Maandag 03/08/2020

Tv Jules

Geachte mevrouw Damen, Beste Karen,

Je aanwezigheid als het stralende middelpunt met de immer vochtige ogen in Belgium's Got Talent voerde me vorige week terug naar een pijnlijk incident uit de beginjaren van deze fijne rubriek. Toen al wou ik je feliciteren met je imposante oeuvre en lange carrière. Als koningin van de kleuterpop een veelzijdig talent, want zowel zangeres, filmster, toverfee als trouwe klant in 'de boekskes'. Een fenomeen kortom. Het bleek geen goed idee. "De rosse van K3? Over mijn lijk!", sneerde een van de toenmalige bazen. "Niemand heeft een boodschap aan zo'n overjaarse cheerleader! Het moet wel een beetje relevant blijven, beste vriend." Je werd nijdig doorgestreept en vervangen door een politiek correcter schermgezicht uit de Ivan De Vadder/Dany Verstraeten-categorie. Ik knikte braaf. Omdat ik wist dat ooit het uur der wrake zou slaan. Want bazen komen en bazen gaan, maar K3 blijft eeuwig bestaan.

Nu je volop in de primetimeschijnwerpers staat, schrijf ik je met dubbel plezier de brief die je jaren geleden al had moeten krijgen. Belgium's Got Talent gooit, net als jij, hoge ogen en heeft zich, mede door de compleet mislukte facelift van Komen eten, opgewerkt tot mijn favoriete guilty pleasure. Merkwaardig toch hoe het uitgemolken format van de ouderwetse talentenjacht het kijkersgemoed blijft beroeren. Zeker tijdens het stadium van de preselecties, wanneer zich nog veel artistiek kaf tussen het koren verschuilt. Altijd goed voor een lach, een traan en wat vriendelijk leedvermaak.

Ik heb nog geen aflevering gemist en kijk geamuseerd toe hoe je - "Als het een klein kind is, ga ik moeten bleiten" - met de doos Kleenex in de aanslag voortdurend op je onderlip zit te bijten. Vast van plan om alle bejaarde straatzangers, jonge breakdansers, mini-Urbanusjes, fakirs en goochelaars - "Voor mij is dit een dikke ja" - de absolutie te geven zonder te biechten. De Moeder Teresa van de showbizz. Bijna te goed voor een wereld die, als ik je mag geloven, nog slechts luttele maanden zal bestaaan. Slim geflankeerd door hardvochtig jurerend mansvolk dat, anders heb je nooit een winnaar natuurlijk, regelmatig een lading van die sympathieke beunhazen naar huis stuurt.

"Wat een tsiepmuile", schamperde mijn nichtje V., toen je de tranen de vrije loop liet terwijl het schattige Karolientje zich aan Adèle vergreep. "Dit is er toch echt over. Hoe kun je daar in hemelsnaam naar kijken?" Ooit was ze een die-hard K3-fan die bij elk familiefeestje het huis met 'Heya mama's', 'Teleromeo's' en 'Alle kleuren van de regenbogen' vulde. Haar kinderhand toen nog makkelijk (en duur) gevuld met een K3-brooddoos of een handvol stickers met de beeltenis van 'de blonde, de rosse en de zwarte'. Nu vernietigend voor het rolmodel dat haar kindertijd mee hielp kleuren. Het spreekt voor zich dat ik haar streng heb berispt, Karen. Je wisselt niet van idool als van onderbroek.

Zelf ben ik gelukkig nooit een fan geweest van het prefab trio met de immer opwaaiende zomerjurkjes. Ruim een decennium geleden in Eurosong door Marcel Vanthilt als 'fijne vleeswaren' en 'vrolijke eendagsvliegjes' bestempeld, maar tot op vandaag - ook 'kenners' kunnen zich vergissen - nog steeds de geld brakende jackpot in het glinsterende Studio 100-casino.

