Woensdag 15/07/2020

Marc Didden

Touche pas à mon Canvas

De altijd briljante Marc Van Eeghem zorgde in 'Amateurs' voor het dramamoment van het jaarBeeld © vtm

Wanneer alle sonnetten van Shakespeare weer eens herlezen zijn, grijp ik graag naar mijn exemplaar van Humo, zonder meer het beste weekblad ter wereld. Natuurlijk doe ik dat vooral om luidkeels te kunnen lachen met de fratsen van 'Het gat van de wereld', met de stijlvolle stomkopperij van de personages op de tekeningen van Jeroom, met de nog vaak grensverleggende Kamagurka of met de spitse witzen van Arnon Grunberg.

Al moet ik toegeven dat ik die laatste wel eens oversla, omdat het leven ook niet té plezierig moet worden, natuurlijk. Interviews met Arabisch-Europese columnisten lees ik ook al niet, evenmin als boekbesprekingen, een uitdrukkingsvorm die ik al misprijs sinds 1965, toen ik er maandelijks zes moest leveren aan een overijverige leraar Nederlands.

Humo is voor mij nog steeds en vooral een tv-blad, waarin je, behalve de netjes opgelijste tv-programma's, ook fijne interviews kunt vinden met de schrijvers, regisseurs, spelers en bedenkers van de schier eindeloze stroom beeldmateriaal die tegenwoordig via alle mogelijke schermen en schermpjes ons leven binnendringt.

Ik ben ook altijd zo triest wanneer er eens een week geen Dwarskijker in staat, omdat ik er zeker van ben dat als er een Nobelprijs voor tv-kritiek bestond, die dan zonder enige vorm van Scandinavische tegenspraak zou worden toegekend aan Rudy Vandendaele, de vrolijkste hypochonder die ik ken.

Ergens voorin mijn favoriete tv-blad staat ook vaak een rubriekje dat naar de kijkgewoonten van bekende Vlamingen peilt en, als ik me niet vergis, zap.com heet, een naam als een andere. Er wordt dan aan BV's gevraagd hoeveel radio- en tv-toestellen ze in huis hebben, wat ze het beste programma aller tijden vinden of wat ze missen in het huidige tv-aanbod. Geestig en snappy vaak, die zap.com, maar waar mijn tenen echt van gaan krullen is wanneer zo'n klein beetje flamand connu, die in een of ander kakfeuilleton mag meespelen of al eens de mixer mag vasthouden ter gelegenheid van een inferieur kookprogramma, trots gaat beweren dat hij of zij "eigenlijk niet veel tv kijkt". Wat doen ze dan wel als ze het niet drukdrukdruk hebben, denk ik dan? Sonnetten van Shakespeare lezen? Naar het volledige werk van Conchita Wurst luisteren? Of gewoon sushi eten, zoals alle kiekens?

Ikzelf vind tv alvast een geweldig medium. Ik kijk er ten minste zes uur per dag naar en ik schipper met plezier tussen Eén en Arte, tussen de BBC en het beste van wat onze noorderburen bieden, tussen de RTBF en Antenne 2, tussen Acht en VIER, tussen tvbrussel en Canvas. Over die laatste zender, mijn favoriet eigenlijk, bereiken mij onrustwekkende berichten. Niet alleen omdat ik de oude cowboywijsheid 'if it ain't broke, don't fix it' hoog in het vaandel draag, maar ook omdat ik bang ben dat straks een zeldzame broedplek voor goede smaak zou worden geofferd aan die zogenaamde 'verbreding'. Wat niet wegneemt dat ook Canvas wel eens uitglijdt : zo vond ik de Belpop-aflevering over Werchter beslist een van de mindere uit die geweldige reeks, was het vierdelige Brave Little Belgium eigenlijk weinig meer dan één lange mislukte sketch uit In de gloria en bleek het recente popquizje Olalala een van de onnozelste tv-programma's die ooit na Jezus Christus zijn bedacht. Maar misschien maak ik me nodeloos zorgen en komt het met Canvas snel weer helemaal goed, en neemt mijn geliefde zender straks weer gewoon de hoge vlucht die we ervan gewend zijn. Ik hoop dat in ieder geval. En anders kijk ik wel naar VTM.

Maar liefst niet naar The Voice Kids, waar ik laatst een dertienjarig meisje het weliswaar prachtige 'Jolene' van Dolly Parton zag en hoorde zingen, en meteen zin kreeg om naar de politie te bellen. Iemand zou toch eens aan de Voice-mensen moeten uitleggen dat 'Jolene' een song is die op subtiele wijze handelt over thema's waar dertienjarigen doorgaans en hopelijk weinig voeling mee hebben, namelijk seksuele jaloezie en overspel.

VTM-fictie lust ik wel. Zoals onlangs nog en ook een beetje onderbelicht, die geweldige serie Cordon. Als ik VTM was, herdoopte ik de reeks tot Ebola en verpatste ik ze meteen aan de hele wereld. BBC 4 is er alvast voor gevallen, net als uw dienaar, vele late maandagavonden na elkaar.

De serie ging ergens over. Ze was strak geregisseerd, goed geschreven en bijzonder verzorgd qua beeld, maquillage en aankleding. Maar wat mij nog het meest overrompelde, was het bijzonder hoge niveau van acteren dat de jonge regisseur Tim Mielants puurde uit van zichzelf al onberispelijke spelers als Tom Dewispelaere, Veerle Baetens of Koen De Bouw. Nog indrukwekkender vond ik zijn beslissing om niet lui te zijn in zijn casting. Hij verdeelde enkele belangrijke rollen onder te weinig geziene topacteurs als Koen De Sutter, Hugo Van Den Berghe, Johan Van Assche en Frieda Pittoors zonder daarbij nieuwe natuurkrachten als Stef Aerts, Greet Verstraete of Liesa Van der Aa over het hoofd te zien.

Er loopt ook veel goed volk rond in Amateurs, eveneens te zien op VTM.

Ik schrijf er met schroom over, omdat de reeks gedraaid werd door een van mijn beste vrienden, Frank Van Passel. Maar toch heeft de waarheid haar rechten en mag er weleens luidop gezegd worden hoe goed die serie wel geworden is na een wat schuchtere start. Ik ga u het verhaal niet navertellen maar als ik zeg dat 'amateur' niets anders wil zeggen dan 'liefhebber', dan weet u eigenlijk genoeg.

Alleen al om nog één keer te zien hoe Els Dottermans kijkt wanneer ze een pak Chocoprince ontdekt in het bed van haar zieke zoon Matteo Simoni, hol ik straks naar de dvd-boer om de box van Amateurs in te slaan. En ik verwacht van u hetzelfde.

Dan kunt u ook meegenieten van hét dramamoment van het jaar: een lange scène waarin de altijd briljante Marc Van Eeghem in een van de triestigste aller Brusselse hotelkamers, slechts gehuld in het triestigste aller wit ondergoed, zijn hele minibar leeg zuipt en dan in de spiegel kijkt en daar de man ziet staan die hij nooit wilde worden. Maar dubbel en dik beseft, samen met ons: amateurs, dat zijn wij, allemaal. Altijd.

Beeld Karoly Effenberger
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234