Maandag 18/01/2021

TV Jules

Plantman uit Kijk eens op de doos bestaat echt, stelde ik verrast vast toen ik je vorig jaar liefdevol boontjes, courgetten en tomaten zag knuffelen in het vroegtijdig ten grave gedragen ecoprogramma Plan b. Je was druk, druk, druk met spade, riek en kruiwagen, rook verlekkerd aan compost - "dit is eigenlijk wat wormen uitkakken" - en sprak het tussen de smurrie wriemelende ongedierte bemoedigend toe. Ik vatte meteen een warme sympathie op voor de gezellige schoffelaar die al in vervoering raakte bij de simpele aanblik van een wortel of een bussel prei. Niet meer dan een toevallige tv-passant, vermoedde ik. Een vriendelijke natuurmens die na zijn five minutes of fame snel weer in de anonimiteit zou verdwijnen.

Maar je bent er nog steeds, Wim. En daar ben ik blij om. In ijltempo op weg naar de zaligmakende BV-status als gastheer van een personalityshow waarin je vol overgave de edele kunst van het moestuinieren beoefent en met twinkelende oogjes de bevolking tot het "ultieme genot van zelfgekweekte groentjes" probeert te verleiden.

Van dat orgastische gevoel zal ik, helaas, voor altijd verstoken blijven. Je moet immers weten dat vader destijds een volkstuintje pachtte om daar op biologisch verantwoorde wijze gezond groenvoer te telen. Het was niet meer dan een onooglijk lapje grond, nota bene onder de rook van een industriepark, waarop zich een gammele barak bevond die met enige zin voor overdrijving "het huisje" werd genoemd.

Op zich was daar weinig mis mee, ware het niet dat het hele gezin elke zaterdagochtend op een onchristelijk uur naar ginder werd getransporteerd om er als minderjarige dwangarbeiders van de lochting te worden ingezet. Bij weer en wind werd in stilte onkruid gewied en mest opgevoerd, terwijl vader met collega-hereboeren uitgebreid van gedachten wisselde over de laatste zaai-en planttechnieken.

Tot overmaat van ramp werden we, ter vervolmaking onzer agrarische kennis, verplicht alle beschikbare tuinprogramma's te consumeren. Dat waren er in de televisionele pioniersjaren gelukkig niet veel, al herinner ik me levendig de prehistorische tuinder Eugène en durft ook de gelaarsde en ronduit angstaanjagende Arthur 'Tuurke' Tollenaere uit Voor boer en tuinder nog af en toe door mijn hoofd te spoken. Een en ander heeft me opgezadeld met een grondige afkeer voor lieden die deze tijdsbesteding aan argeloze leken proberen te slijten en aan tv-tuiniers in het bijzonder. Zo wenste ik, zelfs lang nadat ik tot volle wasdom was gekomen, die slijmerige Mark Demesmaecker de gave tot zelfcompostering toe en kon ik niet begrijpen waarom - door mij wél hogelijk gewaardeerde - mediafiguren als Gerty Christoffels en Koen De Bouw ineens groene vingers kregen.

Pas na het aantreden van de charismatische boomchirurg, opperscout, vrouwenmagneet en koning van Groenland Bartel Van Riet begon het hardnekkige jeugdtrauma een beetje te slijten. Toch haal ik mijn groenten en fruit nog steeds in de supermarkt en voel ik niet de minste aandrang om zelf de hand aan de ploeg te slaan. Dat laat ik, een beetje schoenmaker hoort bij zijn leest te blijven, met graagte aan vaklui als jij over. Gezien het voorgaande zal je begrijpen dat ik je hartstochtelijke pleidooi in De kruitfabriek zaliger ter herwaardering van het Vlaamse volkstuintje slechts matig - weet die Lybaert wel wat hij kinderen aandoet? - kon waarderen. Maar het is je vergeven, Wim.

Het valt trouwens niet mee om lang boos op je te blijven. Geamuseerd keek ik toe hoe je, gezeten naast rondborstigheden Lesley-Ann Poppe en Pamela Anderson, je ogen niet uit het decolleté van de gewezen Baywatch-babe kon houden, haar wat zakjes van je zaad en je - "Pakt' het niet dan moet je maar bellen, ik kom onmiddellijk af" - telefoonnummer cadeau gaf. Komiek, ladies' man, knuffelbeer en schalkse schavuit tegelijk. Ik weet niet hoe het komt, maar telkens als de zapper bij jou halt houdt, blijf ik hangen.

Het overkwam me vorige zaterdag opnieuw toen je op een dakterras lyrisch de vruchten des velds bezong die maanden eerder als minuscuul zaadje waren begonnen. Unieke feelgoodtelevisie. Nooit eerder immers zag ik iemand bijna klaarkomen bij het koken van een maiskolf -"kijk nu ne keer, zo schoon, dat is toch niet te doen" - of in extase raken tijdens het roosteren van een paprika. In de serre van Els Pynoo was ik er getuige van hoe je, vanzelfsprekend in korte broek en met strohoed op de kop, verlekkerd haar stevige meloenen monsterde en de zangeres met een zelfbereid broodje vol tuinverse "groentjes" moeiteloos naar de zevende hemel voerde.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Op de voorstelling van VIER wandelde je me achteloos voorbij. Een duidelijk in volle grond gekweekte West-Vlaamse landman. Voor de gelegenheid in stijlvol maatpak, compleet met stoeferke, gehesen. Glimmend van trots. Je had dan ook wat te vieren. De moestuin volgens Wim kreeg niet enkel een vervolg, maar werd opgewaardeerd naar de zaterdagavond. Bovendien ligt straks, zoals het elke zichzelf respecterende BV betaamt, je toekomstige bestseller in de winkels. Een indrukwekkend parcours voor een Brugse backbencher die vijftien jaar geleden achter de schermen van het regionale Focus TV begon en via VT4 uiteindelijk bij Woestijnvis belandde als verdienstelijke,maar onzichtbare reisgezel van zowel Martin Heylen in China als Arnout Hauben op weg naar Compostella. Op een blauwe maandag van noeste televisiearbeider gepromoveerd tot een goedlachs, immer blozend schermgezicht dat zijn boodschap met even aanstekelijk als ontwapenend enthousiasme weet uit te dragen. Hoewel zelfs jij me niet tot enige vorm van grondbewerking of tuinarbeid zal kunnen bekeren, ben ik in geen tijd een trouwe supporter geworden van de olijke missionaris van de moestuin.

Maar doe me één plezier, Wim. Laat je niet gek draaien in de mediamallemolen. Blijf vooral zo lang mogelijk je eigen, onbespoten, zelf. Meer moet dat niet zijn en zoals je zelf zegt is puur natuur altijd het gezondste. Doe het goed, straks in De slimste mens, en bedenk dat wie deskundig zaait, ook overvloedig zal oogsten.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234