Zaterdag 24/10/2020

Tourist LeMC: "Ik kan Antwerpen steeds beter relativeren"

Beeld Greetje Van Buggenhout

Tourist LeMC, nom de plume van geboren Seefhoekenaar Johannes Faes, heeft de zomer van zijn leven gehad. Een gouden plaat voor zijn tweede album, uitverkochte concerten én een trouwe aanhang die ook buiten zijn stad blijft groeien, het gaat de hiphoptroubadour duidelijk voor de wind. Zelf blijft hij daar, zo ondervond Goesting, stoïcijns kalm onder.

Johannes Faes is er de man niet naar om in superlatieven te spreken. Maar als we de drukke festivalzomer ter sprake brengen, beginnen zijn ogen te blinken. "Het is genieten. Ik had nooit verwacht dat ik me zo vaak in de arm zou knijpen! En het blijft maar duren, elke keer als ik de verkoopcijfers check denk ik: oef, ik sta nog altijd in de top-10. Alleen Radio 1 wilde Koning Liefde uit m'n nieuwe album draaien. Tot de single meer en meer werd opgepikt. Daarna verkocht ik het Openluchttheater Rivie­ren­­hof op 24 uur tijd uit. Letterlijk tweeduizend man stond te dringen voor een ticket. Waar kwamen die ineens vandaan? Twee maanden daarvoor trad ik soms op voor tien man en een paardenkop."

'Weer zo'n hiphopper', kreeg je vroeger vaak te horen. Nu word je wél au sérieux genomen.
"Klopt. Mijn deelname aan Humo's Rock Rally in 2012 heeft veel veranderd. Die wedstrijd heeft au fond niets met hiphop te maken, maar toch stootte ik door naar de finale. Ook mensen buiten de hiphopwereld hebben me toen leren kennen, zoals mijn huidige manager (Christian Pierre, behartigt ook de belangen van dEUS, red.). Toen heeft de muziekwereld ingezien: misschien zit er toch meer in die Tourist. Mijn nieuwe album heeft voor de definitieve ommekeer gezorgd: er zijn niet veel Belgische artiesten die kunnen zeggen dat ze een even goeie zomer hebben gehad als ik."

Je zingt over migratie, vluchtelingen, milieukwesties en het Israëlisch-Palestijns conflict. Kreeg je dat engagement van jongsaf ingelepeld?
"Vergeet niet dat ik ook zing over de liefde, de stad en voetbal hé. (lacht) Door op te groeien in de Seefhoek zag ik met wat voor problemen een stad te maken kan krijgen. Ik leefde er middenin, dus ik werd getriggerd om daar mee bezig te zijn. Ik ging maatschappelijk werk studeren, wat op dat moment voelde als de enige redelijke keuze voor mij. Mens en maatschappij stonden er centraal. Ook in mijn muziek kregen die onderwerpen vaker een plaats."

Met je vrouw, die je in de Seefhoek leerde kennen, woon je nu in Deurne-Noord. Wat heeft Antwerpen dat een andere stad niet heeft?
"Ik denk niet dat Antwerpen veel meer troeven heeft dan Brussel of Gent. Nu ik ook in Nederland optreed en steden als Rotterdam en Amsterdam leer kennen, kan ik Antwerpen ook veel beter relativeren. Maar ik ben hier opgegroeid, en het chauvinisme dat veel Antwerpenaren in zich dragen zie ik ook bij mezelf. Antwerpen is groot genoeg om er te kunnen verdwalen, maar toch klein genoeg om de meeste mensen via via te kennen. Het is een grootstad, maar tegelijkertijd een dorp. Die combinatie is plezant."

Dat problemen in de stad vaak gelinkt worden aan een multiculturele buurt moet jou kwaad maken.
"Dat is inderdaad een totaal verkeerde mindset. Toen de Seefhoek nog een blanke wijk was, waren er ook problemen. Ik heb me nooit afgevraagd waar mijn cultuur ophield en die van mijn gekleurde stadsgenoten begon: het was en is een grote melange."

Zie je je als stadstroubadour ooit wegtrekken?
"Als het moet, zou het lukken. Niet naar een andere stad, maar eerder naar de buiten of dicht bij een bos. Ontsnappen aan de grijze macadam, dat maakt mijn hoofd vrij. Mooi aangelegde grasperkjes zijn leuk voor ouders met kinderen, maar ik heb daar niet zo veel aan. Van mij mag het hier gerust wat verwilderen."

Beeld Greetje Van Buggenhout

IJsbreker

De balans op En Route helt meer over naar kleinkunst. Nochtans waren het de Franse hiphoppers die jou achter de micro hebben gekregen.
"Klopt, mijn broers luisterden naar Amerikaanse hiphop, naar Wu-Tang Clan, Lost Boyz. Maar het was vooral de Franse hiphopscene die bij mij bleef hangen. Ik kon me veel sneller met hen dan met hun collega's uit Amerika identificeren én werd geraakt door hun teksten, die niet alleen rauw en goudeerlijk zijn maar ook barsten van emotie. Gasten uit het ghetto die over hun gevoelens durven rappen, dat hakte erin. Dat wil ik ook proberen, dacht ik toen. Op Antwerps Testament werd al duidelijk dat er ook kleinkunst- en reggae-invloeden in mij zitten. Dat deze plaat nog muzikaler zou klinken, lag dus voor de hand."

