Maandag 20/01/2020

Tussen teodoren en eleutronen

Aldebaran: Het Wezen. Sluitstuik van Leo's meesterlijke fantasy-cyclus

Aldebaran: Het Wezen

Uitgeverij Dargaud

50 pagina's - 199 frank

Vanaf het eerste deel van de fantasy/SF-cyclus Aldebaran (1994) werd duidelijk dat auteur Leo een winnaar in huis had gehaald. Originaliteit dreef boven toen hij een toekomstwereld omschreef waarin vreemde creaturen en een gestolde oceaan op een zonnige dag in 2084 de planeet Aldebaran in rep en roer zetten. In dit slotdeel proberen acht dissidenten te ontsnappen aan de overheid via een mysterieus, uitgestrekt moeras. In hun gezelschap bevinden zich twee 'jongeren' die meer dan honderd jaar oud zijn geworden door het drinken van het levenselixer van het mystieke zeewezen de Mantrisse, een drankje dat naar alle waarschijnlijkheid de oorzaak is van veranderingen. De hamvraag: welke functie vervult de Mantrisse en hoe kan het elixer bemachtigd worden? De groep tracht het wezen te bereiken in volle zee, maar er zijn kapers op de kust. Onverwachts komen de drie partijen - de groep, de Mantrisse en de overheid - tegenover elkaar te staan. Met desastreuze gevolgen...

Leo neemt zowel scenario als tekenwerk voor zijn rekening en bewijst dat hij op beide fronten over zo veel fantasie beschikt dat zijn vreemdsoortige wereld en creaturen een waar genoegen zijn om naar te kijken. De aandacht verslapt nauwelijks, want op elke pagina weet hij de lezer met verstomming te slaan. Teodoren, eleutronen, en nestors: het houdt niet op. Wat meer is: de auteur verstaat de kunst mensen van vlees en bloed neer te planten in een SF-strip. Meteen een rariteit in stripland, want bij dit genre gaan decors en wezens meestal met de hoofdrol lopen. Goed, Leo maakt er zich nog steeds vanaf met een fletse inkleuring, en aan de gezichten van zijn personages heeft hij blijkbaar ook een (te) vette kluif, maar voor de rest wil ik geen kwaad woord horen. Aldebaran blijft een populaire strip, dat wel, en de auteur teert gezwind voort op commerciële elementen. Maar, en dat is ook de verdienste van series als Thorgal of XIII, de auteur verstaat de kunst van het stripvertellen en laat geen enkele lezer onbetuigd achter. Overtuig uzelf.

Jerome Bloks: Het Pact

Dodier

Uitgeverij Dupuis

48 pagina's - 180 frank

"Dag meneer Bloks, ik ben mevrouw Dubois. Het gaat over m'n kanarie." Met die woorden begint voor de jonge detective Jerome Bloks - een kruising tussen een onhandige Humprey Bogart en een onbeholpen Kuifje - zijn zoveelste speurdersverhaal. De kanarie vormt echter slechts een ludieke aanzet tot een kidnappingsdrama waarin een erfenis centraal staat. Bloks blijft zijn mannetje staan en toont zich dankzij geestelijke vader Dodier als een karakter van vlees en bloed. Niet alleen zijn verhalen, maar ook zowat alle personages in deze reeks zijn menselijk en origineel. Kortom, één van de betere detective-series. Alleszins beter dan Rik 'ouwe zeur' Ringers. Bloks, kom aan m'n hart, jong.

Natasja 18: De Dinosauriërs

Walthéry & Wasterlain

Marsu Productions

48 pagina's - 165 frank

Jurrasic Park heeft in het recente verleden voor een ware revival gezorgd en menig film, boek of strip tot leven gewekt. Ook Walthéry's stewardess Natasja, alias de rondborstigheid zelve, is er niet aan kunnen ontsnappen. In De Dinosauriërs belandt ze met een groep kinderen ergens in een vallei van Papoea Nieuw Guinea, en de hele dino-encyclopedie komt tot leven. Wasterlain en Walthéry sloegen veertien jaar na Een Afgelegen Eiland (deel 10) opnieuw de handen in elkaar. Dat resulteerde in knappe decors, een vlotte tekenstijl, gedetailleerde dino's en, jammer genoeg, een wel zeer hoog hap-slik-weg-gehalte. Maar soms mag ik graag fastfood binnenschrokken.

Baxter 3: UFO

D'Hondt & Ravijts

Standaard Uitgeverij

46 pagina's - 160 frank

Een degelijke avontuurlijke jeugdstrip van Vlaamse bodem, bestaat dat nog wel? De nieuwste Baxter bewijst alvast van yes. In UFO komt testpiloot Baxter ergens in de jaren 40-50 in onzachte aanraking met een UFO. Het tuig wordt aan boord gehaald van een moederschip en dan begint de ellende: een virus breekt uit, een gigantische ET (een met poten uitgeruste binnenstebuiten gekeerde galblaas, of zoiets) zaait terreur en een niet-geïdentificeerde troepenmacht neemt de zaak over. Very, very X-files, maar ja, durf anno 1998 de termen complot en UFO op tafel smijten en je wordt meteen voor Chris Carter-kloon versleten. Klassieke vertelstijl, maar knap uitgewerkt.

Het Verdiende Loon

Yuri Landman

The Drowning Man/Het Raadsel

88 pagina's - 500 frank

Hij was pisnijdig toen bleek dat zijn ex-werkgever een weinig lovende brief had verzonden naar de bijstand en daardoor zijn uitkering ernstig in gevaar bracht. Gevolg: Yuri Landman zette zijn relaas in strip en geeft zijn ex-baas - onbetaalde overuren, zure kop, debiele regels - de wind van voren. Het geviseerde bedrijf zelf kon er niet om lachen. Zo mogen wij mei-68-adepten dat graag zien, verdomd! Landman is 25 en gaf Het Verdiende Loon, waarin hij ook zijn eigen onvolmaakte zieltje blootlegt, in eigen beheer uit. Een zwaar (financieel) risico, maar zie: de jongen ging met deze verdienstelijke zwart-wit praatstrip over macht en onmacht zowaar lopen met de prijs van Breda 1998.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234