Maandag 25/05/2020

Toppers op de toppen van hun tenen

Na de eerste twee dagen kan dit ijzersterke festival al niet meer stuk

wereldmuziek l Vier diva's palmen schouwburg in op brugges festival

Antoine Légat

Met deze 17de editie kregen we weer eens een Brugges Festival oude stijl: twee toppers die op de toppen van de tenen moeten staan om het jonge geweld het hoofd te bieden. Zo stak Naked Raven de Ierse Moya Brennan naar de kroon en het talent van Beata Palya contrasteerde fraai met de ijzingwekkende klasse van fadodiva Misia. Voeg er leuke concerten in de rand aan toe en deze uitgave kan nu al niet echt meer stuk.

In de loop van de jaren heeft Jo Van Driessche, drijvende kracht achter vzw Rembetika en Brugges Festival, vastgehouden aan zijn principes. 'Never change a winning team' is een daarvan. Hij werkt al jaren met dezelfde trouwe ploeg. Dat waarborgt continuïteit en ervaring, maar niet blindelings: sinds enkele jaren zij er de namiddagconcerten in de nabijgelegen kleinere zaal De Biekorf, wat de jeugdige elementen in de ploeg de kans geeft de stiel te leren. Want eens wordt de fakkel doorgegeven. En een beiaard op de Grote Markt installeren om voor le tout Bruges te spelen is een geweldig idee.

In De Biekorf staan beloftevolle jonge bands, op zaterdag Bal des Boîteux, of een ervaren rat die een soloconcert voor de fijnproever geeft, wat dan weer Gabriel Yacoub past. Sinds de cd-release van eerder dit jaar is Bal des Boîteux (HHH) er met rasse schreden op vooruitgegaan: de songs van Gods and Horses zijn helemaal ingespeeld, maar er zijn ook al een boel nieuwe nummers die hier gerust uitgeprobeerd konden worden. Alles instrumentaal, dus denkt men meteen aan DAAU en Troissoeur, maar Bal des Boîteux heeft een eigen niche. Met het enthousiasme van het vijftal erbij doet dit een rooskleurige toekomst vermoeden.

Boegbeeld van de Franse folk Gabriel Yacoub (HHHH) zagen we al vaak solo zonder uitzondering schitterende uitvoeringen van (niet alleen Franse) folksongs of van op die traditie gebaseerde singer-songwriting. Die kregen we nu ook, maar de opmerking van charmante gastvrouw Line Ooms dat Yacoub als de Franse Dylan wordt beschouwd, bracht hem zodanig uit concentratie dat hij er zijn tekst bij verloor. Hij loste die en andere ongelukjes briljant op, kreeg de lachers aan zijn kant en slaagde er tussendoor nog in die heerlijke zuurzoete liefdesliedjes te brengen, zoals 'Rêve à demi' of 'Désir'. Grote meneer.

In de Stadsschouwburg kregen we vrijdag meteen al de revelatie van dit Brugges Festival, het Australische trio Naked Raven (HHHH), versterkt met cello en gitaar. Janine Maunder was zelf in de wolken omdat ze op hun eindeloze Eurotoer eindelijk in een eerbiedwaardig theater met schitterende akoestiek mochten spelen. Die kans hebben ze niet gemist: wat een prachtige sound zette het vijftal neer! Daar let je niet eens op als je luistert naar het loepzuivere stemgeluid van Maunder, die aan Annie Lennox of Margot Timmins doet denken. Maar Naked Raven zit, anders dan Eurythmics en Cowboy Junkies, vooral in de folk. De wisselwerking tussen viool en cello was succulent en zelfs de obligate 'drumsolo' zat organisch verwerkt in het geheel. Zalige songs, als het grootse 'Saviour' uit de laatste Holding Our Breath, om dan plots uit te pakken met een verstild 'Who's That Girl?... Maunder was ooit nog Eurythmics' voorprogramma.

We vonden dat Moya Brennan (HHH), dé zangeres van Clannad, hierna enige moeite had om te overtuigen. Niet dat er aan dit uiterst verzorgd optreden iets mis was: Brennan heeft nog steeds die angelieke stem, liet een aantal hoogtepunten horen uit de rijke groepsgeschiedenis (uiteraard 'Theme From Harry's Game'; de bissen kwamen uit het prille begin van Clannad) maar concentreerde zich op eigen werk. Ze ontvouwde het verhaal uit haar recente Two Horizons, met als topmomenten 'My Bright Star' en het weids deinende 'Tara'. Maar ze dook ook in de oeroude Ierse traditie, waarbij ze goedlachs duiding gaf. De iets mindere mix en het kille van de muzikale perfectie plaatsten dit optreden net onder dat van Naked Raven, maar Brennan bewees tegelijk ver boven de Enya's van het Groene Eiland te staan.

Ook op zaterdag namen de dames het voortouw. De nog erg jonge Beata Palya (HHHH) koppelt een klare, krachtige stem aan een academische kennis van het Hongaarse lied en aanverwante tradities, maar ook de link met India is haar vertrouwd. Toch komt ze zeer spontaan over. Ze heeft slechts een (uitstekende) sopranosax en een cembalonspeler nodig. Die schakelt ze dan nog spaarzaam in. Ze beweegt gratievol, begeleidt zich soms alleen maar met een... melkkan, laat de micro af en toe om de zaal unplugged te vullen. Soms is er alleen maar die stem. Hét moment van dit Brugges Festival was dan ook het a-capellalied dat ze zong om ons land te danken voor drie jaar gastvrijheid: het theater was in de ban van haar diepe emotie.

Toen Misia (HHHH) hier zes jaar geleden stond, was ze onbekend. Nu staat ze overal in de wereld. Als ze hier nog wil staan, is het uit dank voor dat vroege vertrouwen: ze riep Jo Van Driessche er zelfs voor op toneel. Misia is als zangeres ook nog gegroeid. De klassieke fado kwam aan bod, maar vooral ook het werk van Carlos Paredes, de betreurde Portugese gitarist, op wiens melodieën ze prachtige poëzie zingt, het thema van haar recentste cd Canto. Wereldklasse!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234