Donderdag 21/10/2021

Tramtoeristen Suzanne met Jordi, Alice met Mininia en Birgen

Van gids Gideon naar gids Suzanne, het is in Lombardsijde-Bad maar een kleine stap. Of beter, een paar kleine stappen: naar het tegenliggende perron.

“Joepie, bomma, het is ne nieuwen. Een uit Gent of Antwerpen, nee uit Gent, zéker”, schreeuwt Jordi en wijst naar iets, voor ons een puntje in de verte. Voor hem is het pure herkenning, van type, standplaats, aantal deuren, lagevloerstram, HermeLijn. “Hij weet alles van het openbaar vervoer”, zegt Suzanne (78). “Van mij geleerd. Ik rijd ook al zo lang met de kusttram, ik ken alle types uit het hoofd, ik ken bepaalde chauffeurs en hoe ze remmen. Jordi is intussen zo gebeten dat hij er stilaan meer van weet dan ik. Hij ziet de camera’s hangen, hij kent de beste plekjes om te zitten, hij merkt het meteen op als de chauffeur onrustig wordt, hij voorziet zelfs wanneer de chauffeur de tram zal doen stoppen omdat er iets onregelmatigs gebeurt.”

Jordi: “Je mag niet eten of drinken op de kusttram, maar sommige mensen doen dat toch, en dan kan het gebeuren dat de tram ineens stopt en dat die mensen een waarschuwing krijgen. En wie niet luistert, vliegt eraf.”

Suzannes vriendin Alice schudt het hoofd, lacht. “Werkelijk alles weten die twee daar van trams. Zelfs mij steken ze aan met hun verhalen. Straks word ik ook nog expert.”

Suzanne en Alice komen van de uithoeken van het land, Leopoldsburg en Zelem bij Halen. Alice troont twee kleinkinderen mee. Birgen en Mininia. Suzanne één achterkleinkind, Jordi. En waar leidt hun tramtocht naartoe?

Suzanne: “De Lu. Dagelijks verplaatst de Lu zich van strand naar strand en wij trekken mee, met de tram. Niet elke dag, maar kom, het scheelt niet veel deze week.”

Jordi: “Het is toch al onze vierde keer hé bomma.”

Suzanne: “En elke avond komen we na ons dagje zwerven naar ons vertrouwde plekje terug. Camping Zomerzon. Sinds de opening in 1982 verblijven we er elke zomer, in een stacaravan. Tevoren stonden we op Crystal Palace, je weet wel, naast camping Cosmos. Maar beide campings zijn nu opgeruimd.”

Het puntje in de verte is intussen tram geworden. Met het naderen stijgt Jordi’s geestdrift. “Zie je wel bomma, dat het de nieuwen is. En de Gentenaar, yes!”

Suzanne: (tot ons, tijdens het opstappen) “Ik merk dat je er niets van begrijpt. Kijk, de HermeLijn, dat is het nieuwe type tram dat in Gent en in Antwerpen rondrijdt. Tijdens de vakantie worden aan de kust, om de stroom toeristen te ondervangen, HermeLijns ingezet. De Gentse HermeLijn heeft twee cabines, een aan de voor- en een aan de achterkant. Gent kan z’n trams namelijk niet draaien, want het heeft geen lussysteem. Daarom verandert de chauffeur er van cabine. In Antwerpen en aan de kust zijn er wel lussen. Daarom heeft de Antwerpse HermeLijn maar één cabine, net zoals de kusttram er maar één heeft.”

Jordi: “Bomma, den draai, dat is iets schoons.”

Suzanne: “Ja Jordi’ke, we zien dat graag hé. De plek waar de trams draaien. Vroeger gingen we daar zelfs naartoe, als daguitstap. Halte Zwarte Kiezel, De Haan. Daar maakte de HermeLijn z’n draai om terug te kunnen rijden. Geweldig om mee te maken. Voor de draai stap je af, dan wacht je tien minuten, dan draait de tram en mag je er weer op voor de terugrit.”

Jordi krijst ineens: “Opgepast!”, waarop de tram kort en nijdig remt. Een paar rechtopstaande reizigers verliezen hun evenwicht en kwakken tegen de wand aan. Suzanne: “De fameuze bocht. Sommige chauffeurs pakken die traag, andere zijn feller. Amai, de Jordi wist het weer.”

Jordi: “Misschien wil ik wel tramchauffeur worden.”

