stroef, en ook de held is niet meer van deze tijd. Duke Nukem was oorspronkelijk een pastiche van verscheidene personages uit de actiecinema van de jaren 80 en 90. Hij maakte een hyperbool van hun uiterlijke verschijning: zijn kapsel was bijvoorbeeld het soort Amerikaanse brosse die toen al uitsluitend in powertrainingzalen voorkwam. En dat werkte, want videogames werden in die tijd nog vooral gespeeld door dertienjarige jongens. Nu het publiek dat een PlayStation 3 of een Xbox 360 in zijn huiskamer heeft staan overwegend bestaat uit late twintigers en vroege dertigers, verdween ook een beetje de noodzaak aan zo'n opzettelijk eendimensionaal hoofdpersonage.

Maar hier komt de ware kracht van Duke Nukem Forever opborrelen: Gearbox Software, de studio die de productie uiteindelijk overnam en afwerkte, wist dat allemaal, en maakte bijzonder veel goed door er een tweede laag parodie over te gooien. In Duke Nukem Forever wordt niks au sérieux genomen, ook niet de held zelf: op een bepaald moment krimpt de buitenaardse vijand hem tot de grootte van zijn eigen action figures, spreekt hij ineens met een heliumstemmetje, en kan hij speelgoedauto's besturen. Op andere momenten worden ook andere games door de mangel gehaald: wanneer hij bijvoorbeeld met de woorden 'Pantser is voor pussies' een aangereikt vechtharnas weer neerlegt, herken je meteen de tenue van de Master Chief uit de succesreeks Halo.

Die parodiërende boventoon wordt extra in de verf gezet door het universum waarin de game zich afspeelt, en dat helemaal op maat is gemaakt van de testosteronspiegel van het hoofdpersonage: hij heeft, na zijn succes uit de vorige game, nu zijn eigen hotel-casino op de Las Vegas Boulevard, en letterlijk alle vrouwen die zijn pad kruisen staan klaar om in de broek te worden gevlogen. Tot er zich een nieuwe invasie van de vileine aliens uit Duke Nukem 3D (het vorige deel uit 1996) aandient, en hij weer eens aan de slag moet. Daarna nemen pure gimmicks het over: wanneer Duke bijvoorbeeld na de eerste bossfight naar beneden tuimelt, steekt hij nog eventjes een middelvinger op naar het neerstortende moederschip, en terwijl hij tegenstanders tot gort herleidt, sist hij oneliners als "You've got a lot of guts. Here's what they look like" tussen zijn tanden.

Dat zijn dan de voorspelbare dingen. Maar soms wordt er ook los over gegaan: de sequenties waarin een paar tieten uit de wanden groeien, of je met stront kunt gooien voor een extra achievement, zijn duidelijk bedoeld voor een leeftijdscategorie die enkele jaren onder de minimumleeftijd (18+) van de game ligt. Het zet een paar storende valse noten in de melodie, die voor het overige met de grootste zorg leek te zijn gecomponeerd.

Knallen én nadenken
De schietactie die onder die parodiërende laag zit, is namelijk wél van de betere soort. Vijanden komen in goed gechoreografeerde vlagen op je afgestormd, de wapens die je ter hand neemt, knallen lekker weg, en het mocht allemaal eventjes duren: de verhaalcampagne duurt zo'n vijftien uur, wat toch twee à drie keer de lengte van een Call of Duty is. Bovendien wordt de pure schietactie op het juiste moment afgewisseld door actie-, platform- of puzzelsequenties. Zo moet je een cruciaal voorwerp buiten een kamer duwen door een telegeleid wagentje te besturen, of moet je als action figure Duke een heel parcours van springplatformen afleggen in de keuken van Dukes hamburgerrestaurant ("Come get some on your face", leest het etiket van zijn eigen hamburgersaus), waarbij je over bakkende broodjes heen moet springen.

Het grote probleem met die tussenlevels is dat ze soms ontzettend lang duren, waardoor ze hun doel voorbij schieten: halfweg zo'n puzzelsequentie zit je alweer te snakken naar de pure schietlevels waarvoor ze een intermezzo moest vormen. Het is een gevoel dat constant knaagt terwijl je Duke Nukem Forever zit te spelen: zie wat dat betreft ook de gimmicklaag, die er eveneens zo hard over gaat dat het pertinent onleuk wordt. Het hart zat op de juiste plaats, maar ze probeerden veel te hard.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234