Zaterdag 10/04/2021

Two cushion escape

undefined

Ik kijk elke dag minstens een uur, en veel vaker zijn het er drie, naar het WK snooker in Sheffield. Ik heb het lang geleden weleens geprobeerd, snookeren, ik weet hoe moeilijk het is en dat het echte kunstenaars zijn, deze mannen in hun veel te druk gesponsorde pakken, met hun van concentratie grijs geworden aangezichten - van concentratie én van een jeugd doorgebracht in duistere biljarthallen, cola's drinkend en eindeloos break-offs en plants en two cushion escapes oefenend, terwijl buiten de zomer woedde en hun kameraden er op hun Camino's met de meiden vandoor scheurden.

Het heeft iets van zelfkwelling - áls je ooit doorstoot naar de top, veroordeel je jezelf tot nóg eens een heel leven in duistere biljarthallen, nog steeds eindeloos oefenend, weliswaar vetbetaald. En er komt al eens een meisje naar je kijken.

Nadat het Dilsen-Stokkemse natuurtalent Luca Brecel onterecht was uitgeschakeld door de sinistere Chinees Marco Fu, zat ik op een avond te kijken naar de wedstrijd tussen Judd Trump en Rory McLeod.

Hé, een zwarte, zei mijn vrouw, die even over mijn schouder meekeek. Dat zie je nu eens nooit in het snooker. Hij lijkt op Marvin Gaye.

Hij is de eerste die ooit de eindfase van een groot toernooi haalde, zei ik. Hij is echt heel goed - hij líjkt soms wat nonchalant maar hij is een prima breakbuilder en zijn long pot-gemiddeldes zijn indrukwekkend.

Hoe zou dat komen, dat sommige sporten helemaal wit zijn? vroeg mijn vrouw. Ook het publiek - je moet er eens op letten. Je ziet nooit gekleurde mensen in die Crucible zitten.

Raar, beaamde ik. Zouden er nog zulke disciplines zijn? Uit m'n hoofd zou ik zeggen: hockey. Dat lijken me ook altijd heel erg witte jongetjes uit een welbepaalde sociale hoek.

Wielrennen, zei mijn vrouw. Een paar jaar geleden was er een Belgische ploeg met een Ivoriaan of zo erin, en toen stonden ze met vijftien cameraploegen in de aankomsthal om te zien of het waar was.

Het is echt wel merkwaardig dat er in deze tijd nog sporttakken bestaan die niet gemengd zijn geraakt, zei ik. Baseball was tot in de jaren vijftig ook een witte sport, en zelfs basketbal was in het begin honderd procent kleurvrij. De NBA is pas na de oorlog gemengd gemaakt. Maar we zijn zéventig jaar verder.

Het is zoals met die vrachtwagenchauffeurs, zei mijn vrouw.

Een tijd geleden had zij, toen wij op de snelweg reden, de bedenking gemaakt dat zij op onze wegen nog nooit een zwarte truckchauffeur had gezien. Je zou toch de mechanismes achter zo'n verschijnsel willen kennen, had zij gezegd. Zoiets kan toch nooit vanzélf gebeuren? Er moeten drempels zijn, en waar komen die dan vandaan?

Kijk, het zit er bijna op, zei ik, en samen waren wij er getuige van hoe, op mijn iPad, Rory McLeod vanuit een gemene hoek zijn laatste zwarte bal potte, en zo de 'best of 19' won van de arrogante Trump.

Je zult vandaag maar zo heten, zei mijn vrouw.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234