Dinsdag 23/07/2019

Getuigenissen

Tsunami van ongewenste aanrakingen bij tienermeisjes: “De eerste kus bestaat niet meer. Het is meteen een onenightstand”

#MeToo raast al een jaar over de wereld, maar nog is het fenomeen niet volledig in kaart gebracht. Zo bleven de nare ervaringen van tienermeisjes tot nu toe buiten beeld: smerige toenaderingspogingen, akelige achtervolgingen en verdwaalde mannenhanden. Die ranzigheid is niet alleen een zaak van hiërarchie: ook een overwicht aan kracht, levenservaring of kennis zorgt voor macht over tieners en blijkbaar als vanzelf ook voor machtsmisbruik en seksuele intimidatie. #MeToo in jong Vlaanderen: “Ouders moeten ermee ophouden hun dochters goede raad te geven, ze moeten hun zonen streng toespreken.”

Soms volstaat een filmpje van twee minuten om je te vergewissen van een groot probleem. Kijk op het internet naar de aflevering van Gert Late Night van 4 september 2017. Een vrouwelijke reporter is naar Laundry Day in Antwerpen afgezakt om van jonge vrouwelijke festivalgangers te vernemen of ze inderdaad met ongewenste aanrakingen te maken krijgen. Eén week eerder heeft een meisje op een ander festival daarover namelijk haar beklag gedaan. Een tiental meisjes vertelt onverbloemd wat hen op een festivalterrein te beurt valt: “naar de borsten grijpen”, “in de billetjes knijpen”, “van voren grijpen”. Eén meisje zegt: “We dragen altijd een shortje onder een jurkje. Een rokje is zo opgetild.” Een ander meisje: “Je schrikt er niet meer van als jongens zo naar je toe komen. Het is erg dat het normaal begint te worden.”

Jongens komen tijdens de interviews ongevraagd tussen en zoenen de meisjes op de mond. Of ze schreeuwen luidkeels in de camera: “Fuck you right in the pussy!” - een referentie aan een grap die op het internet circuleert. Eén jongen verontschuldigt zich namens zijn soortgenoten. “Ik zie mijn vrienden overal aan voelen, en ik zeg: ‘Jongens, ga toch respectvol met meisjes om.’”

Op het einde van het filmpje lijkt het vrolijke festivalterrein herschapen in een duister slagveld van ongecontroleerde hormonen. Een meisje zegt: “Je voelt je gebruikt. Je zelfbeeld wordt slechter. Je vraagt je af: zie ik er zo makkelijk uit?”

Daarna keren we terug naar de tv-studio, waar Gert Verhulst het woord geeft aan Open Vld-voorzitster Gwendolyn Rutten. Die is in alle staten en vraagt zich af of het voor jongens werkelijk zo moeilijk is: “Kijken mag, aankomen niet.” Naast Rutten zit Bart De Pauw. Hij zwijgt.

Seksuele intimidatie vindt niet alleen plaats op een festivalterrein. Het gebeurt overal, zegt Nele (21). Ze kan niet zeggen dat ze niet was gewaarschuwd. Van jongs af aan overstelpte haar mama haar met goede raad: “Laat weten waar je bent.” “Hou je gsm bij de hand.” “Geef je nummer niet aan een vreemde man.” De mama van Nele wist waarover ze het had: ze was in haar jeugd verkracht en met die verkrachting was niets gebeurd. Toen ze het misdrijf aangaf bij de politie, stelden de agenten twee vragen: “Had u gedronken op het moment van de feiten?” En: “Had u een rokje aan?”

Nele: “Mama heeft me niet bang gemaakt, ze heeft me wel het besef bijgebracht dat je als jong meisje op je hoede moet zijn.”

