Vrijdag 15/10/2021

Column

Tussen Wikipediaanse fictie en harde non-fictie zit één onschuldige tackle

null Beeld dm
Beeld dm

Filip Joos is een Vlaamse sportverslaggever en columnist voor onze krant.

Op 9 april 1985 ziet Soner Ertek het levenslicht in Istanboel, als derde zoon van Hamza Ertek (ambtenaar bij de Maatschappij ter Ontplooiing van de Rechteroever van de Bosporus) en Aysel Cinar (huisvrouw). Erteks ouders wilden dolgraag een dochtertje en gingen daarom voor een derde spruit, ook al was de tweekamerflat die in de Beykozwijk als ouderlijk huis fungeerde voor vier al aan de krappe kant, en werd het met vijf helemaal behelpen. Dat ook het derde kind een jongetje bleek, was maar heel even een ontgoocheling.

De jonge Soner groeit op in een harmonieus gezin. De weekends zijn een feest, urenlang voetbalt hij met vriendjes op een braakliggend stuk grond in de buurt. De partijtjes worden enkel onderbroken voor de smeuïgste der baklavas, naar een roemrucht recept van Soners oma.

Ertek is tien als hij zich aansluit bij de plaatselijke voetbalclub. Zijn techniek is behoorlijk, zijn loopvermogen indrukwekkend, zijn inzet onverdroten. In mei 1997 belandt hij kwansuis toevallig in het boekje van de scouts van Galatasaray, omdat hij in de finale van het miniementoernooi van Istanbul de winnende treffer maakt. Hij kopt een corner binnen van zijn jeugdvriend Arda Turan, een van de baklava-boys en het enfant prodige van de club. Turan is twee jaar jonger dan zijn ploegmaatjes, maar zijn faam van supertalent in de dop snelt hem dan al vooruit.

Ertek en Turan verkassen samen naar het grote Galatasaray. Zijn ouders verhuizen mee naar het Europese deel van Istanbul. De twee kamers worden er drie, omdat de onkreukbare staatsdienaar een beetje extra geld toegestopt krijgt, niet zozeer voor zijn zoon, maar wel om diens vriend Arda Turan te overtuigen niet voor aartsvijanden Besiktas of Fenerbahce te kiezen.

Soner Ertek voetbalt zich een paar jaar de ziel uit het lijf, maar beseft diep in diezelfde ziel dat hij niet voorbestemd is voor topvoetbal. Terwijl de ster van Turan blijft rijzen, zakt hij af naar de Turkse derde klasse, waar voetbal pas echt oorlog is. Een diploma heeft hij nooit behaald, maar dankzij een verre oom raakt hij aan de slag als lasser op een van de vele scheepswerven langs de Bosporus.

Ook een hard leven kabbelt voort, maar Soner heeft geluk. Op een druilerige lentedag, terwijl er eindelijk een taxi stopt, wordt hij voorbijgestoken door Soraya, een Française. Bij ieder ander zou Ertek in toorn ontbrand zijn, maar haar reebruine ogen maken hem weerloos. Ze blijken dezelfde kant op te moeten, delen de taxi, en brengen er dankzij de verkeerschaos een uur in door. Soraya, die voor de Aya Sofia en de Blauwe Moskee naar Istanboel was gekomen, valt als een blok voor de gesjeesde voetballer.

Soner besluit Istanboel vaarwel te zeggen. Hij reist Soraya achterna, tot in Chasselay, een dorpje langs de autoroute du Soleil, in de schaduw van Lyon. Daar leert hij Frans, wordt aangenomen bij de stadsdienst en al snel vader van een dochtertje, wat grootvader en grootmoeder Ertek uit hun Istanbulse schulp lokt, voor de reis van hun leven. Het leven lacht Soner Ertek helemaal toe wanneer zijn ploegbaas, een verdwaalde Corsicaan Giuseppe Pontiggia genaamd, ook trainer van de plaatselijke vierdeklasser blijkt te zijn, en aangeeft wel een noeste middenvelder te kunnen gebruiken.

Ertek speelt al vier seizoenen bij Chasselay, met in totaal zeven doelpunten en één rode kaart, wanneer de ploeg in de beker wordt uitgeloot tegen het grote AS Monaco. Het hele dorp is door het dolle heen. Ook Soner laat zich meeslepen: hij maakt een twitteraccount aan en tweet naar Arda Turan dat hij tegen Monaco zal spelen, tegen Falcao, stel je voor! Een antwoord van @ardaturanoffical blijft uit.

Twee weken later wordt Soner Ertek, man met een niet illuster leven, wereldnieuws. Twee weken en een dag later is hij al verschillende malen met de dood bedreigd.

Tussen Wikipediaanse fictie en harde non-fictie zit één onschuldige tackle. En een krak in de kruisband van de Colombiaanse superspits Radamel Falcao.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234