Dinsdag 13/04/2021

TV Jules

undefined

Vorige week nog hoorde ik in het Radio 1-programma De ochtend hoe je kompaan Hans Bour- lon een ode aan het vrije ondernemerschap bracht en het spectaculaire gezondheidsbulletin van Studio 100 voorlas. Al lang geen braaf Vlaams bedrijfje meer, maar een uit zijn voegen barstende Europese entertainmentgigant met 1.000 werknemers en waanzinnige omzet- en winstcijfers. Verwekker van een eindeloze rist immens populaire typetjes. Grossier in tv-zenders, musicals, tekenfilms en binnen- en buitenlandse pretparken. Kinderparadijs en oorverdovend rinkelende geldmachine. Dat duizelingwekkende succesverhaal heb je ook een beetje aan mij te danken.

De belastingdienst niet te na gesproken heeft niemand meer geld uit mijn zakken geklopt dan jullie. Ofschoon een fervent tegenstander van platte commercialisering van de kindertijd ging ik elke keer voor de bijl als dochter, neven en nichtjes me attent maakten op weer een nieuwigheid uit jullie overbevolkte stal. Zo leerde ik dat een kinderhand lang niet zo gemakkelijk gevuld is als het spreekwoord wil. Om van de chanterende bedeloogjes af te zijn, kocht ik me zowat arm aan Studio 100-parafernalia die zich, jammer genoeg, slechts kort in de interesse van de nieuwe eigenaar mochten verheugen. Nu getuigen achtergelaten poppen, knuffels, brooddozen, gezelschapspellen, dvd's en cd's stil van mijn gul sponsorschap. Kabouter Plop, Wizzy en Woppy, Big en Betsy, Bumba, Piet Piraat, K3, Mega Mindy, Spring et les autres... Exponenten van een explosief groeiende multinational gebouwd op een sprekende pluchen hond. Telkens als ik over die kartonnen dozen vol vergeten speelgoed struikel, moet ik even aan jou denken, Gert. Aan de tovenaar van de merchandising die dankzij het creëren van kunstmatige behoeften een van de rijkste landgenoten werd. Een kwarteeuw geleden nog een simpel omroepertje. Deftig, braaf en een beetje sullig. Wie had toen kunnen vermoeden dat achter die kraaknette façade een toekomstig manager van het jaar schuilging? Zelf vond ik je toen vooral een kleurloze, gladde uitslover die tot mijn ergernis de plaats probeerde in te nemen van frisse en fleurige speakerinnen. Ik zag hoe je doorgroeide binnen de openbare omroep en de mensheid verblijdde met het debiele spelletje Zeg eens euh, waarin onder meer Jaak Pijpen, de toen nog kolossale Margriet Hermans en een bolle versie van Koen Crucke de plezante probeerden uit te hangen. Opgeklopte leukigheid geserveerd door een gezandstraalde presentator. Niet veel meer dan een bij-job want al lang bezig met de uitbouw van een machtig imperium dat zowel kinderen als de bankrekening van hun ouders zou teisteren.

Daar wil ik je graag voor feliciteren, Gert. Hoewel ik er ondanks vele pogingen maar niet in slaag je sympathiek te vinden, is mijn bewondering groot en oprecht. Net als Mike en Guido destijds een echte mediapionier. Mannen met plannen die weigerden zich te laten opsluiten in een vooraf getekende toekomst bij een omroep maar verkozen om er zelf eentje te beginnen. Gedreven door passie, durf, stielkennis en het onwankelbare geloof in een idee. Het heeft je geen windeieren gelegd. Uitgegroeid tot een echte captain of industry die zijn dure tijd verdeelt tussen bureau en bühne. Multimiljonair en sinds kort in het bezit van een jacht met naar verluidt acht suites en een feestzaal. Nu nog een voetbalploeg en je bent helemaal de Roman Abramovitsj van Vlaanderen. Met enige afgunst bewonderde ik de beelden van je op het Antwerpse Eilandje afgemeerde Evanna. Peperduur, pronkerig en ongetwijfeld fiscaal interessant speeltje. Wie het breed heeft, laat het breed hangen. Net als vele groten der aarde misnoegd omdat de uiterlijke tekenen van je rijkdom via het internet aan het gepeupel werden getoond. Niets van aantrekken, Gert. Allemaal jaloezie en benijerij. Hoge bomen vangen nu eenmaal veel wind en jij bent een hele hoge. Het spreekt voor zich dat ik ook je glibberige amoureuze parcours van nabij heb gevolgd. Kon ook moeilijk anders. Alles werd breed uitgesmeerd, ja zelfs door professoren en psychologen geanalyseerd in de vakpers. Ik moet je bekennen dat ook ik me meer dan een grapje heb gepermitteerd bij je knipperlichtrelatie met de blonde Josje Huisman. Liefde op de werkvloer. Na rosse Karen al de tweede K3-scalp aan je gordel. Naar verluidt worden nu al weddenschappen afgesloten over wie de volgende wordt die met de baas tussen de lakens mag. Mega Mindy misschien? Een groen blaadje uit de Amika-manège of kabouter Kwebbel? Ik verneem het wel. Het zijn immers mijn zaken niet en je kunt tenslotte niet eeuwig blijven wachten op Marlèneke. Misschien moet je toch proberen je libido een beetje in het gareel te houden. Zelf gun ik je natuurlijk van harte elke nieuwe verovering. Maar je weet hoe de mensen zijn. Voor je het beseft ben je niet langer de succesvolle zakenman of de naïeve hondenoppas maar een overjaarse playboy die in de eigen speeltuin een beetje zielig zijn ding achterna loopt.

Jij ken mij niet. Ik jou wel. Tot twee keer toe strafte het noodlot me met een bezoek aan de Samson en Gert kerstshow. Soms word ik nog badend in het zweet wakker bij de herinnering aan een krijsende roedel kinderen die zich enthousiast te buiten ging aan vrolijke liedjes over een bel die het niet doet, puberale verliefdheid of het nut van fluiten in het donker. Ze amuseerden zich te pletter en ik begreep ook waarom. Ik zag een doorgewinterde professional in een door allerlei merkwaardige figuren afgekruid totaalspektakel. Piraten, kabouters en jong, fris vrouwvolk. Op maat gesneden vakwerk voor een grote, allerminst kritische maar zich steeds vernieuwende doelgroep. Jij als hardwerkende, wat houterige entertainer met een onvoorwaardelijke liefde voor een wartaal uitkramende hond. Samson forever. Over- duidelijk veel trouwer aan de beste vriend van de mens dan aan de vrouwtjes.

Met enige verbazing vernam ik hoe je dacht over de mooiste helft van de wereldbevolking die volgens jou vooral achter het fornuis thuishoort. "Wat een eikel", zei mijn vriendin toen je je aversie voor elke vrouw met ballen ventileerde en feminisme - "ze kunnen niet eens meer koken" - een vreselijk woord vond. Dat vond ik er eerlijk gezegd ook een beetje over, Gert. Wellicht is het beter dat je even je mond houdt in plaats van als pedante nouveau riche over alles en nog wat meningen te verkondigen waar niemand op zit te wachten. Niet goed voor je al niet meer zo kreukvrije imago. Het is, ook voor gefortuneerde schoenmakers, niet slecht om bij hun leest te blijven. Geniet in stilte van je centen en blijf talloze kinderharten blij maken. Ik wens je nog veel succes, een hoop meegaande jonge vrouwen en een behouden vaart met de Evanna toe.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234