’s Avonds loopt Nele niet vaak alleen op straat in Mechelen. Als ze het toch doet, klemt ze haar sleutelbos stevig in haar vuist, met minstens één sleutel die tussen haar vingers uitsteekt, als een soort boksbeugel. Meestal verplaatst ze zich met de fiets, met haar oortjes in. Dan hoort ze niet wat mannen naar haar roepen. Of tenminste, ze doet alsof: ze hoort het natuurlijk wel. Die voorzorgsmaatregelen neemt ze al jaren.

Omstreeks haar 13de heeft zich het eerste incident voorgedaan. Ze was op weg naar een vriendin toen in een smal steegje opeens een wagen naast haar opdook. Een man van een jaar of 30 liet zijn raampje zakken en vroeg of ze niet wilde instappen. Ze is meteen de andere richting uit gelopen, waar de wagen haar niet kon volgen.

Nele: “Ik was heel bang, maar mijn mama was nog meer geschrokken. Ze kon er niet bij dat het gebeurde bij zo'n jong meisje, op klaarlichte dag nog wel. Ze was in shock.”

Nele is dikwijls nageroepen en nagefloten, ook door de bouwvakkers die het huis van haar overburen renoveerden: ze kon niet buitenkomen of ze werd van top tot teen gekeurd. “Mijn mama heeft met hun baas gebeld zodat ze eindelijk zouden stoppen.” Maar dat was nog het minste: ze is meermaals achtervolgd, heeft nog andere uitnodigingen gehad om in vreemde wagens te stappen, en één keer hebben twee mannen haar, in het bijzijn van haar mama, letterlijk vastgegrepen. “Ik heb me snel losgemaakt.”

Nele: “Maar het ergste is me twee jaar geleden overkomen, na het concert van Coldplay in het Koning Boudewijnstadion. Toen we naar onze auto terugliepen, kwam een man naast me lopen. Ik ben dat intussen gewend, ik keek zelfs niet naar hem om. En ik wist dat mijn ouders en mijn broer enkele meters achter me aan liepen – ik was niet alleen. Maar toen ik voor een stoplicht stond te wachten, kwam mijn broer plots naast me staan. ‘En nu gaan we nog sneller lopen’, zei hij op een toon die geen tegenspraak duldde. ‘Kijk recht voor je uit.’ Ik had geen idee waarom. Maar ik ben hem gevolgd, zo snel mogelijk naar de auto.

“Daar zeiden ze me dat de man die al die tijd naast me had gelopen, aan het masturberen was. Op het trottoir, voor het stoplicht, omringd door tientallen mensen. Ik was misselijk toen ik het hoorde. Ik kreeg tranen in mijn ogen. In mijn hoofd speelde maar één gedachte: ‘Wat als ik hier alleen was geweest?’ Ik heb er lange tijd niet over kunnen praten, ik begon te huilen als ik er zelfs maar aan dacht. Maar gelukkig heb ik thuis veel begrip gekregen: ik heb niet moeten horen dat ik overdreef, zoals zoveel andere slachtoffers van seksuele intimidatie.

“Ik ben niet naar de politie geweest. Wat had ik kunnen zeggen: dat een man met een beige broek en een bordeaux T-shirt me had belaagd? En dan nog: hadden ze me au sérieux genomen? Dat hebben ze met mama ook niet gedaan.

“Het gevolg is wel dat zo'n man daarmee wegkomt. Hij zal het vast nog wel hebben gedaan en andere slachtoffers hebben gemaakt, zoals de verkrachter van mama.”

Omsingeld op een fuif

Aline* (20) legt, net als haar stadsgenote Nele, de meeste trajecten met de fiets af. Dat is het veiligst, zegt ze, hard doortrappen met 20 kilometer per uur en hopen dat er onderweg geen onverwachte hindernissen opduiken zodat ze in de remmen moet. Ze is bang sinds ze anderhalf jaar geleden op een fuif door veel te veel jongenshanden is betast. De daders, tegen wie ze een klacht had ingediend, wonen bij haar in de buurt. “Maar ik heb besloten hen niet meer te ontwijken. Dat heb ik te lang gedaan.”

