Maandag 01/06/2020
Julie CafmeyerBeeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Tranen van een wit meisje

Julie Cafmeyer is columnist. 

Dit weekend gaat er in het Kaaitheater een workshop door van de kunstenares Xiri Tara Noir. Onder de titel Your silence will not protect you worden er feministische activisten uitgenodigd voor een workshop rond radicale zelfzorg. De workshop helpt je om te bepalen “wie je wil zijn, in plaats van hoe de maatschappij jou ziet”. Er zal worden gewerkt rondom het lichaam en beweging in groep.

Ik voelde me aangesproken. Ik heb een fascinatie voor feministische activisten en ben op zoek naar ruimtes waar ik samen kan nadenken over vrouw zijn, waar ik nieuwe manieren van bewegen kan vinden, waar ik mijn lichaam en dat van de ander kan ontdekken.

Net voordat ik een ticket wilde boeken, werd ik afgeschrikt door de verdere beschrijving. “De workshop is inclusief en open voor alle genders en lichamen maar moedigt de komst van individuen aan die zich identificeren als personen van kleur, queer vrouwen en vrouwen* om deel te nemen.”

De tekst bij het sterretje vertelt me dat het woord ‘vrouw’ of ‘vrouwelijk’ al te vaak verwijst naar de witte vrouw uit de middenklasse. “In deze workshop gaat de prioriteit naar zwarte vrouwen, vrouwen van kleur, vrouwen zonder papieren, transvrouwen en sekswerkers.”

Wacht even. Die witte vrouw uit de middenklasse, dat ben ik. Ik ben de geprivilegieerde witte vrouw die altijd prioriteit krijgt. Ik ben dat verwende, witte meisje die waar ze ook naartoe gaat, welkom wordt geheten. Ik ben het niet gewend dat ik niet bovenaan de lijst sta.

Ik betrap mezelf op ergernis. Waarom zou ik op mijn vrije dag de trein naar Brussel nemen om in een ruimte te zijn waar ik niet per se welkom ben? Of is dit een foute interpretatie? Ben ik het zo gewend dat elke ruimte voor mij toelaatbaar is, dat ik begin te panikeren als de toegankelijkheid wordt verruimd? Niet per se alleen voor mij.

Valt mijn ergernis onder de categorie: ‘white tears’, een uitdrukking die wijst op de tranen van witte mensen die bij het minste vrezen dat hun privilege wordt bedreigd?

Het doet me denken aan een nagesprek dat ik onlangs bijwoonde in een Brussels theater. De vrouwelijke theatermaker van kleur zei over haar creatie: “Witte mannelijke regisseurs zijn erg, maar geloof me, witte vrouwen zijn nog erger om mee samen te werken.” Haar uitspraak voelde als een stomp in mijn maag. Wat betekent mijn emancipatie als ik weer een label opgeplakt krijg?

Is er iets dat ik fout doe? Waarom ben ik erg? Mag ik dit vragen? Geldt het ook voor mij, dat de stilte mij niet zal beschermen, of moet ik soms gewoon mijn mond houden? Moet ik te gepasten tijde leren om een stap opzij te zetten? Met andere woorden: moet ik als witte vrouw uit de middenklasse deze keer thuisblijven of moet ik die trein op? Ik hoor het wel!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234