Zaterdag 22/02/2020

Tv jules

Dat de eerste brief van dit nieuwe jaar naar jou zou gaan stond al een tijdje vast. Ook ik moet het ijzer smeden als het heet is en dus maak ik, voor je er weer vandoor gaat, graag van je comeback gebruik om je eindelijk fatsoenlijk te bedanken voor de talloze keren dat je me tranen hebt doen lachen.

Lang voor deze rubriek het licht zag, had je immers al gekozen voor een teruggetrokken bestaan als televisierentenier. De eenmansdenktank die, tegen vanzelfsprekend billijke vergoeding, in de aangename luwte van de Provence op nieuwe formats zat te broeden.

Ik weet nog hoe jammer ik het vond dat je zeven jaar geleden van het scherm verdween en resoluut opteerde voor een latrelatie met de media. Tv-icoon met prepensioen. De alom gerespecteerde vedette die wou leven in plaats van geleefd te worden en de rust in zijn hoofd belangrijker vond dan de slopende hectiek van de ratrace. Er lopen er niet veel rond die op het toppunt van de roem voor de anonimiteit durven te kiezen en weerstand weten te bieden aan het gemakkelijk verzilveren van hun sterrenstatus. Respect!

Toch voelde het alsof Lionel Messi ineens had beslist niet langer te voetballen. Want ook jij bent meer dan één gouden bal waard, Mark. Een klasse apart als de door coach noch tactiek te temmen topspits die elke week met zijn kunstjes volle tribunes garandeerde. In de jaren tachtig, samen met de toen nog slanke, blonde god Carl Huybrechts, begonnen als jonge hond op de chronisch geconstipeerde BRT-sportredactie, waar op elke lach of bon mot zware lijfstraffen leken te staan. Geen uitgedroogde schoolmeester als Ivan Sonck of Louis De Pelsmaeker, maar een revolutionaire, frisse nieuwkomer die, verbazend rad van tong, kennis met humor combineerde en zelden om een fijne witz verlegen zat.

Je maakte van sport weer entertainment en wellicht daarom klikte het meteen tussen ons. Bovendien luisterde ik elke week trouw naar het hilarische De perschefs en stelde met genoegen vast hoe je als onvoorspelbare, eigenzinnige perfectionist doorgroeide tot de ongekroonde keizer van het scherm. Veel meer door oprechte stielliefde, talent en natuurlijke autoriteit gedreven dan door geld, titels of machtshonger.

Je deed alles net iets anders, én beter, en je naam stond bijna synoniem voor televisuele durf en creativiteit. De onbetwiste kapitein van een team koppig buiten de lijntjes kleurende architecten dat van een klein productiehuis zo'n gegeerde pièce unique maakte dat het in een door iedereen gevreesd mediamonster veranderde. Intussen al lang geen sympathiek clubje beeldenstormers meer, maar een strak gerund en machtig concern dat stilaan te groot voor zichzelf dreigt te worden.

Wellicht daarom was ik niet onverdeeld gelukkig met het nieuws dat je door VIER als oude glorie weer naar het front werd geroepen om de aanhoudende afkalving van het kijkersbestand te helpen stelpen. Een zilvervos als wit konijn. Het is eens iets anders. Maar het begint wel een beetje op paniekvoetbal te lijken. Ware het niet slimmer geweest het verleden te laten rusten in de wetenschap dat de toekomst zelden wordt gemaakt door gedecoreerde veteranen?

Legendes als jij hebben toch ook rechten. Ze schreven al geschiedenis en verdienen het om, rustig gezeten op hun lauweren, verder te leven in de naar believen bijgekleurde overlevering van het collectieve geheugen.

Al doet het natuurlijk altijd plezier om je terug te zien. Weer fris en monter lijkt het na tal van gezondheidsproblemen. Al is het toch niet meer hetzelfde als vroeger. Metier en présence blijven onaangetast, maar de ondeugende magie die destijds kijkers als konijnen naar de lichtbak lokte, was weg.

Ik wist meteen dat de verwachtingen getemperd en de mooie herinneringen gekoesterd dienden te worden. Je mag het me niet kwalijk nemen, Mark, maar de door jou verzorgde omlijsting van voetbalwedstrijden, waarmee ik me doorgaans beter amuseerde dan met de match zelf, konden me nog amper boeien en die opgeleukte reclameblokken werden, eens het nieuwe eraf, als vanouds toch weer doorgespoeld.

Gelukkig kruipt talent waar het niet gaan kan en zag ik hoe je als 'invallende bompa' De kruitfabriek eindelijk vaart en spitsheid probeerde mee te geven. Toch hoor ik steeds vaker van lui die ooit met je dweepten dat "Uytterhoeven niet meer is wat hij geweest is". Het stoorde me mateloos telkens je schamper als "verouderd" of "passé" werd omschreven. Schandelijke majesteitsschennis! Van geklasseerde monumenten moet je afblijven en trouwe fans dienen, hoe moeilijk dat soms ook is, in alle omstandigheden pal achter hun helden te blijven staan.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. In ons gedeeld verleden als sportjournalist liepen we elkaar wel eens beleefd knikkend voorbij. Aan de bar van het ECC-tennistoernooi dronken we tijdens het keuren van de hostesses samen een glas en ooit zaten we naast elkaar op het hotelbed van de verrassende Luik-Bastenaken-Luikwinnaar Eric Van Lancker.

Ik ben de simpele stukjesschrijver gebleven en zag met interesse en bewondering hoe jij opklom tot de nationale schelm die Vlaanderen massaal mobiliseerde voor Het huis van wantrouwen en Morgen maandag. Revolutionaire, brutale, speelse en geestige programma's waar op trein , tram en werk lang werd over nagepraat.

Ik genoot van het gedurfde Onvoorziene omstandigheden dat als springplank diende voor nu gevestigde waarden als Tom Lenaerts, Johan Terryn en Michiel Devlieger. De laatste show met zijn dronken gevoerde gasten, het geestige 'Gefresseness Funden' of een op de sofa kakkende minihond was nooit verrassender dan toen jij het presenteerde.

Maar je absolute magnum opus was, naast de redding van KV Mechelen natuurlijk, het ronduit briljante Alles kan beter waarin je samen met Guy Mortier en de ontluikende Rob Vanoudenhoven Vlaanderen op magistrale wijze met zichzelf liet lachen. Zo goed dat er met recht en reden aan de titel mocht worden getwijfeld.

Zelfs nu nog lig ik in een deuk bij de 'Kerstmisspecial' of de waanzinnige persiflage op 'Zondag Josdag' met de fantastische Barbara - "da's toch raar hé Jos" - Sarafian aan je zijde. Kolder tot kunst verheven. Meer moest dat niet zijn, Mark.

Voor mij hoef je al lang niets meer te bewijzen. Je hebt je plaats in de televisuele hall of fame al vele malen verdiend. Daarom kijk ik nieuwsgierig en een beetje ongerust uit naar Spelen met uw leven, het improvisatieprogramma dat in het voorjaar wordt verwacht.

Ik hoop oprecht dat het een waanzinnig succes wordt, maar toch vooral dat je straks weer achter de schermen verdwijnt. Een geboren winnaar als jij hoeft niet meer te leren leven met verlies. Niet 'alles kan beter', Mark, en voor wie ooit de allerbeste was, mag gewoon goed nooit goed genoeg zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234