Aline: “Het was een openluchtfuif waar heel wat mensen waren, ik schat een man of duizend. Ik was er met een vriendin. Ik droeg een lange broek en een trui, zij een jas – we waren absoluut niet sexy gekleed, maar we voelden wel dat we door een tiental jongens voortdurend in de gaten werden gehouden. Ze stonden in een halve cirkel, vijf meter bij ons vandaan, en ze kwamen steeds dichterbij. We hadden geen zin in contact met hen, maar als we ons verplaatsten, volgden ze ons. Op een bepaald moment besloot ik me via een binnenweg snel naar een ander gedeelte van de dansvloer te begeven, maar dat was een vergissing: zij sloten de cirkel en ik stond er plots midden in. Iemand sloeg een arm om mijn nek, iemand trok aan mijn haren en voor ik het wist, hadden ze me bij mijn middel vast en stonden mijn voeten niet meer op de grond. Eén minuut heeft het geduurd, maar in mijn hoofd was het minstens een halfuur: in eerste instantie was ik verlamd van de schrik. Ik voelde hun handen overal graaien, zelfs in mijn broek. Als het vijf seconden langer had geduurd, hadden ze me ook gepenetreerd. Gelukkig was mijn vriendin in de buurt: zij beukte uit alle macht op die jongens in. En ik stampte en sloeg zoveel als ik kon. Als bij wonder heb ik me van die jongens kunnen ontdoen en ben ik met mijn vriendin naar de security gelopen. Drie dagen later heb ik aangifte bij de politie gedaan. De agenten, die vriendelijk en behulpzaam waren, hebben het incident als aanranding gekwalificeerd.

“Voor de daders heeft het weinig gevolgen gehad: ze hebben een nacht in de cel doorgebracht. Maar toen ik ze moest identificeren, hadden ze andere T-shirts aangetrokken en hun haren in een andere plooi gelegd: ik ging twijfelen. En dat maakte mijn getuigenis ongeloofwaardig.

“Het erge is: ik ben een type dat niet met zich laat sollen, maar afgelopen zomer maakte ik in de metro van Rome iets soortgelijks mee – een man was in het gedrang met zijn hand onder mijn tasje in mijn short gekropen, en ik kon wéér niets doen. Ik begon te huilen, ik maakte mijn vriendinnen attent op die nare man met zijn groene T-shirt en zij hebben hem een klap gegeven en verjaagd. Ik, met mijn grote mond, stond weer aan de grond genageld.

“Misschien had ik het eerste incident nog niet verwerkt? Misschien had ik me, zoals de agenten suggereerden, door slachtofferhulp moeten laten begeleiden? Ik betwijfel of het iets zou hebben veranderd. Niemand kan me dat gevoel van die zomernacht uit mijn hoofd praten. Ik voel die handen nog, ik hoor het gelach en het geroep nog.

“Enkele maanden geleden heb ik van het parket vernomen dat mijn klacht voor aanranding was geseponeerd. Als het geen verkrachting is, is het niet nodig om te vervolgen, zeker?”

Drankje in de disco

Twee jaar geleden verzamelde de Vrouwenraad cijfers voor de 'Fact Sheet Seksueel Geweld': in België zijn er acht klachten per dag voor verkrachting, en de helft is afkomstig van een minderjarige. 10 procent van de meisjes jonger dan 18 jaar krijgt te maken met een poging tot verkrachting. 13,5 procent van alle klachten leidt tot een veroordeling. De helft van de klachten wordt geseponeerd. Bieke Purnelle, codirecteur van de vzw Rosa, kenniscentrum voor gender en feminisme, noemt het zorgwekkende cijfers.

