Zondag 15/12/2019

Typische Smith-verfijning ontbrak

Lichte verwarring in de AB dinsdagavond. Aanvankelijk was gezegd dat Elliott Smith zijn vaste voorprogramma en begeleidingsband Quasi niet zou meebrengen, maar uiteindelijk was het duo uit Portland toch van de partij. Daardoor degradeerde Lionell Horrowitz tot, dixit groepsleider Rudy Trouvé, "het voorprogramma van het voorprogramma". Eén der Lionells, Dirk De Hooghe, was trouwens niet van de partij: Herman Houbrechts (Nemo, Dead Man Ray). De kettingrokende Tanja verving hem. Twee voor de prijs van één. De combonisten noemen hun muziek post-kindergarten-pop: schetsmatige, wat naïeve liedjes, weifelend tussen zacht en hard. Het manische 'Tempest', het grappige 'Anna Ramné' of 'Les cheveux de Françoise Hardy', inclusief drie kwebbelende damesstemmen, of het speelse '4-Children' waren best wel aardig, charmant rommelig zeg maar. Op andere ogenblikken klonken Lionell Horrowitz And His Combo oncharmant stuurloos en te vrijblijvend om te boeien.

Het Amerikaanse duo Quasi bestaat uit drumster Janet Weiss en toetsenist Sam Coombes. Toch klinkt de groep veeleer als een gitaarnoise-duo. Dat komt omdat Coombes een roxichord keyboard bespeelt, waarvan de klank sterker bij een gitaar aanleunt dan bij een Steinway. Quasi bracht net de cd Featuring Birds uit en putte daar veelvuldig uit tijdens het optreden. De combinatie van nogal wilde roxichordklanken en aberrante drumritmen met opvallend zoetgevooisde vocale harmonieën werkte (bijvoorbeeld in 'I Never Want to See You Again'), maar niet de hele tijd omdat de nummers te eenvormig waren. Daaraan kon de hulp van Elliott Smith, die af en toe wat bas en gitaar toevoegde, niets verhelpen. Aan het einde van de set ging Coombes op zijn keyboard liggen en bespeelde het met knieën en kont - sommige mensen doen werkelijk alles om op te vallen.

Zowat een jaar geleden was Elliott Smith in Europa een nobele onbekende. Momenteel liggen vier cd's van hem in de winkel. Drie oudere die in 1998 voor het eerst deftig zijn uitgebracht (Roman Candle, Elliott Smith en Either/Or) en de echt nieuwe spruit XO. Vorige week heeft hij al een vijftal songs voor een nieuwe langspeler opgenomen. Als je weet dat de man de afgelopen tijd bijna voortdurend op tournee is geweest (het was dinsdagavond Smiths derde Belgische concert in goed vijf maanden), dan is duidelijk dat ledigheid aan hem niet besteed is. Om het plaatje helemaal rond te maken: Smith kreeg dit voorjaar een Academy Award-nominatie voor het beste filmliedje, met name 'Miss Misery' uit Gus Van Sants Good Will Hunting.

De Amerikaan kreeg dus de steun van Quasi, met Coombes deze keer op bas. Dat leverde meestal een gespierd rockgeluid op. Smith angelieke stem contrasteerde hier intrigerend mee. Iets minder opvallend, maar zeker even fraai was 's mans gitaarspel. Dat Smith zo ostentatief de rockkaart trok, is wel verrassend, want hij is op XO geregeld met meer uitgekiende arrangementen in de weer en hij schrijft de jongste tijd zijn songs vooral aan de piano. Dat hij zijn liedjes durft te herwerken is natuurlijk positief. Het is een bewijs dat de songs leven. Alleen kreeg je na een tijd het gevoel dat ze leefden op een dieet van junkfood. De typische Smith-verfijning verdween en dat was een minpunt. Ook het feit dat de arrangementen te veel op elkaar leken, kwam het concert niet ten goede. Nummers als 'Pictures of Me' of 'Sweet Adeline' waren even boeiend als 'Speed Trials' of 'Independence Day', maar omdat eerstgenoemde aan het einde van het optreden zaten, had je tegen dan de neiging om te roepen: mag het aub iets meer zijn? Pas helemaal aan het einde en tijdens de eerste bissen speelde Smith solo en zie: 'St. Ides Heaven' en 'Say Yes' klonken verfrissend. Meer afwisseling (wat akoestische gitaar, een beetje keyboard) had dit optreden meer pit gegeven. Smith is een getalenteerd liedjesschrijver en muzikant, maar hij mag het zichzelf niet te gemakkelijk maken.

Christophe Verbiest

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234