Zaterdag 06/06/2020

'Tribale ritmes met hedendaags klassiek en psychedelische rock'

Naamsbekendheid heeft Stijn Felix vooral van het artwork bij Anatomie van de melancholie, de prachtplaat van pianist Jan Swerts. Inspiratie haalt de Gentse illustrator bij De Kift, Ennio Morricone en Sefardische muziek uit de renaissance. 'Schoonheid gecombineerd met wrange, rauwe klanken: zalig.'

Op een van zon bevend terras nabij het Gentse station Sint-Pieters bestelt Stijn Felix een Ice Tea. Zijn vingernagels, zie je, zijn zwart omrand. Hij zegt: "Ik ben deze zomer volop aan het verbouwen." Ook van het schrift dat hij bovenhaalt, als een leerling een atlas, is de kaft zwart. Net als de inkt waarmee een rij artiestennamen, stuk voor stuk in weemoed gedrenkt, is neergepend. Woven Hand lees je ("YouTube David Eugene Edwards - 'Straw Foot'"), Lhasa, Brel, Weill, Nick Cave, Portishead, Black Sabbath, Grace Jones. Als vanzelf valt later ook de naam Dez Mona.

Je hoort: "Mijn muzieksmaak is zeer eclectisch."

Zo'n gast die zijn maten tot vervelens toe artiesten aanbeveelt, noemt Felix zichzelf. "Als kind wist ik al dat ik tekenaar wou worden, maar sinds mijn late puberteit is muziek ook een enorm grote passie. Eerst ben ik gitaar beginnen spelen en later, onder invloed van de fantastische band Kodo, ook Japanse percussie in de groep Tatake. En ik heb zelf ook nog in verschillende bands gespeeld." De laatste, vertelt hij, was Kraafs ("Oostends voor 'tegendraads'") en is vijf jaar geleden uitgebloed.

Felix: "We maakten muziek met invloeden uit punk, middeleeuwse tarantella, en donkere romantiek. Ik speelde accordeon, wat geweldig fijn was om te doen. Maar we kregen het moeilijk aan de man gebracht en andere artistieke projecten kwamen op het voorplan."

Heden zijn 'illustrator' en 'tekenaar' de eerste trefwoorden die Google aan Stijn Felix verbindt. Op zijn site lees je: "Ik gebruik graag diverse technieken om tot een sterk beeld te komen: potlood, houtskool, zeefdruk, aquarel, olieverf, met de hand getekende belettering, fotografie, computer enzovoort." En dan, net eronder: "Ik hou ervan om de toeschouwer maar vooral mezelf te verrassen in een flexibele stijl die gaat van realistisch naar karikaturaal, van vlotte schetsen tot gelaagde complexere beelden afhankelijk van de inhoud."

Hij werkte reeds voor Humo en De Standaard. Voor de Oostendse groep Preuteleute en voor filmfestival Cinemar. Samen met scenarist Dieter Rogiers won hij in 2010 de Knack Focus Stripstrijd met Tunguska. De grootste naamsbekendheid, evenwel, verkreeg Felix met zijn artwork bij Anatomie van de melancholie, de prachtplaat van pianist Jan Swerts. Met een bijzondere finesse doopte hij artiesten als Stef Bos, Luc De Vos en Wim Mertens in evenveel verf als melancholie.

Felix: "Voordien kende ik Jan Swerts niet, zijn eerste plaat was mij volledig ontgaan. Maar het klikte en met die hang naar melancholie kon ik wel iets doen, ja."

'Exorcist II'

Verderop in het zwarte schrift lees je de namen Einstürzende Neubauten ("zalig hoe zij de poëzie vinden in het dagdagelijkse en schoonheid combineren met wrange, rauwe klanken"), The Pixies en De Kift.

Felix: "Hun combinatie van doorleefde weemoed en creativiteit vind ik zeer mooi. Veel mensen vinden De Kift een geweldige liveband en dat is ook zo, maar hun muziek werkt ook op plaat zeer goed. Op het eerste gezicht klinkt het wat primitief en rommelig, maar het is muziek die zich traag prijsgeeft. Na elke luisterbeurt ontdek je nieuwe lagen. Als je op YouTube trouwens 'De Kift' en 'Blauwgras' intikt, zie je een filmpje waarin ze uit de doeken doen hoe hun muziek ontstaat. Plots sta je in het laboratorium van De Kift, zeer tof."

Tijdens tekensessies, vertelt Felix voorts, galmt de muziek hevig uit de boxen. "Het helpt mij om in de juiste sfeer te komen." Hij spreekt over 'Pazuzu' van Ennio Morricone, geschreven voor de film Exorcist II: The Heretic (in volgende woorden: "De film viel tegen, maar de soundtrack maakte alles goed. Tribale ritmes gecombineerd met hedendaags klassiek en psychedelische rock. Echt een waanzinnige score.") en, in de categorie 'rustige werkmuziek', over Sefardische muziek en Jordi Savall.

Felix: "Sefardische muziek uit de renaissance. Een soort joods-Spaanse bastaardmuziek, wat ik een zeer interessante mengeling vind. Het is ook muziek met veel ademruimte en veel improvisatie. Erg opzwepend, maar tegelijk zeer rustgevend."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234