Dinsdag 13/04/2021

Uit de greep van de bureaucratie

undefined

Hongarije is een stokoud wijnland, maar de 'Nieuwe Wijnact' van 1998 moet eindelijk definitief de zweep leggen over de kwaliteit en appellaties. Hongarije is zich immers in hoog tempo aan het klaarstomen voor de Europese regelgeving. Wij lieten de grote theorieën links liggen en proefden een aantal in België verkrijgbare trendsetters.

Stierenbloed, goulash en zwaar besnorde zigeuners die liever met hun viool dan hun vrouw tussen de lakens kruipen: ziedaar het clichébeeld van toeristisch Hongarije. Gek dat de meeste Belgen inderdaad wel de Egri Bikavér (Stierenbloed) kennen, terwijl Hongarije toch een uitgesproken wittewijnland is. Of is het omdat het bewuste goedje in de jaren zeventig en tachtig veelal een vurige alcoholstomp in onze magen gaf, binnen de twee uur gevolgd door een Nederlandse vrachtwagen die door alle nog intacte hersenlobben dokkert? Een overgetelijke drankervaring, dat wel, waardoor velen zich plotseling realiseerden dat het collectivisme toch ook niet op alles een helder antwoord bood.

De Nieuwe Wijnact van 1998, waarvan de effecten stilaan doorsijpelen op het terrein, is voor Hongarije eigenlijk één grote ontsmettingsbeurt van de oude bureaucratie. Enerzijds komt er na jaren van communistische betutteling vanuit Boedapest eindelijk veel beslissingsbevoegdheden bij de lokale wijnverenigingen (bijvoorbeeld inzake druivenaanplant). Anderzijds worden aan versneld tempo nieuwe herkomstbenamingen en potentiële wijnregio's afgebakend. Als Hongarije inderdaad bij de Europese club mag, zal er namelijk véél minder speelruimte zijn, want dan staat ook de Europese regelgeving klaar. Op die manier bezit oenologisch Hongarije nu zo'n 22 erkende wijnregio's, inclusief een eigen classificatiesysteem in opbouw, onderverdeeld in tafel- en streekwijnen, kwaliteitsproducten en superieure kwaliteitswijnen. Ook de etiketten gaan er dus stilaan coherenter uitzien - altijd een belangrijke stap in de richting van een bredere acceptatie. Voor speciale appellaties, zoals de soms verrukkelijk zoete Tokaj, werden de spelregels zelfs nog een stuk strakker aangespannen.

Maar zeker zo belangrijk voor de toekomst van Hongarije is de in de jaren negentig op gang gekomen influx van buitenlandse investeerders en hun knowhow, al dan niet met ploegen 'vliegende oenologen' als ruggensteun. Uiteraard moet deze buitenlandse colonne vaak opboksen tegen vooroordelen, structurele verwaarlozing of folklore. Zo herinner ik me een tafelgesprek met Jean-Michel Cazes, de wijngoeroe van verzekeringsreus AXA en een van de Bordelese monumenten. In 1992 kocht de wijntak van deze Franse verzekeringsgroep - Axa Millésime - in de Tokaj-regio het domein Disznókó, waar ze een ambitieus moderniserings- en herplantingsplan realiseerde. Tot grote opwinding van de lokale bevolking overigens: een deel kwam zelfs met grote ogen naar de rijen hypermoderne Inox-gistkuipen staren, omdat ze dit soort technologisch speelgoed voor het eerst in hun leven in het echt zagen. Maar er groeide ook tegenkanting, herinnert Cazes zich: "Zo viel het ons op dat we plotseling het aantal verkeersboetes opstapelden. Iedere wagen die ons domein verliet of binnenreed, had een bekeuring te pakken. Ze reden te snel, te traag, hadden de juiste papieren niet bij, gebruikten hun richtingaanwijzers te vroeg of te laat, enfin, je kon het zo gek niet bedenken of we stonden op de bon. We hebben toen kunnen uitvissen dat het de lokale politiecommissaris was die een vendetta tegen ons begonnen was. Zijn familie was immers ook druivenproducent die al vele jaren aan het domein leverde, maar aangezien we véél strengere kwaliteits- en hygiënenormen hanteren dan de vorige eigenaars, hadden we hun partij blijkbaar afgekeurd. De boetes waren zijn zoete wraak."

Hoe het ook beweegt in het Hongaarse wijnlandschap, ondertussen ligt de Belgische wijnhandel van dit gamma op apegapen. Het kleine clubje importeurs is uitgedund of heeft zich vooral op het segment van de grootdistributie gericht. Alleen in Ekeren wakkert Godevin de Hongaarse vlam aan. Peter Goossens probeert er de 'Nieuwe Lichting' wijnen en wijnmakers ook op zijn lijst te krijgen. Wij graaiden op goed geluk in zijn grabbelmand en ontdekten er een aantal prettige exemplaren, die inderdaad hun Oostblok-verleden voorgoed hebben afgeschud.

