Zondag 31/05/2020

Tussen nonsens en pijnlijke eerlijkheid

Green heeft geen verstand van entertainen en balanceert op de rand van het potsierlijke

singer-songwriter l Adam Green in de Botanique HHH

Koen de meester

De Amerikaan Adam Green is een postmoderne singer-songwriter. Hij beheerst het vak, maar neemt er ook een loopje mee. Live is het net zo: al heeft Green verstand van entertainen, toch balanceert hij graag op de grens van het potsierlijke.

Green speelde dinsdag in de Botanique en gaf er zijn excentrieke liedjes de ruimte die ze nodig hebben. Hij houdt ervan om de rijmwoorden snel na elkaar te laten volgen of in een nummer schrijftrucs op te stapelen. Dat werkt, want al bij een tweede beluistering klampen de songs zich vast in je geest. Die kwaliteit bereikte Green nog niet in de tijd dat hij met de Moldy Peaches in Robin Hood-pakje de wereld overviel. Toen hij een paar jaar geleden echter de solo-cd Friends Of Mine uitbracht, bleek Green meer dan geestig. De plaat bevatte een rist knappe liedjes. Ook het splinternieuwe Gemstones is de moeite. Ze mist misschien het mooie cellospel van Jane Scarpantoni, maar sommige nummers klinken minstens even intrigerend als vroeger.

Greens reputatie is inmiddels flink gegroeid. In plaats van het handvol belangstellenden dat Moldy Peaches hier ooit trok, was de Orangerie van de Botanique quasi volledig gevuld. Het was opmerkelijk dat een deel van het publiek alle liedjes, oud en nieuw, meezong. Dat de woorden van Green daarbij balanceren tussen nonsens en pijnlijke eerlijkheid maakte het allemaal nog een stukje vreemder. Ook zijn muziek eet van twee walletjes. Enerzijds is er de perfecte pop van het zalige 'Emily', anderzijds hellen de korte songs soms naar cabareteske kunstmuziek met Green als de gestoorde kleinzoon van Kurt Weil. 'Gemstones' en het hilarische 'Chubby Princess' waren hiervan mooie voorbeelden.

Green schudt de liedjes losjes uit de mouw. De muziek volgt daarbij slaafs de woorden. De ingetogen begeleiders The Gnomes wisten de grillige capriolen van de moderne Syd Barrett in goede banen te leiden. De zanger bewoog zich op het podium als een psychiatrische patiënt die net een paar stroomstoten had gekregen, maar aan zijn mooie donkere stem mankeerde niets. Green speelde ook even solo, waarbij zijn folkroots sterk tot uiting kwamen, vooral toen hij de vloer aanveegde met de Amerikaanse zangeres Jessica Simpson in 'Jessica'. Door de korte lengte van de liedjes passeerden er heel veel de revue, waaronder hoogtepunten als 'Hard to Be a Girl' en 'Choke on a Cock', een liedje waarin George Bush een rol speelt. Tijdens de bisnummers mochten de toeschouwers verzoekjes vragen en bracht hij een mooi 'I'll Be Your Mirror' van The Velvet Underground. De spiegel die Adam Green ons voorhield was er eentje van op de foor: grotesk, vervormend en vooral vermakelijk.

Wie Adam Green Waar en wanneer Orangerie van de Botanique op dinsdag 1 maart.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234