Donderdag 08/12/2022

Reportage

Trump, de ongenode gast op een Gents verkiezingsfeest

Hurray for Washington. Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Hurray for Washington.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

Zelfs op de chicste locatie met de leukste gasten kun je geen feest bouwen wanneer het verkeerde feestvarken opdaagt. Het ontbijt van de Gentenaars die de hele nacht opbleven in Grand Hotel Reylof smaakte zuur. Hurray for Washington? "Enkel die 2 procent van mij die de wereld wil zien branden."

Tim F. Van der Mensbrugghe

Hoe kun je een chic Europees hotel er goedkoper en tegelijk grootser doen uitzien? Door in de traphal een metershoge maquette van de Empire State Building te installeren en tegen een muur een witkoparend te spijkeren ter grootte van een sportvliegtuig. Laat gerust twee geweren rondslingeren en neem het laatste beetje ingetogenheid weg door overal waar je maar kunt Amerikaanse vlaggen te hangen. Dat is wat er gebeurd is met het Grand Hotel Reylof in de Gentse Hoogstraat – voor één nacht is over the top precies gepast.

Wanneer ik er binnenstap, schuift de welkomstdame me een enveloppe met dollarbiljetten toe. De briefjes met het hoofd van Hillary Clinton kun je inruilen voor bier, de beeltenis van Donald Trump is een cocktail waard. “Trump is rijker dan Clinton, maar misschien hadden we het toch andersom moeten doen”, grinnikt Ben Van Alboom, samen met Thomas Smolders en Pieter De Kegel organisator van ‘Hurray For Washington’. Het drietal laat al maanden zijn slaap over de Amerikaanse verkiezingsstrijd en houdt nu ook 150 genodigden wakker met non-stop nieuws en eten.

Een metershoge maquette van de Empire State Building. Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Een metershoge maquette van de Empire State Building.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

Om halftien arriveert Nicolas, een langharige hippie van goeden huize. “Als ik het goed begrijp, moeten we hier nu ik-weet-niet-hoe-lang wachten eer we iets te weten komen?”, merkt hij op.

“Om zes uur weten we wie de winnaar is”, zegt Ben, die net zoals de meeste gasten La Hillary verkiest boven The Donald.

“Oei, ik ga dus niets te weten komen, want ik wil al om vier uur in mijn bed liggen.”

Nicolas opent zijn enveloppe, daarin zit slechts één drankdollar. “Hillary”, stelt hij vast.

“Daar kun je een biertje mee kopen”, leg ik uit.

"Allez, dan heb ik toch iets voor mijn 29 euro!”, glimlacht Nicolas. “Maar bon, ik ben wel tevreden. Ze hebben het mooi aangekleed. Met die vlaggen en al.”

De ober aan de toog draagt een blauw-wit-rode vlinderdas boven zijn kostuum en spreekt je aan in het Engels. “Welcome to New York!”, zegt hij, in de hoop dat je niet opmerkt dat op zijn naamkaartje ‘Danny Neirynck’ staat.

Nicolas proeft van zijn Budweiser. “Dat smaakt eigenlijk niet anders dan onze pinten”, verkondigt hij. Hij neemt nog een slok. "Alhoewel. Niet dat ik het zou uitspuwen, maar het is toch wat fletser."

Na een gastoptreden van Sarah Palish – een Vlaamse cabaretière met zuiverder Engels dan het origineel uit Alaska – overtuigt Ben het publiek om mee te doen aan een quiz. De winnaar mag de presidentiële suite van het hotel een nacht lang claimen.

“Oei”, zegt Nicolas. “Nu ga ik door de mand vallen, want ik ken eigenlijk niet zo veel van Amerika.”

De eerste vraag luidt welke bijnaam satiricus Jon Stewart Donald Trump gaf: FuckFace Von Clownstick of Donald Drumpf? Nicolas lacht: “Ik hoop dat het die FuckFace is!” De rest van zijn team kiest voor Drumpf en zo vallen ze al bij de eerste vraag af.

Nicolas troost zich met een hotdog, die hij aanvankelijk kritisch bejegent wegens belachelijk lekker. Ooit al een hotdog gegeten met pikante bonensaus en krokante uitjes? “Zo goed dat je het vlees niet meer smaakt!”, smakt Nicolas.

Om kwart na één staat de muziek in de grote zaal van het Reylof nog te pompen, maar er is niemand meer. Iedereen zit in de Oval Office naar CNN te kijken, hoewel er nog geen echt nieuws is.

Gespannen wachten op resultaten. Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Gespannen wachten op resultaten.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

“Niemand is hier voor het feest”, zegt Madelien, die er vier jaar geleden ook bij was. Toen was al om drie uur duidelijk dat Barack Obama zijn uitdager Mitt Romney zou oppeuzelen en ging iedereen al dansend naar huis. Tien hardleerse USA-fielen bleven tot ’s ochtends wachten op de officiële aankondiging dat Obama aan zijn tweede termijn mocht begonnen, waarop twee mensen een confettibom deden ontploffen. “Geweldig was dat”, herinnert Madelien zich.

Uitgelatenheid valt nu niet te bespeuren. Zodra de eerste resultaten binnenstromen, spelen Hillary en Donald haasje-over. Aanvankelijk lijkt Hillary telkens opnieuw net iets verder te springen.