Suzanne: “Doe maar treinchauffeur, Jordi, dat is spannend. (tot ons) Zoals mijn kleinzoon. Die is intussen chef van de statie in Leuven. Ook mijn man Jos is geïnteresseerd in al wat vervoer betreft. Hij ging al naar het station van Luik kijken. Ik ga in het najaar, samen met een vriendin. Maar soms maak je ook wrede dingen mee op het openbaar vervoer. Jos en ik zaten in Heist ooit op de kusttram die een fietser doodreed. Vreselijk. Het enige wat we zagen was een been. Er werd meteen een tent rond de tram gezet. De chauffeur, die mens, ze hebben hem moeten afvoeren, hij was in shock.”

Jordi komt er weer tussen: “Bomma, we zijn aan Krokodil.”

Suzanne: “Westende Krokodil, jawel, dat is ons strand hé, manneke, hier komen we zwemmen. Waarom hier? Omdat dit het kortste stuk is naar strand en water toe, vanaf de tram. Ik moet daar op mijn leeftijd mee oppassen, dat ver stappen met emmers en schoppen. En ook dat putten maken is niets meer voor mij. ‘Toe Bomma, kom mee graven’, roepen ons gastjes dan. Maar je bent daar uren mee bezig, je graaft je kapot. Nu heb ik de oplossing gevonden. Van zodra we bij Krokodil afstappen, speur ik in de verte naar een oude put en daar ga ik me dan bij zetten. Daarin graven is een stuk makkelijker.”

Jordi weer: “Bomma, kijk, de snoepjestram.”

Suzanne: “Ja, Jordi’ke. Zeg eens, waaraan kan je nog zien dat het een HermeLijn uit Gent of Antwerpen is?”

Jordi: “Er staat geen reclame op. Bij de kusttram wel.”

Suzanne (trots): “Voilà zie. Goede leerling hé!”

Alice zit het allemaal glimlachend te bekijken en te beluisteren. “En wees gerust, ik leerde Suzanne niet op de tram kennen. Het ging via onze mannen. Die zitten in dezelfde schietclub. Zo ontmoetten we elkaar en van het een kwam het ander. Dus ook samen op vakantie gaan. Toen Suzanne en Jos hun stacaravan kochten, hebben wij dat ook gedaan. Dezelfde caravan. Al heeft die van ons een vol jaar op een parking voor de camping staan wachten voor er een plek gevonden was die ons aanstond. En raad eens waar we nu staan op Zomerzon? Pal tegenover elkaar. Ik zeg altijd, wat zijn we gelukzakken.”

Suzanne: “Maar op Crystal Palace waren het ook mooie tijden. Toen waren we jonger, Jos en ik. Mijn dochter heeft er prachtige zomers meegemaakt, met al die matrozen en para’s in de buurt. Wat moet een meisje meer hebben?”

“Bomma, Middelkerke-Casino. De Lu”, onderbreekt Jordi oma’s mijmeringen. Haastig wordt naar zakjes en kinderen gegraaid en een paar minuten later wordt dat driekoppige kindergeluk op een rij gezet voor het ‘tentenkamp’ dat Lu, in zijn commerciële zwerftocht langs de kustlijn, vandaag in Middelkerke opsloeg. “We zijn hier graag hé, voor de koekskes en de animatie”, zegt Suzanne. “Gisteren waren we bij de Lu in Nieuwpoort, maar we zijn uitgeregend. Het ziet er nu beter uit. Straks, als we binnen zijn, achter het hekje, zullen we een koek krijgen, en pak er ook een, het is gratis. Dan de kindjes naar de springkastelen brengen en daarna ga ik even zitten en gaan we nog wat klappen. Ah, de hekken gaan open, we zijn schoon op tijd.”

Geen gedrum aan de ingang. Iedereen loopt gedisciplineerd binnen richting hosts en hostessen met hun manden vol ‘princekes’. “En nu jullie prinsen- en prinsessenpakje halen”, gebiedt Suzanne. Mininia en Birgen krijgt een roze cape aangereikt, Jordi een blauwe, maar vandaag wil hij er geen. “Je kunt ze ook meenemen naar huis nadien, maar ik heb er al genoeg, hé Jordi.”

Hoe lang blijft Suzanne nog aan zee? “We zijn hier de dertiende aangekomen, op de zondag van de verkiezingen. En we blijven tot september. Ik moet voor niemand of niets thuis zijn. Mijn zoon doet het gras af. Trouwens, veel is daar niet af te doen, want het is toch al kapot van de hitte. Tot september vindt ge mij dus op Zomerzon, of op de tram natuurlijk.”

Of bij Lu, want, zo komt ineens Jordi melden... “Bomma, morgen zit Lu in De Panne!”

Suzanne: “Dan gaan we daar naartoe zeker? (tot ons) Zo zie je maar hé, hoe rap die dagen hier vollopen. Kom, Birgen, kuis uw handjes af, ai toch, al die chocolade. Meiske toch.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234