Dinsdag 14/07/2020

Tussen mens en machine

Moby verbaasde met verbluffend optreden

Weinig muzikanten zijn vandaag nog zo onvoorspelbaar als Moby. De New Yorker is van alle markten thuis, wisselt harde rockplaten af met uitstapjes naar techno en ambient, zonder daarbij zijn eigen identiteit geweld aan te doen.

Play, Moby's jongste plaat, vormt een voorlopig hoogtepunt in een hobbelige carrière die zo niet altijd even bevredigend, dan toch op z'n minst interessant mag worden genoemd. Het was evenwel de vraag hoe de duizendpoot al die verschillende stijlen live tot een naadloos geheel zou versmelten, maar de kaalgeschoren multi-instrumentalist had duidelijk lang en hard over de kwestie nagedacht en verbaasde vrijdag met een ronduit verbluffend optreden.

Daar was bovendien aardig wat volk voor komen opdagen, want voor het eerst gedurende Les Nuits Botanique zat de tent behoorlijk vol. De meesten onder hen droegen Moby al bij voorbaat op handen en schreeuwden de keel schor nog voor hun held goed en wel op het podium stond. De zanger schakelde voortdurend tussen keyboards, gitaar en percussie, stond geen moment stil en gunde het publiek nauwelijks een adempauze.

Naast de drie muzikanten die hem vergezelden, eiste vooral de sampler een belangrijke plaats op in het klankbeeld. De nieuwe nummers zijn immers opgebouwd rond historische opnamen uit het Alan Lomax-archief, en ook tijdens het concert kwam het gros van de stemmen dus uit een doosje. De nadruk lag grotendeels op het materiaal uit Play, maar tegelijk vormde de set een representatieve dwarsdoorsnede van zijn solocarrière. Die is zoals gezegd behoorlijk veelzijdig, al pasten de verschillende songs als puzzelstukjes in elkaar: hij speelde techno met elektrische gitaren, pompte hyperkinetische beats door het rauwe rockrepertoire en zorgde ervoor dat het geheel voldoende emotionele diepgang meekreeg.

'Find My Baby', 'Bodyrock' en het sublieme 'Why Does My Heart Feel So Sad?' illustreerden ondubbelzinnig dat ook machines een ziel kunnen hebben, en hoewel Moby zelf een erg beperkte zanger was, stoorde dat eigenlijk zelden of nooit. Met een wervelende cover van Aerosmiths 'Walk This Way' en een verpletterend 'James Bond Theme' stond de tent zowel letterlijk als figuurlijk op stelten.

Moby switchte binnen een tijdspanne van enkele seconden van oubollige country & western naar bikkelharde house, en leek daar zelf niet de minste moeite mee te hebben. Mooi, want kunstmatige beperkingen werken per definitie beknottend op de creativiteit. Het zou me evenwel verbazen mocht Moby daar de eerstvolgende jaren last van ondervinden. Er kan immers nauwelijks twijfel over bestaan dat hij een van de laatste echte artiesten is die ons nog rest: iemand die soms briljante ingevingen heeft, een jaar nadien met de glimlach op zijn smoel gaat, maar telkens opnieuw uit zijn as herrijst. Recyclage in de beste betekenis van het woord, kortom.

Bart Steenhaut

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234