Zondag 25/10/2020

ColumnHugo Camps

Troost in crisistijden is vooral bedwelming, en dat zit niet in het pakket van wetenschappers

Hugo Camps.Beeld DM

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

De meest gelezen rubriek in de ochtendkranten zijn nu de overlijdensadvertenties. De pagina’s puilen uit van stervelingen. Je kan er een katern van maken dat drie keer zo dik is als de sportpagina’s.

Ik probeer de rouwadvertenties te ontwijken, ook buiten pandemietijden. Ik hoef niet te weten hoe oud de afgestorvene is geworden, mijn leeftijdscategorie voert sowieso de hitlijst van de dood aan.

Virologen horen zich daarom nog niet uit te laten over het levenseinde. Speculaties over de dood zijn altijd infaam. Ze mogen dan de democratie hebben overgenomen door in het vacuüm van de overheid te springen, moreel gezag is van een andere orde.

Als het over leven en dood gaat, trekt de politiek zich haastig terug in vluchtgedrag. Ik wil het geen vaandelvlucht noemen, maar er ontstaat wel een legitimiteitsprobleem. Marc Van Ranst mag dan een sympathieke aardappeleter zijn, niet gespeend van deskundigheid, maar recht op moralisme heeft ook hij niet.

In zware crisistijden wil ik de koning horen, de eerste minister, een aartsbisschop, tout court een leiderstype. Niets ten nadele van de wetenschap, maar wetenschap kan nooit de ultieme beroepsinstantie zijn. Daar hebben we de politiek voor. Troost in crisistijden is vooral bedwelming, en dat zit niet in het pakket van wetenschappers.

De politiek abdiceert als moreel gezag. De oorlogsretoriek van een schertsfiguur als Pieter De Crem (CD&V) werkt ook nog averechts. De Crem spreekt alleen in machtswoorden en is daarmee onderdeel van de crisis. Het was de hoogste tijd dat Sophie Wilmès (MR) uit het verborgene trad. De premier mag een beetje meer Macron worden. Het is mooi dat ze de coronacrisis niet misbruikt voor electoraal gewin, maar een premier heeft ook een balsemende functie. Moet de hoop levendig houden. Dat verdient ook minister Philippe De Backer (Open Vld) die met het zweet op zijn voorhoofd staat te vechten voor een paar mondmaskertjes. En altijd weer gerold wordt.

Koning Filip is een gezagvolle stem. Hij is net zestig geworden. Ik had hem graag een volksfeestje gegund. Als teken van achterstallig emotioneel onderhoud en als bevestiging van zijn vlekkeloze koninklijk parcours. De verweesde vorst had het ook nodig, maar er is hem in dit leven weinig gegund. Gestolen kinderjaren, vernedering van vaderszijde, voor royaltywatchers te stroef en te houterig. Hij kent de nood aan warmte na verlies van binnenuit.

Filip heeft in zijn tienjarig regnum de democratie in niets gehinderd. Dat zegt een overtuigd republikein. In zware tijden heb je altijd crisisschuimers, geoefende charlatans die op wanhoop teren. Daarom moet de kakofonie van de ondergang doorbroken worden door een stem met gezag.

Spreek Sophie, spreek Filip.

In de oorlog haalden mensen troost uit een muziekje op de radio. We zijn in oorlog, dan mag het niet te stil worden in de bunkers van het verzet. Er moet een stem zijn die ons naar de toekomst roept. Charismatisch hoofd erbij: geen bezwaar.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234