Goed nieuws voor Madelien, of heeft ze toch liever Trump? Ze antwoordt door haar ogen een omwenteling van 360 graden te laten maken. “Of neen, wacht: Bernie!”, lacht ze. “Al zou een electoral deadlock ook spannend zijn, op een manier. Ik ben hier niet voor het ramptoerisme; toch zou 2 procent van mij graag Trump als president zien, gewoon om te wéten hoe hij dat zou doen. Dat zou grappig zijn, als je het tenminste grappig vindt dat de wereld in brand staat.”

US of A. Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
US of A.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

Alsof hij de voorzet van Madelien begrepen heeft, beslist de bald eagle om van de muur te stuiken.

Op de stoel naast Madelien zucht Milene. “Ik kan het echt niet aan! Waarom duurt dat zo lang?"

Het gaat goed

Het ziet er goed uit: in strijdstaat Florida neemt Hillary met 72 procent de leiding. Ook in andere swingstates rijdt Clinton fluitend op kop. Ik heb het brexitreferendum meegemaakt in een Brussels café vol Britse expats en daar kneep de wanhoop van bij de eerste resultaten de kelen dicht. Nu lijkt het alsof Hillary het Republikeinse verzet omverwalst in de staten die ertoe doen. “Het is hier gedaan, we kunnen bijna naar huis!”, hoopt Madelien.

Nicolas vertrekt effectief naar huis. "Het gaat niet rap genoeg. Ik kom morgenvroeg terug voor het ontbijt”, zegt hij.

Tegen dan zal ik geen honger meer hebben, want de obers komen nog langs met hamburgers, kippenvleugels en ribbetjes. We worden vetgemest en zullen straks als obese Amerikanen over de Gentse kasseien rollen.

In Florida begint het tij te keren, maar de data-analist van CNN predikt rust. Hillary staat in aantal kiesmannen nog voor op Trump. De klok zegt drie uur. “Het is een beetje saai, het is nog afwachten. Shit, zijn we een beetje screwed of heel erg screwed?”, zegt Katrien, die net als ik een koffie tapt om wakker te blijven.

Tij keert

Een uur later is het tij zeer zwaar aan het keren. Ben ploft in de persruimte in een zetel. “Het is nog niet uitgemaakt, maar ik zie niet in hoe Hillary nu nog kan winnen”, zucht hij. “De enige hoop is dat de Democraten de Senaat pakken, zodat de Republikeinen niet twee jaar zomaar hun goesting kunnen doen.”

Ben hoest, hij is ziek. “Ik ben aan ’t sterven, maar da’s niet zo erg, want de wereld is toch om zeep.”

Vanuit de Oval Office klinkt gejuicht noch gevloek. Hoe klinkt gelatenheid? Stil. “De sfeer zit er nog in!”, pept Thomas zich op, die naast Ben in een hoekje zit te somberen.

“Geloof je er nog in?”, pols ik.

Een boer met kiespijn lacht hartelijker dan Thomas en Ben op dit moment. Bijna vijf uur – weten we over een uur of we een atoomkelder in onze tuin mogen beginnen te graven?

Plots klinkt er zacht applaus: de eerste resultaten van Californië zijn binnen en Hillary staat weer aan de leiding. Acht minuten volgt de sfeer het voorbeeld van een pudding zonder goeie fundering, want Trump bijt opnieuw in Hillary’s hielen.

De grote zaal is intussen klaargemaakt voor het ontbijt – lekker dat dat gaat zijn! Ik ben een beetje jaloers op de mensen die straks uit hun bed rollen, vol vertrouwen het nieuws raadplegen en hun hart voelen stilvallen. Die shock wordt mij ontzegd, want in de Oval Office zien wij van ver hoe een blonde gloed boven de westelijke horizon rijst. “Waarschuw me wanneer je gaat beginnen te wenen, zodat ik een foto kan nemen”, verzoek ik Thomas.

Corporate. Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Corporate.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

“Eerst zien, dan geloven”, verweert hij zich.

Half zes: mensen kreunen of happen naar adem. Trump heeft Florida beet. Milene en Madelien wrijven in hun ogen, die zijn wat vochtig – vermoeidheid of ontgoocheling? “Neen, ik geloof er niet meer in”, blaast Madelien. “Ik denk niet dat ze het spannend aan het houden zijn.” Even later voorspelt ze dat het binnen vijf minuten beslist zal zijn, maar de doodstrijd van Clinton houdt aan, en de onze dus ook.

“Het gaat gebeuren terwijl we eten”, vreest Madelien om kwart na zes. Ze haalt haar schouders op en zegt tegen Milene: “Kom, we gaan eten.”

Plof, plof, plof. In de cocktailbar prikken obers de ballonnen kapot. Plof, plof, plof. Ook illusies en wensdromen spatten overal uit elkaar.

Tegen zeven uur keert Madelien terug van het ontbijt en nog horen we de fat lady niet zingen in de Oval Office. Ze is verdwaald of heeft zich opgesloten in het toilet. Nog enkele minuten houdt Madelien het vol en dan vertrekt ze naar huis. Dat de fat lady stikt in haar klaagzang. Het is gedaan, iedereen weet het. Facebook en Twitter staan er vol van. Ik heb de stem van Thomas en Ben al uren niet meer gehoord, maar zie hun verbijstering wel online.

Het feest is om zeep – en de meeste overblijvers zijn het erover eens dat dat nog het minste is. Om acht uur haalt Thomas de Amerikaanse vlaggen weg. Hij opent de gordijnen. De nacht is voorbij. En ook weer niet.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234