Bieke Purnelle: “Je weet dat slechts een minderheid van de slachtoffers aangifte doet. Het gaat dus om het topje van de ijsberg. Dat zo weinig daders worden veroordeeld, heeft verschillende redenen. Het misdrijf is moeilijk te bewijzen; de politie en het parket zijn, ondanks alle inspanningen, nog altijd te weinig gevormd voor een goede omgang met de slachtoffers; en bij de vrouwen of meisjes zelf is er nog altijd een heel groot gevoel van schaamte.”

Quinty (16), een vrolijke Brusselse tiener, laat in het midden of ze zelf al iets heeft meegemaakt. “Stel dat je een avond gaat stappen en iemand biedt je een drankje aan waarin een rapedrug is opgelost. Je drinkt ervan en je verliest het bewustzijn. En ’s anderendaags word je wakker in het bed van een vreemde, en blijkt dat je bent verkracht. Spreek je daar met je beste vriendin over? Ik denk het niet. Je schaamt je rot, je neemt jezelf kwalijk dat het je overkomen is. En je probeert het af te sluiten in je hoofd. Je moet per slot van rekening door met je leven.”

Rimsha (16), een vriendin van Quinty, snelt te hulp. “Als je verkracht bent, kun je het niet aan iedereen kwijt. De kans bestaat dat je ouders zeggen: ‘Het is jouw schuld, je hebt het zelf gezocht.’”

Quinty: “Het blijft een taboe.”

Rimsha: “Hopelijk vinden mensen die verkracht zijn een veilige plek om te praten.”

Nog enkele feiten uit de 'Fact Sheet Seksueel Geweld' van de Vrouwenraad: bij seksueel geweld is de helft van de slachtoffers volkomen verlamd. Twee op de drie slachtoffers ervaren een blijvende impact. Slechts één op de drie minderjarige slachtoffers kan praten over wat haar of hem is overkomen. En seksueel geweld komt voor in alle lagen van de bevolking.

Aline: “Twee zomers geleden ging ik uit in dancing Carré in Willebroek. Op een bepaald moment bestelden we een fles aan onze tafel. Je weet hoe dat gaat in zo'n discotheek: je krijgt er lege glazen bij, die je zelf inschenkt. Ik drink een glas en ik voel me draaierig worden. Ik eet een hapje, maar ik word niet beter. Ik zeg tegen mijn vriend: ‘Laten we naar buiten lopen.’ Buiten val ik in zijn armen en ik geef over: ik kots de ziel uit mijn lijf. Voor het overige weet ik van die hele nacht niets meer, alles is gewist. Er gebeuren vreemde dingen met drankjes in discotheken.

“Een vriendin van me heeft precies hetzelfde meegemaakt: ze was ook misselijk van een glas. Ze is snel naar huis gelopen, en ze is de hele tijd door twee mannen gevolgd. Gelukkig was ze zo slim om te doen alsof ze belde. Dat heeft hen op een afstand gehouden.”

Quinty: “Jongens die je een drankje aanbieden, kunnen heel lastig worden als je het afslaat. Dat is een vriendin en mezelf een keer overkomen: we zijn in de wc's gevlucht om ze ontlopen. ‘We hebben dat drankje voor je betaald’, zeiden ze steeds maar weer. Ja, en dan, moet ik het daarom opdrinken?”

Nele: “Op een feestje laat ik mijn glas niet los.”

Klets op het gat

Margot* (18) neemt zelden het openbaar vervoer in Antwerpen. Ze fietst doodgraag en het gaat gewoon veel sneller. Margot was 12 toen ze op de bus een vreemde hand op haar achterste voelde. Ze draaide zich om en keek recht in de ogen van een volwassen man: “Grijs haar en veel rimpels, het type van de pedofiel.”

