Woensdag 05/08/2020

Tussen Bach en Beyoncé

De muzikale vooravond van het Crossing Border-festival verliep van onschadelijk naar ontwapenend, met als grote uitschieters de vioolvirtuoos Marques Toliver en de Zweedse zusjes van First Aid Kit.

In Nederland is het festival Crossing Border intussen aan zijn twintigste editie toe. Bij ons loopt het zo'n vaart nog niet, maar in de Antwerpse Arenberg was ook op muzikaal vlak heel wat lekkers te ontdekken. Zo komt wie de harmonieuze folk van Fleet Foxes kruist met de grillige pop van The Shins misschien wel uit bij Moss. De Amsterdamse groep rond Marien Dorleijn had de eer zondagnamiddag het muzikale luik aan te vatten. Een onschadelijk begin van het festival, hun optreden wekte een frisse indruk maar wist nergens echt te beklijven.

Met hun derde plaat Ornaments bewandelt de band meer psychedelische progpaden maar van die invloed hoorde je weinig. Een wirwar aan gitaren wisselde af met intrigerende tempowisselingen, waarbij Dorleijn en co. kozen voor een overwegend poppy geluid. Zo klonk single 'What You Want' als een hapklare brok radiovriendelijkheid. Overstag gaan bleek makkelijker op 'The Hunter', een indierockklepper met kuren. Bewijs dat er meer aan Moss is dan de heren hier deden uitschijnen.

Bommetje in de zaal

Een band die heel wat minder aan de verbeelding overliet, was TOY. De Britten zagen eruit als een stel stonerrockers uit de jaren zeventig maar produceerden een veel vluchtigere sound. Shoegaze waar een stevige synthstroom onder loopt, met dank aan de knoppenkunsten van de Spaanse toetseniste Alejandra Diez. Wat jammer dat haar bijdrage zo diep bedolven zat onder de mix van overlappend, weerbarstig gitaargeweld en de fuzzy zangpartijen. Zelden zulke vage, onverstaanbare teksten gehoord, maar daar vond een groep als My Bloody Valentine natuurlijk het genre mee uit.

Veel nieuws droeg TOY daar niet toe bij, een gebrek aan leidende melodie stond hen nog te vaak in de weg. Het leek wel alsof de leden al hun inspanningen hadden opgespaard tot het eind waar ze met 'Kopter' een klein bommetje de zaal in wierpen.

Wat een veeleisend ventje bleek Marques Toliver tijdens zijn soundcheck! Maar wat hij daar terloops improviseerde bewees zo veelbelovend te zijn dat hij al een aardig hoopje toeschouwers wist te lokken. Van klassiek geschoold violist naar straatmuzikant tot rondreizend troubadour, met zijn zwoele r&b-vocalen bevindt hij zich precies in het midden van Bach en Beyoncé. Soul op viool, vreemde combinatie maar het werkte.

Marques (lees markies) had meteen een cover van Rihanna klaar om zijn bizarre project voor te stellen. 'Diamonds' blonk nog schoner dan zijn titel deed vermoeden, met zijn opzwepende vioolvirtuositeit en hamerende cellobegeleiding. Tolivers eigen nummers bezweken niet onder hun bekendere coverbroertjes. Het meeslepende refrein van 'White Sails' klonk haast profetisch met de woorden "make this place my home" wanneer je de aankondiging vooraf in gedachten hield. Kennelijk wil de violist een tijdje in Antwerpen blijven wonen, kleine concerten spelen op straat, bij mensen thuis.

Verkeerdelijk gaf hij er al na een kwartiertje de brui aan om naast het podium te beseffen dat hij zich vergist had. Hij verontschuldigde zich met een ballade die hij op zijn slaapkamer schreef. 'Sitting up in my room' bracht hij solo met een krassend meeslepende vioolpartij. Van vervelend naar verrassend in een halfuurtje tijd, Toliver is een artiest in wording die op ambachtelijke wijze een volledig nieuwe invulling aan het vioolmetier gaf.

Op het laatst gaf hij nog blijk van een voorliefde voor Whitney Houston. Hij nam haar 'I Wanna Dance With Somebody' op in een van zijn eigen songs, een bekoorlijke bekentenis. Net als die van Adele, de zangeres tipte Toliver bij Jools Holland, die hem prompt liet optreden tijdens zijn laatavondshow.

Scandinavische schonen

Even ontwapenend was de set van de Zweedse zusjes Söderberg van First Aid Kit. Begin dit jaar brachten ze hun tweede langspeler uit, The Lion's Roar. Het plaatje dat Klara en Johanna daarop schetsen getuigt van een eeuwige schoonheid, alsof hun folknummers al decennialang meegaan. Ze gaan ook verder dan het etiket meisjesmuziek, er schuilt flink wat pit in deze Scandinavische schonen. Hevig headbangen of een nummer opdragen aan Pussy Riot: de zussen draaien er hun hand niet voor om. Net als voor een cover van held Paul Simon. Hun versie van 'America' klonk verdienstelijk maar wist het origineel nog niet te evenaren, laat staan overtreffen.

Dat lukte hen wel met Fever Rays 'When I Grow Up'. De Söderbergs transformeerden het volledig zodat het in hun authentieke folkcountrykraam zou passen. Daar lag toch voornamelijk hun eigen 'Emmylou' op de eerste rij te pronken. De ode aan twee van de belangrijkste liefdesrelaties binnen het countrygenre groeide uit tot een overschouwing van de aantrek van alles verterende hartstocht. Het bewijst ook dat hoe mooi de zusjes afzonderlijk mogen klinken, ze behalen het beste resultaat wanneer hun stemmen harmonieus aan elkaar kleven als honing.

Het duo bleek volkomen complementair zondagavond met Johanna aan de toetsen en jongere zus Klara op gitaar. Alle droefgeestigheid in hun nummers verdween als sneeuw voor de zon wanneer je beide dames hevig met de haren zag zwieren tijdens titeltrack en setafsluiter 'The Lion's Roar'. Die tevreden giechels aan het einde betekenen slechts een ding: soms word je vrolijk van zwaarmoedigheid.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234