Donderdag 25/02/2021

Tunnelvisie

Zaterdag gooide een supporter van KV Mechelen een vijs van een centimeter of acht naar de lijnrechter. Symbolisch was het wel: die gooigrage mens is een vijs kwijt. Niet goed snik.Steeds meer zie je systematische gekte rond en op onze velden. Withete trainers, doldrieste supporters. In gedachten wens ik hen het supporter- of trainerschap van Hannover ’96 toe. ’96 was de ploeg van doelman Robert Enke. Was, want Enke pleegde in november vorig jaar zelfmoord, aan een spoorwegovergang. Sinds die huilerige druilerige dag speelde Hannover twaalf wedstrijden in de Bundesliga. Daarin haalde het één schamel punt. In de derde match post-Enke werd het 0-0, tegen leider Leverkusen, en Enkes vervanger, sorry, opvolger, keepte een perfecte match. En dat met een van tranen vertroebelde blik. De voetballers hadden net hun levensmoeë doelman ten grave gedragen, op sobere, imposante wijze.Het deed me denken aan de begrafenis van Jempi Monserré, piepjonge Vlaamse wereldkampioen wielrennen.Ook zijn kist werd door ploegmaats gedragen, een van de teerste en indrukwekkendste beelden uit het zo rijke VRT-sportarchief. De massa deint, de kop van renner Roger De Vlaeminck lijkt geëtst met houtskool. Zo grauw, zo ingevallen, zo hologig, dat hebben alle kasseien die hij ooit heeft bereden nooit voor elkaar gekregen. Na de 0-0 tegen Leverkusen hield de geest van Enke echt op met het doel van Hannover te verdedigen. De club slikt elke wedstrijd een karrenvracht doelpunten, en is inmiddels afgezakt naar de voorlaatste plaats in de Bundesliga.Zo’n tragedie levert dus geen punten op, maar plaatst de dingen wel in het juiste perspectief: voetbal is een spelletje.Dat betekent niet dat je ’t niet bloedserieus mag nemen, en ook niet dat je het kapot moet relativeren, maar er zijn grenzen. En die worden steeds vaker overschreden.Ik ken een voorzitter die voor elke wedstrijd een bètablokker slikt.Ik ken trainers die eigenlijk vrienden zijn, maar erin slagen elkaar gedurende negentig minuten te haten. Om over supporters nog maar te zwijgen: de primaire emotie in een stadion is niet langer vreugde, maar haat.Steeds minder supporters zijn voetballiefhebbers. Een voetballiefhebber geniet van mooi voetbal, ook als dat van de tegenpartij komt.Barcelona-ster Ronaldinho kreeg drie jaar terug een staande ovatie in Bernabeu, de voetbaltempel van Real Madrid. Kouemaha die applaus krijgt in Anderlecht? Nooit. Boussoufa in Luik? Nog nooiter. En zo kunnen we nog even doorgaan. Clubliefde maakt blind. Blind van haat. Natuurlijk moet voetbal geen afgelikte sport worden, leve de emoties! En natuurlijk is een tegentreffer in de laatste minuut heel even het ergste wat je kan overkomen.Dat je op zo’n moment niet aan Haïti denkt, is doodnormaal. Maar een beetje besef dat de voetbalwereld niet stopt bij je clubkleuren en de wereld zelf niet bij voetbal, zou veel mensen sieren.Een paar coaches ook. Mensen die echt lijden aan tunnelvisie. Daarom denk ik wel eens: was jij die dag in november maar trainer van Hannover ’96 geweest, bij wijze van keiharde maar onbetaalbare levensles. Andreas Bergman was dat toen echt, coach van Hannover.Hij weet sinds die vermaledijde dag dat uit een tunnel een trein kan komen aandenderen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234