Als voorbereiding op het gesprek met Humo heeft Margot bij vriendinnen navraag gedaan over hun ervaringen met seksuele intimidatie. In geen tijd heeft ze een heleboel treurige verhalen verzameld, die ze op haar laptop heeft uitgeschreven. “Het is opmerkelijk dat bijna alle meisjes onmiddellijk zeggen dat het niet zo erg was als het er in een Word-document uitziet. Dat is het natuurlijk wel, maar omdat er zoveel verhalen zijn en het zo dikwijls gebeurt, maken we onze ervaringen kleiner in ons hoofd.”

Humo heeft van de meisjes toestemming gekregen om te citeren uit de tekst van Margot. Dit is de samenvatting van de gedeelde ellende: de 15-jarige Anna voelt in een drukke souvenirwinkel plotseling een hand die haar rok oplicht en haar achterste aanraakt, iets te lang om toeval te zijn. “De man in kwestie was er gewoon met zijn vrouw en liep verder alsof er niets was gebeurd.”

Na een turnoefening merkt de 13-jarige Lara* hoe haar coach telkens zijn hand op haar heup legt. Zo lopen ze samen terug naar het begin van de baan. “Hij deed het alleen bij de meisjes, maar wel bij alle meisjes, dus ik dacht dat het normaal was.”

De 15-jarige Marie krijgt in een eenpersoonszetel gezelschap van haar twee jaar jongere neef, wiens hand almaar hoger op haar been klimt, tot hij bijna haar lies raakt. “Ik ben opgestaan en ik zei dat ik me ging omkleden.”

Karen* werkt voor de scouts op een bal, waar de mannen naarmate de avond vordert steeds handtastelijker worden: op den duur krijgt ze zelfs “kletsen op haar gat”. “Ik vond het verschrikkelijk en moest huilen, maar ik heb er niets over gezegd.”

Een vriend van de familie neemt de 10-jarige Janne* op schoot, gaat met zijn hand onder haar T-shirt en begint te wrijven op haar buik en borst. In paniek vlucht ze naar boven, waar ze wacht tot hij vertrokken is. De man blijft een vriend des huizes. “Een paar maanden later hoorde ik dat hij hetzelfde had gedaan met een jongen van mijn leeftijd.”

Conclusie van Margot: “De meeste ervaringen dateren van jaren geleden, en toch komen ze onmiddellijk weer naar boven als we over seksuele intimidatie spreken. Het moet zijn dat het ons onbewust nog altijd bezighoudt.”

Ze vertelt in detail over de keren dat zij bang is geweest. Ze heeft daaruit geleerd, zegt ze. Dat je niet zomaar nee kunt zeggen, bijvoorbeeld, zo eenvoudig is het leven niet. Dat laatste werd haar duidelijk toen ze het uitmaakte met haar vriendje, en die jongen erg gewelddadig reageerde. “Hij heeft een laatste kus genomen alsof hij er recht op had, met brute kracht. Ik had daar niet in toegestemd.”

Ze heeft het ook over de drank, die jongens op feestjes een alibi verschaft om te doen waar ze zin in hebben, zeker als meisjes dronken zijn en niet meer goed kunnen aangeven wat ze willen. “Ouders moeten ermee ophouden hun dochters goede raad te geven als ze op stap gaan: ‘Kijk uit met wie je meegaat, hou je telefoon bij de hand, sms voor je naar huis vertrekt.’ Het slaat werkelijk nergens op. Ze moeten gewoon hun zonen streng toespreken: ‘Gedraag je vanavond.’”

Purnelle: “Het is niet makkelijk om nee te zeggen: je wilt niet onvriendelijk overkomen. Het is een vorm van assertiviteit die doorgaans niet in het standaardpakket van de opvoeding van meisjes zit. Meisjes worden niet beloond als ze assertief zijn, zelfs niet op school. Ze worden nog altijd geacht volgzaam te zijn. Er is een groot opvoedingsplan nodig voor jongens én meisjes, waarin ook rekening wordt gehouden met het feit dat tieners seksuele wezens zijn, die zich tot elkaar aangetrokken voelen. Prima, maar het moet wel gebeuren in veilige omstandigheden en vooral op basis van gelijkheid. Meisjes waarschuwen heeft geen zin als je jongens niet voor hun verantwoordelijkheid plaatst. Ik kan me voorstellen dat flirten in sommige gevallen verwarrend kan zijn. Maar als je meisjes achtervolgt of drugs in hun drankje gooit, is er geen twijfel mogelijk, toch? Zo'n gedrag is niet gewenst. Is er wel twijfel, dan vraag je het gewoon. En nee is nee, simpel. Er bestaat niet zoiets als het recht op seks.”

