Zaterdag 03/12/2022

Twintig jaar Pukkelpop: alsmaar groter, maar toch vooral meer van hetzelfde

Was Pukkelpop ooit een verzamelplaats van zwartjassen, dan is het nu de plek waar je vaststelt dat ze nog bestaan

Hardnekkige jeugdpuistjes

Met gisteren alweer tienduizenden toeschouwers en een optreden of zestig is de twintigste editie van Pukkelpop flink op weg om alle records te breken. Of de festivalganger daarmee gediend is, valt nog te bezien. Zo lijkt deze jubileumuitgave alvast organisatorisch en programmatorisch niet meteen de allersterkste te worden. Maar misschien is dat niet eens zo erg. Ondanks de schaalvergroting is het festival zijn pukkels nog lang niet kwijt.

Precies twintig jaar geleden vond op een voetbalveld in de buurt van Leopoldsburg de allereerste editie van Pukkelpop plaats. Dat er in die twintig jaar veel veranderd is, is wel het minste wat je kunt zeggen. Op de wei stonden destijds new-wave-iconen als Front 242 en Anne Clark, de headliners van een affiche die uit ocharme zeven acts bestond. Zeven acts, dat is er eentje minder dan er vandaag podia zijn. En op die acht podia die Pukkelpop vandaag rijk is, spelen vandaag omstreeks 180 groepen ten dans, van punk en metal over dance en trance tot, jawel, mainstreampop.

Sinds Pukkelpop ook een podium biedt aan weinig weerbarstige pop als bijvoorbeeld die van Heather Nova hoor je wel eens beweren dat Vlaanderens grootste 'alternatieve' festival zijn ziel verloren heeft. Dat het niet meer is zoals vroeger, toen de Pukkelpop-wei ook letterlijk zwart van het volk zag. Het is een kritiek die niet helemaal uit de lucht gegrepen is. Want ja, de headliners in Hasselt - The Prodigy, Nick Cave, de Pixies - hadden ook die van Werchter kunnen zijn, zijn dat trouwens ook ooit geweest. En net als de Brabantse 'concurrent' lijkt ook het Limburgse festival vooral zoveel mogelijk groepen te willen boeken, in de hoop op die manier aan een zo breed mogelijk publiek tickets te kunnen slijten.

En toch, er is een verschil. Een verschil dat al te merken is nog voor je de weide opstapt. Pukkelpop is, veel meer dan Rock Werchter, het festival van de subcultuur. Of beter: de vele subculturen die uit de rock-'n-roll, sinds de uitvinding ervan vijftig jaar geleden, zijn voortgevloeid. Waar Pukkelpop vroeger een verzamelplaats van uitsluitend zwartjassen was, is het vandaag de plek waar je kunt vaststellen dat er nog zwartjassen bestaan. En dat niet alle punkers dood zijn. Om nog te zwijgen van de goths.

Een van de grote namen hier was gisteren Marilyn Manson, de Eddy Wally van de glamgoth. Zijn fans herkennen is een makkie. Bewonderaars van Manson zien eruit als de man zelf, dat wil zeggen: aartslelijk. Bovendien doen ze er ook alles aan om die lelijkheid in de verf te zetten.

Pukkelpop is en blijft met andere woorden het festival waar jong en oud eens luid en duidelijk kan zeggen wie hij is of graag zou willen zijn. En hoe kan dat beter dan met een T-shirt. Terwijl die opdrukken zich vroeger beperkten tot de naam van een zo obscuur mogelijke popgroep lijkt het vandaag de mode om elkaar te overtroeven in uitdagende spreuken. Dat gaat van 'Rot op trut! Ik zit te zuipen' over 'Boys are stupid, throw rocks at them' tot het logo van Canal Plus, maar dan zonder de C. Voor wie er nog aan zou twijfelen: twintig jaar na de eerste editie kampt dit festival nog altijd met jeugdpuistjes. (JdP)

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234