Woensdag 29/01/2020

Twee kwarteeuwen Arno

Roland: 'Arno heeft een onuitwisbare stempel op de Europese rock gedrukt'

Vrienden en collega's over een on-Belgisch Belgisch rockfenomeen

Arno Hintjens, een van de kleurrijkste figuren uit het Europese rocklandschap, wordt vandaag vijftig. Maar eigenlijk straalt de man zoveel energie en levenslust uit dat hij over de eeuwige jeugd lijkt te beschikken. Charlatan of Idiot Savant? Bluesman of chansonnier? Rockbeest of acteur? Zelfs voor intimi blijft le plus beau een onpeilbaar mysterie. 'Arno is tegelijk de meest en de minst Belgische artiest die we hebben', zegt Studio Brussel-directeur Jan Hautekiet. 'Hij spreekt tegelijk tot het hart, de ziel en het verstand. Dat is slechts weinigen gegeven.'

Als je met muzikanten over Arno spreekt, komt telkens weer dezelfde vaststelling naar boven: hoezeer de zanger ook de indruk geeft een vrijbuiter of een anarchistische losbol te zijn, in werkelijkheid is hij een gedisciplineerde werker die goed weet waar hij mee bezig is en alle aspecten van zijn carrière nauwgezet onder controle heeft. "Als je met hem over zijn muziek discussieert, praat Arno over zichzelf in de derde persoon", vertelt Firmin Michiels, managing director bij platenmaatschappij Virgin. "Arno-de-muzikant is eigenlijk een idee, een rol, een personage dat zich op een specifieke manier aan de buitenwereld presenteert."

Imago of niet, Arno is een veelzijdige artiest die nooit lang op zijn lauweren blijft rusten. Begin september verschijnt Le European Cowboy, een cd waarvoor hij samenwerkte met de van de Beastie Boys bekende producer Mario Caldato en enkele orkestrale nummers opnam met arrangeur Craig Armstrong, die eerder al bij Massive Attack en Madonna op de loonlijst stond.

Het begon echter allemaal omstreeks 1970 toen de Oostendenaars Arno Hintjens en Paul Decoutere, gedreven door een gemeenschappelijke liefde voor rhythm & blues, eerst de groep Freckleface en vervolgens het duo Tjens Couter op poten zetten. Fotograaf Danny Willems, al 25 jaar verantwoordelijk voor Arno's promotiefoto's en platenhoezen, heeft levendige herinneringen aan die periode. "Ik reed Arno toen vaak in mijn auto naar café-optredens en zo raakten we bevriend. Sindsdien werken we samen aan zijn visuele presentatie: we brengen onze ideeën samen en vullen elkaar aan. Alleen wordt het voor mij steeds moeilijker goede beelden van Arno te maken: na al die jaren ken ik iedere houding, elk gebaar, waardoor ik mezelf dreig te gaan herhalen. Maar ik blijf gefrappeerd door zijn humor, optimisme en relativeringsvermogen. Want Arno is een toonbeeld van levensvreugde."

De krachtige, uitgebeende pletwalsfunk van TC Matic, die in de eerste helft van de jaren tachtig vier prima langspelers opleverde, wordt door Jan Hautekiet nog altijd "eeuwigheidswaarde" en door drummer Piet Jorens "wereldklasse" toegedicht. Maar gitarist Jean-Marie Aerts weigert die periode te romantiseren: "Sinds we ophielden samen te werken heb ik Arno niet meer gehoord of gezien. Ruzie? Da's iets tussen hem en mij. Kijk, we hebben samen goede dingen gedaan en de platen spreken nog altijd voor zichzelf. Maar TC Matic was het resultaat van een chemie tussen vijf mensen, die allemaal even belangrijk waren. Het klikte vanaf de eerste repetitie: zoiets maak je slechts één keer in je leven mee. Vraag me echter niet de archieven van mijn geheugen te doorsnuffelen op zoek naar goede of slechte herinneringen. Het is mooi geweest, maar het is vooral voorbij."

Piet Jorens' eerste muzikale ontmoeting met Arno dateert van tien jaar geleden. "Hij had de ICP-studio afgehuurd van twaalf uur 's nachts tot zeven uur 's ochtends voor de opname van 'Le pullover blanc' en was op zoek naar een kierewiete percussionist. Dat werd ik dus. Ik nam een trommel, een paar potten en pannen en een gong mee, maar het duurde even voor ik de juiste vibe te pakken kreeg. Dus kwam hij pal voor mij staan, liet zijn broek zakken en begon met zijn lul te spelen. Hij zwaaide er een beetje mee heen en weer en vroeg toen: verstoa je't nu?" Blijkbaar wel, want een jaar later belde Arno Jorens op met de vraag of hij beschikbaar was voor Charles & Les Lulus. "Hij had het over een vijftal optredens, maar het werden er enkele méér", lacht Jorens eufemistisch. "Tja, veel gefeest en nog meer geleerd. Zeker op muzikaal vlak. Want bij Arno heb ik een persoonlijke drumstijl ontwikkeld."