Gratis consult voor slachtoffers

Maxine Willemsen (18) verwoordt hetzelfde enigszins anders: ‘De grens is wanneer een vrouw nee zegt. En dat is voor elke vrouw anders. Is dat voor mannen zo moeilijk te vatten?’

Maxine, een strijdbaar type, is bereid met haar volledige naam te getuigen. Ze is net met meer dan duizend voorkeurstemmen verkozen tot gemeenteraadslid voor Groen in Mechelen. Haar campagne was uitdrukkelijk gericht tegen de seksuele intimidatie in haar stad. Ze noemt het een onderschat probleem. “Ik heb mijn eindwerk op de middelbare school over sterke vrouwen gemaakt: ze hebben er allemaal mee moeten afrekenen.”

Met enige moeite vertelt Maxine over wat zij op jonge leeftijd heeft meegemaakt. Een jongen en een man die geen genoegen namen met 'nee' en haar aanraakten op plekken waar ze niet aangeraakt wilde worden. Hoe ze niet wist hoe ze daarop moest reageren. En hoe ze onder de invloed van die mannen bleef en dingen deed waar ze nu veel spijt van heeft. “Ik heb het best zwaar gehad: mijn mama verloren als kind, gepest op school, een heftige puberteit gehad. En ook die dingen. Ik heb weer van mezelf moeten leren houden, en daar ben ik nog altijd mee bezig, elke dag opnieuw. Lange tijd ben ik onzeker geweest in mijn verhouding met mannen. Ik dacht: ik moet op hun avances ingaan, of ik zal voor de rest van mijn dagen alleen blijven. Ik was, als 15-jarige, bang om nee te zeggen. En achteraf was ik bang om te vertellen wat mij was overkomen. Ik schaamde me.

“Twee jaar geleden heb ik het verteld aan mijn toenmalige vriend, maar ik kan niet zeggen dat het een verlossing was. Ik voelde me nog altijd schuldig, in de eerste plaats tegenover mezelf: ik had een deel van mij verloren dat ik niet kwijt wilde. Ik had mijn trots en waardigheid ingeleverd. Mijn vriend was in shock. Maar met hem heb ik wel de afspraak kunnen maken: nee is nee. En dat was nieuw voor mij.

“Ik heb mezelf gered, zonder professionele hulp. Een afspraak bij een psycholoog kost 50 euro per uur. Dat is veel geld. Mijn voorstel is dat elk slachtoffer van seksuele intimidatie gratis op consult zou mogen.”

Ines (21), de vriendin van Maxine, knikt instemmend. Als zij begint te vertellen over haar avonturen op straat, houdt het niet op: een eindeloze stoet van flirts, provocaties, scheldpartijen en bedreigingen trekt voorbij. Dat is kennelijk het gevolg als je er, zoals Ines, bovengemiddeld goed uit ziet. “Ik ga niet dikwijls meer uit. Ik kom niet meer buiten met een gerust hart. Als ik een jurkje of een rokje draag, hebben ze het altijd gezien. En ze willen dat ik weet dat zij het gezien hebben. Ze zijn luidruchtig en opdringerig, mannen van 16 tot 60  sommigen zouden mijn vader kunnen zijn. Ze knipogen, ze maken complimenten, ze spreken me aan, ze proberen mijn gebruikersnaam op Instagram te weten te komen. En als ik ze afhoud, worden ze boos. Ik pas mijn kledingstijl aan: ik draag geen korte rokjes of decolletés meer. Ik wil niet lastiggevallen worden.”

