Vrijdag 23/10/2020

Troost in tijden van quarantaineRonald Meeus

'Tunnel of Love' van Bruce Springsteen: een kermisritje door de liefde

Bruce Springsteen treedt op in Philadelphia (VS), vorig jaar.Beeld AFP

De Morgen laat zijn cultliefhebbers de film-, platen- of boekenkast uitspitten op zoek naar troostrijke klassiekers. Vandaag: journalist Ronald Meeus over ‘Tunnel of Love’ van Bruce Springsteen.

Die woensdag in oktober 1987 was het kermis in Leopoldsburg, my hometown. Maar het kermisgeld van de bomma ging deze keer aan iets anders op. Schietbarakken en ritjes op de rups vond ik voor snotapen, videospelletjes speelde ik thuis genoeg. Dus vluchtte ik, terwijl mijn maten een lampje of drie probeerden aan te meppen op de boksbal van het lunapark, weg van het geschetter en dook de platenwinkel in. Een halfuur later was ik alweer thuis met een elpee onder de arm waarvan de songteksten me die avond nog alles leerden wat een veertienjarige hoort te weten over de liefde: Bruce Springsteens Tunnel of Love, eerder die week vers in de winkelrekken geland.

Iedereen die al eens een relatiebreuk, een echtscheiding of zelfs maar een kort relatiedipje door te slikken heeft gehad, weet perfect waarover The Boss het heeft in deze laatste strofe uit het titelnummer: “Well there’s a crazy mirror showing us both in 5D / I’m laughing at you, you’re laughing at me / There’s a room of shadows that gets so dark brother / it’s easy for two people to lose each other / in this tunnel of love.”

Onbesuisd

Ook een puisterige puber met vettig lang haar, vanzelfsprekend nog groen achter de oren maar al wel in staat om een klein onsje beeldspraak te verstaan, beseft wat Springsteen hiermee bedoelt, zonder het bezongene noodzakelijk al zelf te hebben meegemaakt. Verder was Tunnel of Love natuurlijk de plaat waarop ‘Brilliant Disguise’ stond, een virtuoos nummer over het feit dat geliefden elkaar nooit voor de volle 100 procent zullen kennen en dat zoiets, als je niet een klein beetje oplet, tot destructieve twijfels leidt. “Tonight our bed is cold / Lost in the darkness of our love / God have mercy on the man / Who doubts what he’s sure of.” 

Baf: wéér een wijze les voor de rest van het leven, en de B-kant was nog maar halfweg.

Ondertussen had je, in geen specifieke volgorde, het onweerstaanbare liefdeslied ‘Tougher Than the Rest’ gehad en een frivole opener (‘Ain’t Got You’) waarin de brulboei uit New Jersey de draak steekt met de miljoenen die hij toen al op de bank had staan, ondanks de blue collar-gevoeligheden waarop zijn songteksten meestal drijven. 

Die laatste schemerden vooral door in ‘All That Heaven Will Allow’, waaruit ik om een of andere reden volgende strofe altijd ben blijven onthouden: “Say hey there mister bouncer / Now all I want to do is dance / But I swear I left my wallet / Back home in my workin’ pants.” 

Tunnel of Love stond vol met van die songs, met teksten die briljant waren in hun eenvoud en gedreven door een poepeenvoudige, speelse, ja bijna kindse melodie. Onbesuisd, naïef, intiem en puur.

Tussenplaat

Tunnel of Love was lang niet zijn bekendste plaat, en zijn ‘belangrijkste’ nog veel minder. Hij maakte ze zonder zijn E Street Band (al trok Springsteen bepaalde leden eruit wel naar de studio om zeer gerichte partijen in te spelen). Er zat, godbetert, synthesizermuziek en de ingeblikte percussie van een drumcomputer in. Nummers eruit komen vandaag slechts zeer zelden op de setlist van zijn drie uur durende concerten terecht. Born to Run (1975), The River (1980), Born in the USA (1985) en The Rising (2002) worden vandaag als Springsteens magna opera beschouwd omdat ze veel meer vatten van de tijdgeest waarin ze verschenen. Tunnel of Love daarentegen was een persoonlijkere ‘tussenplaat’ te midden van zijn meer geëngageerde, soms zelfs wat prekerige albums over de calamiteiten van de Amerikaanse arbeidersklasse.

In de teksten op deze bescheidenere plaat schreef de toen 38-jarige Springsteen een paar woelige amoureuze jaren in zijn leven van zich af. Heel wat van de songs gingen over zijn kortstondige huwelijk met actrice Julianne Phillips, dat nauwelijks een paar maanden na de verschijning van Tunnel of Love spaak zou lopen, om niet veel later plaats te maken voor een nieuwe, robuustere romance met huidige echtgenote Patti Scialfa. 

“Ik wilde een plaat maken over hoe je echt iemand anders in je leven toelaat en probeert een deel te zijn van het leven van die ander”, sprak de rockprofeet in 1988 in Rolling Stone, bij aanvang van de tour die volgde op het album. “Dat is iets angstaanjagends, iets wat altijd gevuld is met schaduwen en twijfels. Maar ook met wonderlijke en mooie dingen.”

Zompige grasvelden

Ik ben Tunnel of Love blijven draaien. Ook toen het eventjes niet cool meer was om Springsteen goed te vinden: voor iemand die jong was in de jaren negentig, met name, toen eerst heel even de strakke zottigheid van elektronische muziek en daarna de bloedernstige Weltschmerz van grunge en indierock het overnamen. Stiekem legde ik de schijf geregeld nog eens op tussen sociaal wenselijkere platen van Soul Asylum, Weezer en The Lemonheads in, groepen waarvan je vandaag – in tegenstelling tot The Boss, een zeventigjarig beest – niets of nauwelijks nog iets hoort.

Het is een plaat die je 33 jaar na verschijning nog doet denken aan zompige grasvelden, aan feesten te midden van een weiland, met lampionnen in het schemerduister. Een optimistische, bijna countryplaat die in al haar ingetogenheid exact het soort troost biedt dat je nodig hebt in dagen die veel te veel op elkaar lijken.

The Boss: “Ik wilde een plaat maken over hoe je echt iemand anders in je leven toelaat en probeert een deel te zijn van het leven van die ander."Beeld EPA
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234