Zaterdag 14/12/2019

Twee grootheden, één kortfilm

Clive Owen, fulltime mooie man en daarnaast ook gevierd acteur, Killer in Red is online te bekijken op campari.com/red-diaries mag nu ook 'bartender' op zijn cv zetten. Met dank aan regisseur Paolo Sorrentino (La grande bellezza), die een kortfilm maakte voor Campari.

De twee hadden nog nooit samengewerkt, maar toen de Italiaanse topregisseur gevraagd werd om een kortfilm voor Campari te maken, was het Clive Owen die hij voor de hoofdrol van zijn film noir wou. Hoofdpersonage is Floyd, een barman in een vintage bar die cocktails maakt voor ieders persoonlijkheid, als een waarzegger maar dan met alcohol. En Floyd komt natuurlijk een gevaarlijk mooie vrouw (actrice Caroline Tillette) tegen, de Killer in Red, vandaar de naam van de film.

Clive Owen raakte als tiener verslingerd aan acteren dankzij het schooltoneel en werd bekend als soapacteur op de BBC. Het internationale publiek leerde de nu 52-jarige Brit kennen dankzij rollen in films als Children of Men, The Bourne Identity, Sin City en Closer (je herinnert je Natalie Portman met roze pruik mogelijk nog). Maar het meest geprezen werd hij voor zijn recente hoofdrol: dokter John W. Thackery, een aan narcotica verslaafde chirurg in het New York van 1900 in HBO-serie The Knick.

Sorrentino's doorbraak dateert uit 2014, toen hij een Oscar kreeg voor La grande bellezza, een prachtprent waarin hij een intelligent en ironisch, maar toch liefdevol portret maakt van de decadentie in de Italiaanse high society. Verval was nooit zo mooi.

Verval en overspel

En zo hebben we gelijk alle thema's die de 46-jarige regisseur uit Napels als vaste ingrediënten in zijn meestal lange films gebruikt ("Ik kan nogal hypertrofisch zijn", geeft hij daarover nog grijnzend toe). Steeds toont hij de duistere kant van het leven op de mooist mogelijke manier, steeds is er een link met Italië. En dat is in Killer in Red niet anders.

Het mag dan wel een kortfilm gesponsord door een drankmerk zijn, alle elementen van een typische Sorrentino zijn aanwezig. Er is de hedonistische feestcultuur (barman Floyd werkt in een van de beste clubs van de stad), er is verval (overspel), er is een brutaal liefdesverhaal (er vallen slachtoffers) en dat alles is doorspekt met een reeks goeie oneliners. Dat hij met een alcoholmerk in zee gaat, lijkt even zo vreemd niet. "Alcohol is net als drugs, het toont het allermooiste en het lelijkste van de wereld", vertelt Sorrentino.

Zijn meest opvallende recente werk is The Young Pope, waarin Jude Law het Vaticaanse bestuur crises cardiaques bezorgt als de sluwste, jongste en meest corrupte - nota bene Amerikaanse! - paus die de Sint-Pietersbasiliek ooit huisvestte.

The Young Pope is geen film, maar een serie. De eerste zelfs die ooit een filmfestival (dat van Venetië) opende en de zoveelste in een steeds langer wordend rijtje van kwaliteitsseries met dito acteurs en regisseurs. Denk maar aan True Detective, Boardwalk Empire en Black Mirror.

Creatieve vrijheid

Dat steeds meer acteurs terugkeren naar het kleine scherm, is volgens Clive Owen best logisch. We zijn in het chique Baglioni Regina-hotel in Rome waar de acteur zich schrap zet voor wat vragen in een salonzetel. Zijn helderblauwe ogen en opvallende witte tanden steken fel af tegen zijn zongebruinde huid, zijn hemd contrasteert met zijn strak gesneden kostuum. When in Rome, dress as the Romans do, moet ie gedacht hebben.

Terug naar het kleine scherm. Owen maakte de sprong zelf ook: van televisie naar film en daarna weer terug, voor zijn hoofdrol in ziekenhuisreeks The Knick. "De manier waarop mensen televisie kijken, is drastisch veranderd. Tegenwoordig kijkt iedereen on demand. Plus, in series kun je de uitbreiding van een verhaallijn echt voelen. Vergelijk het met een lange, maar dan echt een érg lange film waarin de schrijvers tijd hebben om alles uit te werken. In televisie zit vandaag meer creatieve vrijheid dan in film. Regisseurs voelen zich aangetrokken omdat ze meer creatieve controle hebben en geen rekening meer moeten houden met hoe een film in de markt gezet wordt en verkoopt.

"Een van mijn beste ervaringen had ik net daardoor tijdens het filmen van The Knick. Het voelde creatief vrij, alsof alles wat we aan het doen waren oké was. Zodra Cinemax en HBO de deal tekenden, lieten ze Soderbergh (Steven Soderbergh, de regisseur, NH) zijn ding doen. Niemand zat in zijn nek te hijgen. Dat is ideaal, ook als acteur."

Dankzij deze kortfilm voor de Red Diaries-campagne van Campari kon Owen voor het eerst samenwerken met Sorrentino, van wie hij fan is, vooral dan dankzij La grande bellezza. Owen: "Hij is voor mij een van de meest tot de verbeelding sprekende regisseurs van het moment. Hij heeft een zeer specifieke en boeiende cinematografische visie." Sorrentino noemde Owen op zijn beurt "een van de coolste en beste Britse acteurs van het moment", waarop Owen snel en met de glimlach repliceert: "Geloof geen woord van wat hij zegt!"

Het moet nochtans niet de makkelijkste samenwerking geweest zijn. Ondanks meerdere internationale films spreekt de regisseur immers maar een klein mondje Engels. Hoe communiceer je dan? "Het klinkt misschien raar," vat Owen aan, "maar als je al op zo veel verschillende sets hebt gestaan en zoveel hebt gezien, dan begrijp je gewoon wat er gaande is. Hij kon mij goed uitleggen wat hij van mij nodig had en sprak vervolgens in het Italiaans met zijn crew, maar ik begreep steeds wat van me verwacht werd."

Verrekijker

Natuurlijk is een kortfilm van een ander kaliber dan een langspeler, maar de voorbereiding blijft niet te onderschatten, vertelt Owen. Of hij nu Jan-met-de-pet-wordt-held in Children of Men is, ridder in Elizabeth of bedreven bartender, het komt telkens op hetzelfde neer: "Ik wil weten waarover ik spreek. Speel ik een chirurg, dan moet ik weten hoe dat eraan toegaat.In dit geval moest ik heel goed worden in cocktails maken." Of hij nu een goeie bartender is dan? "Pretty good", lacht de Brit.

De rollen die hij neerzet - hij kiest ze trouwens meer op gevoel dan op verhaal, zegt hij - moeten aansluiten op zijn karakter. All the way in een nieuwe persoonlijkheid kruipen - zoals acteur Shia LaBeouf, die bekendstaat om zijn spartaanse inlevingstechnieken - het is zijn genre niet: "Ik moet geloven in de rol die ik neerzet. Ik ben geen acteur die graag mijlenver weg van zichzelf gaat om iets uit het niets te creëren, ergens moet het van een impuls in me komen. Ik geloof niet dat ik samenval met een van de rollen die ik al speelde, of dat die personages op me lijken, maar ik moet ze wel kunnen begrijpen en kunnen meeleven."

Zijn discours leunt een beetje aan bij dat van Sorrentino. Zijn films, ook deze kortfilm, zitten vol oneliners waarbij je tweemaal moet nadenken, en je je wel moet afvragen of hij je als regisseur ook rechtstreeks iets vertellen wil. Of er een link tussen het personage en de regisseur is.

Zo zegt bartender Floyd, terwijl hij voor iemand een drankje maakt, dat een americano iets is voor "mensen zonder grenzen, die alles willen". Het lijkt een verwijzing van de regisseur, die zijn opinie over een bepaald soort mensen geeft. Net zoals dat moment in Youth (uit 2015), waarbij de twee oude hoofdpersonages door een verrekijker kijken. Terugblikken op hun leven, vatten ze samen als door de verkeerde kant van die verrekijker gluren: "Alles is ver weg."

"Meestal verraden mijn personages wel mijn visie op de wereld", aldus Sorrentino. "Spijtig genoeg. 't Is immers onmogelijk om uit jezelf te treden. Wat ze precies zeggen, is niet noodzakelijk wat ik zelf zou zeggen, maar ze weerspiegelen het wel. Maar evenzeer zijn ze wie ik graag zou willen zijn en niet kan zijn. Echt samenvallen met mijn persoon doen ze nooit."

IJsberen

Gek moment: midden in het interview staat Sorrentino plots recht. Of het stoort, vraagt hij, maar hij wacht niet op een antwoord en gaat door de half verduisterde interviewzaal ijsberen. Zijn cadans versnelt en hoe verder

hij van me verwijderd is, hoe luider ik mijn vragen moet schreeuwen.

Waar Killer in Red over gaat, kan hem worst wezen. Sorrentino: "De film is zo kort dat ik het me amper kan herinneren! Het is écht het laatste waarin ik me interesseer!" (Aanvankelijk vraag ik me af of hij me misschien misbegreep met al dat ge-ijsbeer. Maar de Italiaan blijkt gewoon een uitdagende moppentapper die wat tegengewicht verwacht.) Waarom hij hem dan maakte? "Voor de personages", gaat hij ijsberend verder. "Naast voetbal zijn menselijke wezens en hun karakter het enige wat me werkelijk interesseert."

Oudere personages krijgen vaak uitgebreide rollen bij Sorrentino, de fascinatie daarvoor ligt ook deels bij hemzelf: "De meesten onder ons geloven dat ze voor altijd jong willen blijven, maar ik denk dat ze gewoonweg niet realiseren dat ze oud willen worden. Ik ben zo ook, en daarom interesseren oudere mensen me." Staat hij te popelen om oud te worden dan? "Niet overdrijven he."

Hoe beslis je, als geloofwaardig regisseur, om je naam te verbinden aan een reclamefilmpje? Sorrentino spreekt over de oer-Italiaanse erfenis en de herkenbaarheid van het bittere Milanese drankje. En voorgangers als filmmaker Federico Fellini en kunstenaar Fortunato Depero werkten er ook al voor.

Het past ook wel bij zijn portfolio dat overloopt van Italiaanse referenties. Die komen zelfs terug in films die hij in het buitenland opnam. Vanwaar de liefde? "Kijk", wil de regisseur nog even verduidelijken, "van alle Italiaanse filmmakers ben ik diegene die al de meeste films buiten Italië gemaakt heeft. Maar waarom ik zo hou van Italië? Omdat het, ondanks al zijn fouten en achterlijke trekjes, nog steeds de plaats is waar iets moois écht mooi is. Let op, voor mij bestaat lelijkheid niet. Dat is gewoon een andere dimensie van hetzelfde iets."

Waarom de twee nog nooit eerder hadden samengewerkt, vraag ik nog aan Clive Owen. Tijdens de persconferentie praten acteur en regisseur samenzweerderig onder elkaar. En ook over elkaars werk zijn ze alleen maar lovend. "Moet je Sorrentino vragen", zegt Owen, die voorts ook aangaf nog tot zijn dood te willen acteren, ideaal voor een oude rol bij Sorrentino.

Dus vraag ik nog snel aan Sorrentino, die intussen duidelijk zin heeft in een sigaret, of hij een samenwerking ziet zitten. "I would love to work again with him. Wie weet. Het enige wat we moeten vinden, is de juiste rol."

Wordt mogelijk dus vervolgd.

The RED DIARIES

De aanleiding van deze kortfilm? Naar jaarlijkse gewoonte bracht Campari ook nu weer een kalender uit. Voor de vorige edities werkten ze samen met actrices als Kate Hudson, deze keer gingen ze in zee met internationaal gerenommeerde bartenders. Elke maand siert een cocktailverhaal - The Red Diaries -de kalender. Leuk detail: ook vader en dochter Jan en Hannah Van Ongevalle, van The Pharmacy in Knokke, veroverden een plekje.

Killer in Red is trouwens ook een cocktail. Die maak je als volgt: giet 2,25 cl campari, 2,25 cl witte vermout, 1,5 cl Grand Marnier en 2,25 cl met kamille geïnfuseerde gin in een mixglas met ijs en meng met een barlepel. Zeef en giet in een gekoelde coupe. Werk af met een druppel essentiële rozenolie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234