Ze kan daar boos over zijn, zegt ze. Jongens beseffen niet dat ze op die manier meisjes wegduwen. Haar wantrouwen is in de loop der jaren alleen maar toegenomen: in vrijblijvende gesprekjes heeft ze geen zin meer. “Mijn vriendinnen zeggen soms dat ik overdrijf: ‘Rustig, socialize een beetje, zoals wij.’ Maar ik voel het meteen als het niet klopt, als jongens meer willen.

“Ik zou dolgraag eens met vriendinnen naar Spanje of Mallorca op reis gaan. Maar dat zou niet goed aflopen, dat weet ik nu al. Er zal minstens één jongen moeten meegaan om ons te chaperonneren.”

Ook de druk op sociale media is groot, zegt Ines. Op Facebook krijgt ze geregeld berichten binnen van wildvreemden die haar enkele minuten daarvoor in de stad hebben zien lopen: ‘Je zag er keigoed uit op de Veemarkt.’ Daarom verleent ze op haar Instagram-account alleen nog toegang aan mensen die ze graag mag.

Ines: “Anders hoef je niet verbaasd te zijn dat wildvreemden je volgen en lastigvallen.”

Maxine: “Daar ben ik het dus niet mee eens: je moet kunnen doen en laten wat je wil, ook op sociale media. (Zoekt op haar telefoon naar een foto van zichzelf op Instagram) Kijk, dit ben ik op vakantie terwijl ik een cocktail drink in bikini, met als onderschrift: #bodyconfidence. Dat durf ik nu omdat ik van mezelf heb leren houden, ook al geven mannen daar denigrerende commentaar op: ‘Lekkere tieten!’ Ik ga mezelf niet censureren.”

Ines: “Daar bewonder ik je voor, Maxine.”

Maxine: “Ik heb ook een boudoirfoto van mezelf gemaakt, vanuit het idee: je mag zelfverzekerd zijn. Daar is niets mis mee.

“De donkere kant van die openheid is sexting: je wisselt in vertrouwen naaktfoto's met elkaar uit, maar achteraf worden die foto's doorgespeeld aan derden. En dikwijls gaan jongens die foto's ook gebruiken om te chanteren.”

Ines: “Het is gevaarlijk speelgoed. Tinder ook, trouwens.”

Maxine: “Op Tinder kan een flirterig gesprek snel omslaan. Meisjes voelen zich snel verplicht in te gaan op de wensen van jongens, omdat ze bang zijn het contact te verliezen. Anders zal hij niet meer met mij praten, denken ze. Op sociale media heb je veel jongens die dat proberen.”

Ines: “Oudere gasten.”

Maxine: “En jonge meisjes worden verliefd op hen. Ze hebben seks op een leeftijd waarop ze er nog niet klaar voor zijn.”

Ines: “Voor jongens is het cool om het zo vroeg mogelijk te doen.”

Maxine: “Soms staan hun vrienden buiten te wachten tot de daad is verricht. De druk van de groep is groot.”

Ines: “Bij meisjes is dat minder het geval.”

Maxine: “Daar speelt de druk om te voldoen aan de verwachtingen van de ander.”

Seksdate

In haar volgende nieuwsbrief zal de Vrouwenraad de resultaten publiceren van een nieuw rapport, 'Cybergeweld en hate speech online tegen vrouwen', dat in opdracht van de Europese Unie is uitgebracht. Daaruit blijkt dat 20 procent van de jonge vrouwen in de EU op het internet te maken heeft gehad met seksuele intimidatie, en dat 14 procent ooit is gestalkt sinds hun 15de. 3,1 procent is het slachtoffer van hate speech.

