Maandag 28/11/2022

Trial-and-error als transferstrategie

BRUSSEL

Wie financieel niet sterk is, moet slim zijn, of minstens creatief. Belgische clubs shoppen dezer dagen zonder centen, maar proberen van de nood een deugd te maken. Nieuwkomers zijn bij voorkeur jong, goedkoop - of liever nog gratis - en onbekend. Baat de nieuwe spits niet, dan schaadt hij ook niet. Gegokt, maar niet verloren.

Een open deur: de beste rechtsachter van de Belgische competitie is Marcos Camozzato van Standard Luik. Twee jaar geleden kwam hij naar Sclessin in een pakketje van drie samen met Felipe Soares en Fred Burgel. Dominique D'Onofrio plukte het trio weg uit het reserventeam van het Braziliaanse Internacional, toen de wereldkampioen onder de clubteams. Marcos was de oudste van de drie, en alleen al daarom bracht hij niet de grootste verwachtingen mee. Maar vandaag zijn Fred en Felipe Soares doorgestuurd in Luik, met een (ruimschoots) onvoldoende. Marcos is sterkhouder in Sclessin. Eén op drie, in voetbaltransfertermen heet dat ‘goed gewerkt’. Ander bekend voorbeeld: Jan Koller. Meegekomen in de valies - bij wijze van spreken - van Vonasek en Budka naar Sporting Lokeren, maar wel uitgegroeid tot de laatste echte topspits in België. Om maar te zeggen: een succesvolle transfer hoeft niet altijd het gevolg te zijn van doorgedreven speurwerk en een kapitaalkrachtige beurs. Soms volstaat het om een beetje geluk te hebben. Clubs lijken zich daar steeds meer van bewust. Trial-and-error is uitgegroeid tot een valabele transferstrategie. Na de titel van Standard vorig jaar zei Anderlechtmanager Herman Van Holsbeeck: “Standard heeft geluk dat het een elftal heeft waarin alles samenvalt. Soms heb je zo’n lichting”. Helemaal ongelijk had hij daarin niet. Want er is het voorbeeld van Marcos, maar er is eveneens Milan Jovanovic, gekomen via een connectie van de clubarts, en ook dat mag een toevalstreffer heten. Een Belgisch elftal op Europees niveau, zoals dat van Standard, kan alleen door de juiste mix van dure of slimme aankopen, talentvolle jeugdproducten en onverwachte meevallers. Belgische clubs gaan nu duidelijk op zoek naar die opportuniteiten op de transfermarkt. Shoppen met een platte beurs - de realiteit voor elke Belgische club die geen Ruiz heeft verkocht of geen Champions League speelt - heeft het voordeel dat het aanzet tot creativiteit. De voorbeelden zijn legio: Roeselare haalt Collins John en Club Brugge haalt Ryan Donk, beiden op een moment dat de verhouding prijs/kwaliteit bijzonder gunstig is. Charleroi geeft een kans aan Diogo, de beste zaalvoetballer in België, zomaar, om eens te zien wat het geeft. Baat het niet, dan schaadt het maar een heel klein beetje. Zelfs tweede klasse doet mee: Antwerp werkt samen met São Paulo en haalt Brazilianen, buur Racing Mechelen doet het met acht Mexicanen. Eupen haalt een jonge Braziliaan van achttien.

Risicofactor uitsluiten

Anderlecht is het duidelijkste voorbeeld: het heeft dit seizoen twee echte nieuwkomers in de kern: Ondrej Mazuch en Renan Felipe Bonfleur. De eerste wordt een jaar gehuurd van Fiorentina, de tweede komt transfervrij over van het tweede elftal van Santos. En paars-wit richt zich net als alle andere eersteklassers op de jeugd. GBA-talent Mats Rits werd gemist, maar Birger Longueville en Chueca, een Peruaan van zestien aan die in de VS speelde, komen wel. Gezamelijke aankoopprijs: nul euro. Mazuch kan aangekocht worden voor een vastgelegd bedrag van 1,2 miljoen euro, Anderlecht beslist na zes maanden of het die optie licht. “Het gaat erom de risicofactor uit te sluiten”, zegt manager Herman Van Holsbeeck. “Is hij zo goed als je denkt dat hij is, dan betaal je graag de vastgelegde som. Is hij niet goed, dan verlies je er ook geen geld aan.” De constructie ‘huren met aankoopoptie’ wint steeds meer aan populariteit. Anderlecht deed het eerder met wisselend succes. Voor de bleke Braziliaan Triguinho luidde het oordeel na zes maand: return to sender (zijn vrouw heeft hier drie depressies gehad, dixit Van Holsbeeck), Victor Bernardez en Reynaldo kregen later wel een contract, die laatste solliciteerde in de oefencampagne van paars-wit al naar de rol van onverwachte meevaller. “De huurformule met aankoopoptie proberen we vooral toe te passen bij spelers uit Zuid-Amerika en Afrika. Als je tien zo’n spelers haalt, dan weet je dat er zich vijf kunnen aanpassen en dat er vijf zullen zijn die de stap niet kunnen zetten.”Clubs van herkomst overtuigen van de wederzijde heilzame effecten van de ‘huur-aankoopoptie’-constructie is geen onoverkomelijk probleem, zegt Van Holsbeeck: “Wij halen niet de absolute toppers, die kunnen wij niet betalen, wel spelers die nog geen naam hebben gemaakt. Als zo’n speler zich hier kan doorzetten, dan krijgen ze er ook een billijk bedrag voor.” Club Brugge gaat op zoek naar dezelfde profielen als Anderlecht: jong, (Zuid)-Amerikaans en beloftevol, maar vooralsnog onbekend bij het grote publiek. Voorbeelden zijn Chavez, Jeffrey en meest recent Cleber. Maar anders dan bij de concurrent bedingt Brugge geen huurconstructie. “Wij passen dat vooralsnog niet toe”, zegt manager Luc Devroe. “Maar niets zegt dat we dat in de toekomst ook niet zullen doen. Maar iemand als Jeffrey, die heeft hier vier weken getest. Twee weken bij de beloften, twee weken bij de A-kern. De conclusie was: hij is goed genoeg. Het is wel zo dat wij niet met lange contracten werken. Twee jaar plus twee als optie bijvoorbeeld.” Toch zou het verkeerd zijn Anderlecht de grondlegger van de huur-aankoopmethode te noemen. Ook in Lokeren, de import/exportclub bij uitstek, kennen ze de methode van het minste risico. Een recent voorbeeldje: Maazou kreeg in Lokeren een contract voor zes maanden. Hij kwam, zag, scoorde en kreeg prompt een contract tot 2013. Zijn vervanger heette Dawid Janczyk, ook hij werd voor zes maanden gehuurd van CSKA Moscou. Nog zo’n gok(je) van Anderlecht: Guilherme Silva Bueno, een Braziliaans ‘toptalent’ met zware kruisbandblessure. “Onhaalbaar in normale omstandigheden”, zei Van Holsbeeck. “Maar wij wilden gezien zijn cv wel instaan voor zijn revalidatie in de hoop dat hij fit een meerwaarde zou kunnen zijn.” Nog zo’n opportuniteitje van de markt dus, maar in dit bijzondere geval was het uitgangspunt wel verkeerd. Guilherme was geen toptalent, wel een Braziliaan wiens carrière al een tijdje slabakte in Polen. Om maar aan te geven: trial-and-error als tranferstrategie is een feilbaar systeem.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234