Boeiend was de confrontatie van twee Egri Bikavér. Houdt u van een wijn met een dikke, paars-rode kleur, vette tranen en een boeket van rijpe, gekonfijte kersen (zelfs Marascinokers), een wijn ook met een ferme body, een kruidige vattoets en een flinke stoot tannines, dan is de 1995 Eger van Thummerer (288 frank) spek naar uw bek. Let wel: zoek niet naar de rauwheid van vroegere generaties 'Stierenbloed'. Het familiebedrijf Thummerer breidt zijn wingerdportefeuille continu uit en mengt in dat 'Stierenbloed' drie tot vijf druivenrassen, zowel 'buitenlandse' (bijvoorbeeld cabernet sauvignon) als inheemse (bijvoorbeeld Kékoporto). Verrassender voor mij was echter de Egri Bikavér 1996 Eger van Pók Tamás (264 frank), een relatief jonge snaak die zijn mosterd onder meer haalde in Californië en met deze fles pas aan zijn tweede oogst bezig is. Het is het eerste finesseproduct dat ik in deze appellatie proefde: geen overdonderende, mond-inpalmende fruitbom, maar een geurenpakket waarin rijpe krieken en kersen, lichtjes kruidig, met een soepele, op rijp rood fruit drijvende smaak. Peperig, medium vlezig, maar voorzien van een prima fraîcheur. Een vrij elegant 'Stierenbloed', dat best wat koeler wordt geserveerd.

Daarna een sprong naar wit. De Graf Karoly Mátraalja 1997 (240 frank), een blend van chardonnay, sauvignon blanc en hárslevelü, lijkt ons iets te veel op de Duitse consument afgestemd. Rijp, halfdroog, maar monotoon, met een vegetale toets. Dan vallen we meer voor de eenvoudige, maar doodeerlijke St. Stephan's Crown Etyek pinot gris 1997 (155 frank), die guitig geurt naar verse peer en rijpe appel, maar ook heel florale aroma's draagt. Rond en pittig wit fruit eveneens in de mond, met net genoeg fraîcheur.

Ook de Királyleányka 1997 van Thummerer (221 frank) is een modern-gevinifieerde wijn: floraal en geurend naar verse appel plus een vleugje mango, maar vooral in de mond met het allure van een droge muscat, met impressies van sinaaszeste en viooltjes. Ongetwijfeld heerlijk bij gegrilde scampi's met een exotisch sausje of een wilde-boerendochtersalade.

De Tokaji hárslevelü 1996 Vendange Tardive van Hétszölö (340 frank), het huis dat behoort tot de groep Grands Millésimes de France, is een buitenbeentje: de neus petroleert als een Elzasser riesling en bevat verder gedroogde gele pruimen en - in de mond - impressies van gekonfijte citroenen. Op de grens van het halfzoete (35 gr/l restsuiker!) moet deze wijn het goed doen bij riviervis of gerookte paling.

Ten slotte ontkurken we nog twee producten van Bátaapáti, de joint venture tussen Pierro Antinori en de lokale wijnexpert Peter Zwack. Hun Tramini Möcsényi 1997 (191 frank) is vooral aromatisch een mooie Hongaarse gewürztraminer, met mango, passievrucht en rijpe meloen. Mollig en alcoholwarm in de mond, met opnieuw sappige meloen.

De Chardonnay Barrique Möcsényi 1997 (278 frank) is helemaal modieus, met zijn oaky temperament. Lichtjes gerookt aan de neus, kruidig. Lijkt in de mond haast op een Australische chardonnay of een Vin de Pays d' Oc. Opnieuw impressies van verse eik die sterk overheersen, naast zoete ananas en rijp geel fruit. Toch iets te veel warme alcohol in de staart. En enkel voor eikfanaten.

Dat het modernisme opgang maakt in de Hongaarse flessenrekken, mag wel duidelijk zijn. Jammer genoeg loopt dit steeds vaker parallel met prijsverhogingen. Terwijl Bátaapáti zijn rood gamma nog mooi in de hand houdt - 179 frank voor een zacht fruitige Kékfrankos Möcsényi 1997 of 221 frank voor de bordeauxachtige Special Reserve 1997 zijn toch geen afzetterij - krijgen andere wijnmakers wat wind in het hoofd. Zelfs Thummerer, die we hierboven nog bewierookten: de Villa Papa Cuvée 1995 kost maar liefst 1.200 frank. Gelukkig gaat het wel om een perfect gevinifieerde cru. Intens robijnrood, met een boeket van laurier, rozemarijn en klein rood fruit. Peperige aanzet, met impressies van vanille, broodkruim en gekonfijte bessen. Flink rijp, gedragen door strenge, weliswaar evenwichtige tannines. De eik is mooi versmolten.

Maar of veel Belgen deze wijn meteen gaan ruilen met hun grand cru classé, daarvoor durf ik mijn hand niet in het Balatonmeer steken...

Godevin, Puihoek 88, 2180 Ekeren, tel: 03/605.06.19

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234