Toch heb ik, behalve een vage bewondering voor het zakelijke succes, nooit iets gehad met het hitfabriekje dat de mensheid met hardnekkige 'oorwurmen' blijft teisteren. Sterker nog. Als er ergens schuine K3-grappen worden verteld, ben ik de eerste om luid mee te lachen. Vooral het inmiddels gedeserteerde kakelende Kempische onderwijzeresje Kathleen werkte danig op mijn zenuwen. 'Zwarte' Kristel viel uit de gratie toen ze 'ja' zei tegen de janetterige 'omroepster' Gene (van ex-X-Session). Er zijn grenzen.

Even voelde ik enige sympathie voor het kakelverse Josje dat zich via een doorgestoken crochetwedstrijd als 'nieuwe blonde' toegang verschafte tot de beroemdste kindertuin der Lage Landen. Tot ze als een sneltrein door de vakpers begon te razen en het, ook voor jou niet onbekende, bed van de grote baas wisselde voor de sponde van een Nederlandse miljardairszoon. Zo kan ik het ook.

Toch een beetje opletten, Karen. Voor je er erg in hebt, is zij het beroemdste K3'tje. En dat zou ik jammer vinden. Want voor jou heb ik altijd een boontje gehad. Niet vanwege je dikke bankrekening of je rol als hossende moederkloek tussen twee overenthousiaste huppelkutjes. Wel omdat ik achter de vlechtjes, het gekweel en het maagdelijke prinsessenhabijt steeds vaker een vrouw met ballen ontdekte.

Een ontwapenend 'vuil blad' dat er, buiten de werkuren, geen moeite mee heeft om te laten zien wie ze echt is. Geen doorsneebabe van dertien in een dozijn maar een hondsbrutaal 'wijf' met het hart op de gepiercete tong. Eerder 'one of the boys' met wie elke vent zonder bijbedoelingen graag pinten wil gaan pakken. Moeten we, zeker voor de planeet op 21 december vergaat, ooit eens doen. Het doet me dan ook plezier dat je steeds actiever wordt binnen de wereld van het volwassenen-entertainment. Slim bekeken, want je wordt stilaan zelf een, gelukkig al lang van een riant pensioen verzekerde, 'oma aan de top'.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Net als elke brave Vlaamse familieman diende ik een paar keer op te draven als sponsor van het Studio 100-circus. Op heel slechte dagen hoor ik nog af en toe het klein grut oorverdovend 'Kuma hé', 'Oya lélé' of 'Mamasé' krijsen. Maar ik vergeet ook nooit de gelaten, medeplichtige blikken - 'Niemand ontsnapt aan K3. Hier moeten we samen door' - waarmee collega-vaders de beproeving (iets) draaglijker maakten.

Ik weet nog goed dat ik oprecht blij was toen ik vernam dat je na een lange en gevarieerde zoektocht eindelijk de man van je leven had gevonden. Bij deze wil ik je, veel te laat, maar van harte, feliciteren met je eerstgeborene: Sky.

Ik stel vast dat je, als gast met hoge spektakelwaarde, steeds vaker mag opdraven in spelletjesprogramma's. Panellid in Scheire en de schepping en De premiejagers deluxe. Als rosse voenk in De slimste mens zelfs drie keer 'slimmer' dan de erudiete Gentse politicus Siegfried Bracke. Deelneemster aan het Groot dictee der Nederlandse taal en op simpel verzoek boerend - "Dit zijn geen echte, het is een vervelend familietrekje" - bij Tom Waes in The one man show. Hilarisch als 'uitbeelderke' in de Tabel van Mendelejev en samen met de al even prettig gestoorde Tanja Kloek geheel ten onrechte verliezend finalist tegen het iets minder flamboyante duo André Vermeulen-Paul D'Hoore.

Doe voor mijn part zo nog jaren verder. Televisie heeft opvallende persoonlijkheden nodig die buiten de lijntjes durven te kleuren. Er is nog wat werk aan, maar jij zou er zo eentje kunnen worden. De camera ziet je graag en ik doe dat eigenlijk ook een beetje. Ik hoop dat je, zodra het K3-liedje definitief is uitgezongen, op het scherm je ding mag blijven doen. Maar dan wel als de echte Karen en niet als de zoveelste reïncarnatie van een nuffige toverfee.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234