Woensdag 23/09/2020

Uit brakke monden

Hebt u het ook gelezen? Steeds meer landgenoten hebben seks in de wagen. Verbaast me niets. Het is een typische polderanomalie om terwijl men zijn laatste kruid verschiet voortdurend in die achteruitkijkspiegel te zitten staren. Dat achteromkijken zit in onze genen. 175 jaar België, 50 jaar Vlaamse televisie, altijd maar baggeren in dat verleden. Er is geen denken aan nieuw leven vooraleer elk ranzig restje moederkoek is opgepeuzeld. Welkom in het land der oud-zeerarcheologen. Waarom herkauwt Knack ondanks zijn nieuwe layout deze week oude cowboyverhalen uit de annalen van De Brakke Grond? Net nu daar een nieuwe wind waait. Iets wat ook directeur Leen Laconte zich in de inleiding terecht afvraagt. Waarom nu en waarom tout court? Volgens het artikel omdat er nu pas mensen aan het praten gaan en omdat Vlaanderen niet goed zou weten wat de Brakke Grond is.

Het eerste is een probleem van timing, het tweede een drogreden. Het kan zijn dat verongelijkt oud-directeur Ric Urmel nu pas zijn Deepthroatstadium bereikt, en vier jaar na de feiten Knack als kotszakje kiest. Gesjoemel met facturen en wat professionele dwarsliggers moeten het vandaag qua plot afleggen tegen een doorsneesoap. Een drankprobleem en seksuele intimidaties waren na De collega's al niet meer hot. De modale lezer maakt vast zonde van de tot papier vermalen bomen die aan het zogenaamde tabula-rasa-artikel verspild werden. Gelukkig bewees het nog enig nut als detector voor parlementairen die hun inspiratie gemakshalve uit de lokale pers blijken te puren. Niets zo leerrijk als live streaming vanuit het halfrond op dooie dagen. Daags na publicatie klom Erik Arckens (Vlaams Belang) op het spreekgestoelte en poneerde hij "dat iedereen die een beetje vertrouwd was met cultuur weet dat het de laatste tijd stil is rond De Brakke Grond". Wellicht is de nieuwe buzz rond De Brakke Grond nog niet tot de volksdansmiddens doorgedrongen.

Ik ken geen theatergezelschap, geen steunpunt, geen collectiefje dat voorbijgaat aan de opportuniteiten die het Vlaamse cultuurhuis in hartje Amsterdam hen vandaag biedt. Vergaderen met Leen Laconte lijkt wel de laatste rage, als je het zo hoort heeft iedereen er projecten lopen. De springplank naar de aandacht van Nederland heeft weer veerkracht. Maar dat lees je natuurlijk niet in onze boekskes, maar zoals bedoeld uiteraard in de Nederlandse pers. De toon is niet eens neerbuigend, integendeel. Oh, niet de werking maar het gebouw zelf ligt onder vuur? Wel, vraag daar dan Johan Simons zijn mening maar eens over, die na een zwervend bestaan met Hollandia in het NTGent de kracht van een niet-virtueel hoofdkwartier heeft ontdekt.

De Brakke Grond staat er, en met een gemiddelde zaalbezetting van 90 procent voor eigen programmering niet bepaald leeg. Muziekcentrum Vlaanderen scoort er nu al twee jaar op rij met zijn Popgrond, waardoor een Vlaamse groep als Rumplestitchkin zelfs een toernee in Zwitserland kreeg. Tentoonstellingbouwer Jan van Woensel werd er opgemerkt met zijn Scenery en prompt door Ellen de Bruine voor een project in Amsterdam gevraagd. De lijst is eindeloos, mijn tekens geteld. Maar volgens Knack moet men Wim Helsen boven de Moerdijk gelanceerd hebben vooraleer men zich op de borst mag slaan. Slecht voorbeeld. Iedereen weet dat het Leids Cabaret Festival het voorportaal is van het Nederlandse comedycircuit. Waarom een omweg maken?

Ook Jan Peumans (N-VA) bleek een fervent Knacklezer en lanceerde een emmer 'weg met De Brakke Grond' richting Bert Anciaux. U kunt mij moeilijk van favoritisme beschuldigen als ik voor één keer zeg dat de minister onberispelijk deed wat de minister te doen stond: hij aanvaardde dat verleden niet langer als hypotheek op de toekomst. Hij had wel degelijk een plan. Een goed plan zelfs, een dat hij kant en klaar geserveerd kreeg vanuit de denktank van De Brakke Grond. Toch zie ik die toe-eigening door de vingers, omdat Bert Anciaux iets verdedigde waarin ik geloof. Hij heeft voor die toekomst getekend, het verleden is voorbij. Vooral nu onze cultuurmakers er weer goesting in hebben en het gewoon nog een kwestie is van de langverwachte voorzitter aan boord te hijsen. Laat voor mijn part Paul Van Grembergen, zijn speeches indachtig, maar los op die calvinistische taalpuristen. Als De Brakke Grond morgen een vrijstaat wordt, vraag ik vandaag nog asiel aan.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234