Margot: “Vroeger had je gescheiden scholen voor jongens en meisjes. Daarna kwamen de gemengde scholen: als jongen kon je opeens tijdens de schooluren een meisje op date vragen. Maar nu kun je, dankzij de sociale media, op elk moment van de dag een berichtje sturen, desnoods om tien uur 's avonds, met één of andere smoes. Dat is natuurlijk een booty call (uitnodiging voor een seksdate, red.), daar reageer ik niet op. Maar veel meisjes hebben een schuldgevoel als ze niet ingaan op zulke berichtjes. Ze zouden harder moeten worden op sociale media.”

Quinty: “De tijden zijn veranderd: het respect voor meisjes is afgenomen. De eerste kus bestaat niet meer. Het is meteen een onenightstand.”

Margot: “Laatst zat ik met een vriendin te eten toen ze van een jongen een dick pic kreeg, een foto van zijn geslachtsorgaan. Ik vroeg: 'Wat is dit, in hemelsnaam?' - 'Zo krijg ik er wel één per dag,' zei ze. Het idee dat een meisje zoiets mooi of aantrekkelijk zou vinden, daar kan ik dus niet bij.”

Rimsha: “Veel jongens raken verdwaald in de puberteit. Wat zijn ze nu? Hetero, homo, bi, interseksueel, plus? Of zijn ze een beetje van alles tegelijk? Ze zoeken zichzelf, maar ze hebben geen besef van grenzen.”

Quinty: “En dus experimenteren ze. Ze willen achterhalen wie ze zijn, ze denken alleen aan zichzelf, en ze gebruiken anderen voor hun doeleinden. Zo werkt het niet, natuurlijk. Je mag niemand gebruiken voor jezelf.”

Aline: “Zo spijtig dat de romantiek is verdwenen.”

Purnelle: “Je hoort weleens, als reactie op de #MeToo-beweging, dat de slinger niet te ver mag doorslaan. En dat we dreigen af te stevenen op een nieuwe preutsheid. Eerlijk gezegd: ik zie die preutsheid niet. Het volstaat een blik te werpen op de cijfers van de verkrachtingen en de aanrandingen om je te vergewissen van de toestand.

“Ik begrijp wel vanwaar de bezorgdheid komt. Vrouwen hebben met de seksuele revolutie het katholieke juk van zich afgeworpen. Ze willen onder geen beding terug naar de omgangsvormen van vroeger. Maar de meisjes van nu hebben dat katholieke juk nooit gekend. Ze staan dus helemaal anders in het leven. Ze willen gewoon vrij zijn en ’s avonds laat veilig naar huis kunnen lopen. En een drankje drinken als ze uitgaan.”

Nele vindt het hoog tijd dat meisjes in de les lichamelijke opvoeding een cursus zelfverdediging krijgen. Zo zouden ze leren wat hen te doen staat als ze bij hun haren naar achteren worden getrokken, en ook op andere momenten meer van zich afbijten. “Ik krijg vaak te horen dat ik met een vieze blik op straat loop: ‘Je lijkt wel een bitch.’ Dat zal mijn onbewuste strategie zijn om ongepaste aandacht af te houden, vermoed ik. Maar ik ben niet van plan dat te veranderen.

“Mijn mama zegt dat het van alle tijden is. Dat het nu niet meer is dan vroeger, dat mannen altijd achter jonge meisjes aan hebben gelopen. Ik weet het niet, maar ik weet wel zeker dat het al op heel jonge leeftijd begint. En dat je er maar beter zo vroeg mogelijk op voorbereid bent. Ik heb er in de loop der jaren mee leren omgaan, maar ik blijf wel zitten met de vraag waarom die nare dingen mij overkomen. Een vriendin van mij heeft er helemaal geen last van – een mooi meisje, overigens. Waarom ik dan wel? Die vraag zal me nog lang achtervolgen.”

* De namen met een sterretje achter zijn schuilnamen.

© Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden