Zondag 16/05/2021

Triggerfinger schiet met scherp

AC/DC zong het al: 'It's a long way to the top if you wanna rock 'n' roll.' Al bijna veertien jaar timmert Triggerfinger aan de weg. Maar de top is in zicht, zo zullen ze vanavond bewijzen in de Lotto Arena.

De échte koning van Belgie." Die titel kreeg Ruben Block onlangs opgespeld door Matthijs van Nieuwkerk. Waarna je de presentator van De wereld draait door binnensmonds hoort mompelen: "Wat een vent, godverdomme. Ik ben er echt jaloers op."

Daar valt vandaag zeker iets voor te zeggen. Terwijl Triggerfinger in Duitsland voet aan wal probeert te krijgen - vanavond keren ze even terug naar Merksem voor de Red Bull Sound Clash met De Jeugd van Tegenwoordig - haalde de groep zopas een dubbelslag binnen in de hitlijsten. Niet alleen in de Vlaamse Ultratop 50, maar ook in de Nederlandse charts prijkt hun opmerkelijk intimistische cover van 'I Follow Rivers', de hit van Lykke Li, op de eerste plaats. En dan zwijgen we nog over hun pole position in de iTuneslijst.

Die hit geeft Ruben Block, Mario Goossens en Paul 'Lange Polle' Van Bruystegem een unieke positie. Triggerfinger is immers pas de vijfde Belgische act die op één raakt in beide landen sinds het ontstaan van de Top 40 in 1965. En dan rekenen we er Gotye, eigenlijk een halve Australiër, gemakshalve nog bij.

Nochtans kent Triggerfinger niet het verhaal waar je als jonge ambitieuze muzikant op hoopt. Hard werken. Lang werken. Dat is de formule voor succes na veertien jaar. En een stevige fanbase aanleggen. Toen 'All This Dancin Around' vorig jaar te hard bleek voor de radio, heeft het grote publiek daar en masse verandering in gebracht door de song wekenlang op één te stemmen in De Afrekening. 'Love Lost in Love' heeft die single daarna direct afgelost. Op zo'n ogenblik merkten de media voor het eerst dat Triggerfinger echt leeft.

De band bestaat al sinds 1998, maar kreeg pas vier jaar geleden airplay, en dan nog alléén in Vlaanderen. En bovendien met een akoestische versie van hun song 'Soon'. Het origineel bleek immers te hard voor de radio. De groep komt dus van ver.

Nochtans waren de drie nooit vreemden in de muziekwereld. Bassist Paul Van Bruystegem verdiende zijn sporen in de begeleidingsband van Big Bill en BJ Scott, frontman Ruben Block kwam aan de bak als roadie van groepen als Hooverphonic, en speelde zelf in Sin Alley en AngeliCo. En Mario Goossens stak adelbrieven op zak als drummer van Hooverphonic, Noordkaap, Monza, HJ Kras en de Engelse band Winterville.

"In het begin hadden we geen groot promotiebudget te onzer beschikking", vertelde Block een tijd geleden aan De Morgen. "We financierden én produceten onze plaat dan ook zelf. De enige manier om onszelf in de kijker te werken, was optreden. Dat had één bijkomend voordeel: we werden er ook beter van. Dat we groeiden als groep, danken we aan het feit dat veel mensen ons gezien hebben en het goed vonden."

Publiekslieveling

In hun opmerkelijke rise to fame kan de groep wellicht nog een record op zak steken. Sinds 1998 moest de band nauwelijks twee (!) concerten afzeggen, en dan nog allebei in eenzelfde week. "Dat zegt meer over onze wil dan over onze gezondheid", relativeerde Block twee jaar geleden al. "Ik stond ooit eens stijf van de cortisone op het podium: dat was een paardenmiddel om mijn stem terug te krijgen. Hoe ik zulke concerten overleef? Ik zoek elke keer de confrontatie met het publiek op. Het podium beschouw ik als slagveld, waar een gevecht op leven en dood plaats vindt. Ogen toe en spelen."

Volgens manager Eric Didden is het verhaal van Triggerfinger er een van lange adem. "Maar ook ik zag hoe de groep steeds beter werd. Hun eerste plaat was goed, maar nogal beperkt op het gebied van klank. De tweede What Grabs Ya? klonk beter, maar hun derde en laatste plaat, All This Dancin' Around, is het echte schot in de roos. Triggerfinger laat zich kennen door een gestage groei. Misschien is dat nog het beste: groepen die heel straf debuteren, vallen vaak tegen bij de opvolger."

Een band die alleen maar in stijgende lijn evolueert, is vrij uniek. Maar eigenlijk moet Triggerfinger het vooral van liveshows hebben. Het trio staat bekend om straffe optredens waarbij het publiek sterk betrokken wordt. Om die reden werd de band drie keer teruggevraagd op Pukkelpop (2004, 2007 en 2008), net zo vaak op Rock Werchter (2004, 2009 en 2011), twee keer op Pinkpop (2005 en 2010), twee keer op Lowlands (2008 en 2010). Daarnaast speelde de band de afgelopen twee jaar uitverkochte optredens in de AB, Paradiso en Melkweg.

Ook buiten de Benelux zet de groep grote stappen: straks speelt Triggerfinger zelfs in het voorprogramma van de Red Hot Chili Peppers. Al lijken Block en co. in het buitenland meestal niet echt met de spannendste namen te toeren. Twee en een half jaar geleden stonden ze in het voorprogramma van Deep Purple, in de laatste maanden kwamen daar Within Temptation, Thin Lizzy en BossHoss bij: een in 2004 opgerichte Duitse band die bijna uitsluitend populaire liedjes covert in countrystijl. "Maar in hun voorprogramma speelt Triggerfinger wél in zalen van tienduizend man", spreekt Didden tegen. "Die omvang kenden we tot nu toe niet. Op eigen kracht vullen we in Duitsland zalen van 80 tot 300 man."

Die ondersteunende kracht heeft de groep dus nog steeds nodig. Al bewijzen de voorprogramma's, én een gesmaakte set op het showcasefestival Eurosonic, dat de groep echt in de gaten wordt gehouden. "In Griekenland, Zweden, Frankrijk, Zwitserland en Duitsland spelen ze op de plaatselijke Rock Werchters. En in totaal hebben we zicht op dertig grote zomerfestivals. Vroeger speelden we in die landen op de lokale Rock Zottegems. Niets mis mee, maar het is mooi dat het verhaal steeds groter wordt."

Shortcut naar succes

Toch hoopt Triggerfinger bij een volgende plaat ook internationale televisietijd mee te krijgen. "Triggerfinger heeft z'n voordeel gedaan met De wereld draait door en Rockpalast in Duitsland, waar ze een tweetal keer hebben gespeeld. Maar die laatste show heeft niet dezelfde impact als Taratata in Frankrijk. Ik ga ervan uit dat we bij de volgende release Taratata kunnen halen. Met die show neem je een shortcut naar succes: in één klap ziet een miljoenenpubliek je." In het verleden gebruikte ook Selah Sue die tv-show succesvol als springplank.

Ruben Block en de zijnen staan met hun zachte cover van 'I Follow Rivers' op een keerpunt in hun carrière. In Europa kan Triggerfinger nieuwe bekeerlingen winnen, maar dat doen ze best zonder te vervreemden van de oude garde.

Maar ook hun tegendraadse houding blijkt een zegen, volgens Didden. Op dit ogenblik denkt de groep er niet eens aan om 'I Follow Rivers' live te spelen. "Jonge fans zullen waarschijnlijk wel even schrikken", lacht de manager. "De groep doet niet zo snel toegevingen. Zo was er ooit een automerk dat de naam van Triggerfinger wilde verbinden aan hun eigen naam. Daar is nooit een akkoord over gekomen: als het niet natuurlijk aanvoelt, houden ze de boot af."

Op 20/5 verschijnt een live-cd van Triggerfinger in de Melkweg in Amsterdam. Op 21/4 verschijnt n.a.v. Record Store Day een vinylplaat van hun cover van 'Da ya Think I'm Sexy?' (met Little Trouble Kids) en 'I Follow Rivers'.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234