Toetsenman Ad Cominotto speelde ooit met Coyote & The Lost Dakotas in de AB. Toen Arno vanuit de zaal informeerde waar de groep vandaan kwam en hoorde dat ze uit Hasselt stamde, reageerde hij met: "Hasselt? Woar lègt dat in de States?" Cominotto: "Arno trok mij aan omdat ik accordeon kon spelen. Ik ben redelijk zot, hij nog een beetje zotter, dus kunnen we het heel goed samen vinden, haha. Maar zijn grote verdienste is dat hij kan bewonderen zonder te kopiëren en, in muzikaal opzicht, voor heel veel dingen openstaat. Hij draagt geen oog- of oorkleppen."

Ook Roland Van Campenhout denkt met vreugde terug aan zijn aandeel in Charles & Les Lulus en bestempelt de groep als "muzikaal zeer stichtend". "Men beweert weleens dat het slechts een alibi was om in de drank te vliegen, maar da's een misvatting. Onze cd heeft de tand des tijds goed doorstaan, vind ik."

Tijdens de jaren zeventig speelde Roland in hetzelfde circuit als Tjens Couter. "We hadden niet alleen onze bluesroots gemeen, maar ook onze liefde voor Oostende, waar ik was blijven hangen na mijn legerdienst. We frequenteerden het beatnikcafé La chèvre folle en kenden dezelfde meisjes. Dat schiep een band. Na de split van TC Matic kwam ik Arno tegen tijdens de Pop-pollavond. 'Zouden we geen klein groepstjn beginnen?", vroeg hij. En zo geschiedde. Oorspronkelijk zou het een kleinschalig, akoestisch project worden, maar het barstte natuurlijk snel uit zijn voegen. We zijn er twee jaar zoet mee geweest.

"Eigenlijk is het makkelijk werken met Arno, omdat hij, op zijn harmonica na, zelf geen instrument bespeelt. Hij volgt zijn instincten, maar weet toch heel goed wat hij wil. En hij snapt dat je, zodra je op een podium klimt, deel uitmaakt van de showbusiness. Het is allemaal variété, hé? Arno is zeker niet ongevoelig voor uiterlijkheden: klank, licht, decor... En ook zijn imago cultiveert hij wel een beetje, ja. Maar zelfs als je Arno al jaren kent, blijft hij een raadselachtige figuur. Je weet nooit zeker wat hij denkt. Ook als hij bloednuchter is, kan hij goed de indruk geven dat hij dronken is."

Arno wordt door Roland een trendsetter genoemd. "Hij heeft een onuitwisbare stempel op de Europese rock gedrukt. Vooral in Frankrijk laat zijn invloed zich gevoelen: de Bretoenen van Les Nomades hebben bijvoorbeeld veel van hem opgestoken. En ook de uitgesproken 'Vlaamse' manier waarop Arno met het Frans omgaat is baanbrekend geweest. Neem nu 'Putain, Putain': hij neemt een paar woorden of slogans en bouwt daar een hele song omheen. Wreed straf.

"Er zijn kleine dingen waarover we, in alle vriendschap, van mening verschillen: zelf vind ik dat muziek voortkomt uit en thuishoort tussen het volk. Dus zie ik er geen graten in af en toe in een café te spelen, met een paar omgekeerde bierkratten als podium. Zoiets zul je Arno nooit zien doen. Hij vindt namelijk dat een artiest afstand moet houden van het publiek. Maar misschien heeft dat gewoon met zijn persoonlijkheid te maken?

"Ik heb met Arno waanzinnige dingen meegemaakt. Tijdens een tournee met Les Lulus waren we ergens in Frankrijk of Zwitserland en Arno had de lift geblokkeerd tussen twee verdiepingen om er ongestoord met een mamsel van bil te kunnen gaan. Maar in het heetst van de strijd raakte hij per ongeluk de alarmknop. Gevolg: het hele hotel was wakker. Arno lijdt een beetje aan het Peter Pan-syndroom. (lacht) Maar door zo halsstarrig te weigeren volwassen te worden, weet hij zijn jeugd wel tot in het oneindige te rekken." Dirk Steenhaut

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234