Zondag 21/04/2019

Getuigenissen

Twijfelmoeders getuigen: “Ik hoop dat ik op een dag wakker word en het antwoord weet”

Twijfelmoeder Stefanie. Beeld Tim Dirven

Stefanie (29) uit Haaltert worstelt sinds vijf jaar met onzekerheden: “Ik hoop dat ik op een dag het antwoord weet”

Dat ze op haar dertigste een man en twee kinderen zou hebben. Dat beeld had Stefanie lang. Nu weet ze niet of die twee kinderen er überhaupt ­zullen komen. “Ik vraag me af of ze wel gelukkig zouden zijn in deze wereld.”

‘En, wanneer gaan jullie aan kinderen beginnen?’ Die vraag hoort Stefanie al jaren. “Sinds ik vorige zomer getrouwd ben, is het nog erger geworden. Mijn man en ik hebben na het feest eens geteld: in ons gastenboek gingen acht van de tien teksten over kinderen.” In het begin lachte ze die opmerkingen weg, maar nu beginnen ze volgens Stefanie voor veel druk te zorgen. “Het is erg vermoeiend.” De Oost-Vlaamse twijfelt een vijftal jaar. “Daarvoor was die twijfel er niet. Ik ben lang zeker geweest dat ik een man en twee kinderen wilde. Maar toen ik afstudeerde, ging het ineens heel snel. Ik leerde een vriend kennen die niet alleen wilde samenwonen maar ook een huis wilde kopen. Dat was te snel voor mij.” Stefanie zette de relatie stop en nam tijd voor haarzelf. “Ik vind het nog altijd belangrijk om mijn eigen ding te doen. Zelfontplooiing vind ik heel belangrijk. Ik start binnenkort ook een compleet nieuwe job, om maar iets te zeggen. Ik heb jarenlang in de IT-sector gewerkt. Nu wil ik mensen begeleiden als carrièrecoach.”

Veel van Stefanies vrienden hebben kinderen. “Ik vind het echt leuk om met hen te spelen. Ik besef ook goed dat ik praktisch perfect in staat ben om kinderen op te voeden. Ik heb geld en kan hen een dak boven hun hoofd bieden. Waar ik erg mee worstel is de vraag of die kinderen desondanks wel gelukkig zullen zijn in deze wereld. De verwachtingen die deze maatschappij koestert zijn enorm. Ik zag onlangs nog dat er een lezing aangekondigd werd over burn-out in de ­kleuterklas.” Haar man laat ­Stefanie vrij in haar keuze. “Voor hem is het om het even. Hij wil wel kinderen, maar gelooft ook dat we gelukkig kunnen zijn zonder.” Stefanie is blij dat haar relatie niet staat of valt door haar keuze. “ Maar hierdoor vind ik het ook extra moeilijk een beslissing te maken. Ik hoop dat ik gewoon op een dag wakker word en het antwoord weet.”

Lees ook: Schrijfster Patricia de Ryck steunt vrouwen die worstelen met een kinderwens: “Zie twijfel niet als verloren tijd”

Maria Groot (36) uit Antwerpen twijfelt sinds kort: ‘De nee is een misschien geworden’

“Ik heb nooit iets met kinderen gehad”, zegt Maria Groot. De journaliste speelde als klein meisje niet met poppen, bood als adolescent geen enkele keer haar babysitdiensten aan. “Maar afgelopen zomer ­veranderde dat.”

Dat ze zichzelf geen moeder zag worden, daar was Groot op haar zeventiende zodanig zeker van, dat ze aan een chirurg die haar behandelde voor een eileider­ontsteking deels grappend, deels serieus zei: “Haal
 de hele handel er maar uit.”

Maria Groot. Beeld RV

“Dat had grotendeels met rebellie te maken. Ik wilde als jonge vrouw schoppen tegen de maatschappelijke standaarden.” De rebellie van toen is weggeëbd. Maar de nee is daarna lang gebleven. “Als twintiger, dertiger vond ik niet zozeer de kinderen zelf vervelend, maar wel het leven van een ouder. Ik zag vooral de routine, de grote beperkingen, de saaie activiteiten.” 

Daar komt bij dat Groot zichzelf niet als een warm en zorgzaam iemand zag. “Dat soort vrouwelijke, moederlijke eigenschappen hoorden niet bij mij. Ik was heel rationeel.” Groot was dan ook erg verrast toen ze afgelopen zomer ineens wel begon te verlangen naar een zoon of dochter. “De nee is een misschien geworden en dat had ik niet verwacht. En mijn omgeving nog minder.” 

Aan de basis van haar twijfel ligt een onveilige vrijpartij. “Ik ben daarna meteen om de morning-afterpil gegaan. De weliswaar kleine kans die je dan hebt om toch moeder te worden, bleef in mijn hoofd hangen. Het voor mij abstracte idee van een kind krijgen, werd toen ineens heel concreet. Dat prikkelde mij enorm.” Volgens Groot speelt de pil ook een rol in haar nieuwe ideeën over ouderschap. “Twee jaar geleden ben ik, om praktische redenen, gestopt met die te slikken. Ik denk dat er toen ook iets hormonaals in gang is gezet.” Groots kinderwens wisselt nu dagelijks: dan weer ja, dan weer nee. “Het is een kleine, recente wens maar ik wil die wel uitgebreid kunnen onderzoeken.” Een deadline heeft ze zichzelf niet gegeven. Of nog niet. “Er is nog tijd.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.