Je staat sinds deze zomer ook niet langer enkel met een saxofonist op het podium.
"Mijn entourage wilde dat ik de plaat lanceerde met een live-band omdat ik dan een veel breder publiek aanspreek. Ze hadden schrik dat ik anders enkel jongeren zou bereiken. Ik zag daar enorm tegenop in het begin. Ik wilde mijn vaste routine niet zomaar doorbreken. De audities verliepen niet zo vlot, maar eens de band gevormd was ging het heel snel. Nu klikt het bijzonder goed. Ik voel mij dankzij de Legionairs ook een stuk zekerder op het podium. De ogen van het publiek zijn niet langer enkel op mij gericht."

Je werkt deeltijds als maatschappelijk werker. Wat doe je als cliënten jou herkennen?
"Tot nu toe heb ik er nog geen lastig gevoel bij gehad. Ik zie het eerder als een ijsbreker. Voor mijn job is het natuurlijk van groot belang dat ik de integriteit bewaar, daar waak ik over. Gelukkig maak ik vrij deftige muziek. (lacht) Ik ben wel heel blij dat ik sinds vorig jaar deeltijds werk, anders had ik de nieuwe plaat nooit zo snel kunnen droppen én was ik deze zomer niet heelhuids doorgekomen."

Beeld Greetje Van Buggenhout

Ratten

Je bent Antwerp-fan in hart en nieren, dat merk je ook op het podium. In het OLT werd er gezongen: 'Wij zijn geen ratten, wij komen terug!'
"Mijn fanschap zit diep, da's waar. Pas op, ik ben heel blij dat er ook supporters van Beerschot-Wilrijk komen kijken. Muziek overstijgt die voorkeur uiteraard. Maar ik geniet ervan om de Beerschotsupporters boe te horen roepen naar de Antwerpschare en andersom. Ik smul van die onderlinge concurrentie."

Is het die felheid die een Antwerps publiek onderscheidt?
"Absoluut. Ik ben hier nu echt de artiest. Antwerpen is mijn thuisbasis en feller dan hier heb ik het publiek nog niet gezien. Maar ook elders beginnen ze mijn muziek te kennen en soms zelfs al mee te zingen. Ze appreciëren het, ook al moeten ze de lyrics soms Googlen om te begrijpen waar het over gaat. Ik krijg vaak te horen dat mensen veel aan mijn teksten hebben, dat ze motivatie uit mijn album halen. Een mooiere beloning kan je je als artiest niet dromen."

Wat gebeurt er met een hevige supporter als hij wegens een druk tourschema niet alle thuismatchen van zijn club kan meepikken?
"Dat wringt ja. Supporteren, dat is vollen bak ventileren. Roepen, vloeken, springen, duwen en trekken, en dat samen met 12.000 man, dat is onbeschrijflijk. Waar anders kan je zomaar beginnen brullen zonder een GAS-boete te krijgen? Nu geraak ik gewoon niet meer in het stadion. Gelukkig kan ik mij perfect uitleven op het podium ook, dus dat compenseert zeker en vast."

Klein gebedje draag je op aan alle vluchtelingen. Kriebelt het om je handen uit de mouwen te steken?
"Ik vraag me dikwijls af wat ik kan doen. Ik ben nog niet met een bestelwagen vol materiaal naar Calais gereden en ook in het Maximiliaanpark heb ik me nog niet laten zien, maar Klein gebedje zing ik sinds kort weer bij elk optreden. Muziek helpt om emoties in balans te brengen. De tekst is serieus, maar de muziek is meeslepend en opgewekt. Na dat nummer voel ik elke keer opluchting bij het publiek. Er zijn veel dingen die fout lopen in ons land en in de wereld en je moet daar zeker over kunnen praten, maar het is nog leuker als je er iets positiefs mee kan doen. Hoop overhouden aan het einde van de rit, dat is belangrijk."

Wat drijft je het meest, de verkoopcijfers of de droom van een derde plaat die minstens even straf is?
"Ik probeer sterke nummers te maken, nummers die een langer leven beschoren zijn dan instant hitjes. Het nummer Chanter gaat daarover. Mia van Gorki heeft de magie in zich die een song onsterfelijk maakt. Ik probeer in mijn muziek ook altijd te zoeken naar dat magische element. Toen ik voor de eerste keer met de band en de entourage naar Chanter luisterde, werden we er allemaal stil van. Een schoon moment. Toen wist ik: ik heb hier iets strafs in handen."

Je haalde ooit nonchalance aan als je meest ergerlijke eigenschap. Welke eigenschap helpt je op dit moment het meest?
"Bescheidenheid, al is het natuurlijk helemaal niet zo bescheiden om dat te zeggen. (lacht) Maar dat is wat ik vaak hoor: ik blijf mezelf ondanks alles wat er nu aan het gebeuren is. Het wordt geapprecieerd dat ik nog altijd dezelfde gast ben. Ik probeer eerlijk te zijn en mijn integriteit te bewaren, daar kom je het verst mee. Kop in de wolken, maar voetjes op de grond rap ik in En Route, awel, da's de nagel op de kop."

Beeld Greetje Van Buggenhout
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234