Dinsdag 22/10/2019

Interview Paul Bekaert

Topadvocaat Paul Bekaert: ‘De bloeddorst van het plebs. Daar moet je tegenin gaan’

Paul Bekaert: ‘Politici zijn wereldvreemd, niet de rechters.’ Beeld jef boes

Hij weigert mee te werken aan De rechtbank, heeft lak aan de publieke opinie en vindt dat de rechtsstaat onteigend wordt. Een gesprek met meester Paul Bekaert (70), de advocaat van Carles Puigdemont, over de sluipende staatsgreep, apartheid in Israël en de vrijlating van Michel Lelièvre. ‘De rechter heeft alleen maar de wet toegepast.’

“Ik moet het eerst nog zien”, zegt Paul Bekaert. “Ik vraag mij af of alle maatregelen die de nieuwe Vlaamse regering wil nemen in verband met nieuwkomers, de toets van de Raad van State en het Grondwettelijk Hof zullen doorstaan. Ik sluit niet uit dat er problemen kunnen ontstaan met het gelijkheidsbeginsel, het recht op wonen, enzovoort. Wat de terugtrekking van Vlaanderen uit Unia betreft: dat was natuurlijk te verwachten. Zowel voor de N-VA als voor diverse Joodse organisaties is Unia altijd al de pispaal geweest. Er is jarenlang hetze gevoerd tegen die organisatie.”

Paul Bekaert werd twee jaar geleden wereldberoemd in Vlaanderen, toen bleek dat de Catalaanse leider Carles Puigdemont hem als advocaat onder de arm had genomen. Bekaert is gespecialiseerd in minderheden en mensenrechten. Zo is hij ook de raadsman van Rachida Lamrabet, de schrijfster-juriste die, nadat ze een artistieke film had gemaakt over de boerka, in 2017 door Unia werd ontslagen. “Zij was een zoenoffer”, zegt Bekaert. “Maar dat heeft dus niet gewerkt, blijkbaar. Vlaams Belang, N-VA en Michael Freilich van Joods Actueel, die nu voor N-VA in de Kamer zit, hebben hun slag thuisgehaald.”

BIO

• geboren in Kortrijk op 9 december 1948

• sinds 1974 advocaat aan de balie, met kantoor in Tielt

• sinds 1975 actief lid van de Liga voor Mensenrechten

• staat bekend als verdediger van volksminderheden, van Basken tot Catalanen, onder wie momenteel de Catalaanse leider in ballingschap Carles Puigdemont

Over de Joodse lobby in Antwerpen, de Israëlische staat en het Palestijnse volk zullen we het straks nog uitgebreid hebben – want die kwesties liggen hem zéér na aan het hart – zoals blijkt uit zijn boek De sluipende staatsgreep, zijn juridische memoires die volgende week verschijnen.

Maar eerst, terwijl hij koffie serveert in zijn kantoor in Tielt, beginnen we bij de Spaanse actualiteit. Ergens in de loop van deze maand zal een Spaanse rechter beslissen over het lot van de Catalaanse leiders die nog in de cel zitten.

Hoe stellen die gevangenen het?

Paul Bekaert: “Twee van hen zitten al ruim twee jaar in voorhechtenis, de anderen al ruim een jaar. In Spanje is dat zeer gebruikelijk bij politieke processen: er staat helemaal geen termijn op de voorhechtenis. Volgende week of de week daarna zal de rechter een uitspraak doen. Men verwacht zeer zware straffen.”

En hoe gaat het met de ballingen?

“Die bevinden zich nog altijd in Brussel, onder wie uiteraard mijnheer Puigdemont. Wat hen betreft is er voorlopig geen nieuws uit Spanje, maar ik vang geruchten op dat er na de uitspraak in het proces opnieuw een verzoek tot Europees aanhoudingsmandaat op komst is. Wat mij ondertussen enorm tegen de borst stuit, is dat mijnheer Puigdemont de toegang tot het Europees Parlement is ontzegd, door de security, hoewel hij daar met meer dan een miljoen stemmen verkozen is.”

Hoe kan dat, als hij verkozen is?

“Wij hebben de voorzitter van het Europees Parlement die vraag gesteld, maar die wil zich er niet mee bezighouden. Die zegt: dit is mijn zaak niet, dit is een zaak van Spanje. Men weigert de Catalaanse verkozenen de toegang, tot ze in Madrid de eed hebben afgelegd.”

Mogen ze dat?

“Volgens mij niet. De nationale wetten van Spanje zijn ondergeschikt aan de Europese wetgeving. Puigdemont vertegenwoordigt in het Europees Parlement niet de Spaanse, maar de Europese burgers. Wij zijn dus in beroep gegaan tegen de beslissing en verwachten rond half november een antwoord.”

Dit is echt een vreselijk verhaal.

“Absoluut. Dit is een heel erge zaak voor de democratie. En niemand ziet er graten in. Alleen de N-VA doet alles wat ze kan. Mocht dit in Rusland gebeuren, dan zou het kot te klein zijn, om het op z’n Vlaams te zeggen. Maar nu kan het allemaal zomaar.”

Hoe verklaart u dat?

“Het is puur een kwestie van politiek opportunisme. We weten dat Frankrijk zeer anti-Catalaans is, omdat ze zelf problemen hebben met de Corsicanen en de Bretoenen. Ze zijn bang dat steun voor de Catalaanse zaak een sneeuwbaleffect kan hebben in Europa. Hetzelfde geldt voor het Verenigd Koninkrijk, daar is men bang voor de Schotten en de Ieren. En in België zijn de Walen bang voor de Vlamingen. En dus wil men dat Catalaanse onafhankelijkheidsstreven op alle mogelijke manieren tegenwerken.”

In uw boek wijst u de Europese Volkspartij (EVP) met de vinger, en wijlen EVP-voorzitter Wilfried Martens.

“De houding van de christendemocraten in België en Vlaanderen vandaag is allesbehalve democratisch. Men wil alles bedekken met de mantel der liefde, omwille van de macht. Dat verhaal is begonnen met Wilfried Martens, die iedereen toeliet tot de EVP om toch maar de macht te hebben: de Partido Popular zit vandaag bij de EVP, maar ook de Italiaanse fascisten van Silvio Berlusconi behoorden er toe, en met Fidesz, de partij van de Hongaarse premier Viktor Orbán, liggen de christendemocraten ook al jaren in bed.”

‘Achteraf bekeken denk ik dat men dat proces tegen het Vlaams Blok misschien beter niet had gevoerd. Welk effect heeft dat proces gehad?’ Beeld jef boes

Even naar de kern van de zaak: wat wordt de Catalaanse separatisten precies ten laste gelegd? Hebben ze de Spaanse grondwet niet overtreden?

“Ze hebben een referendum georganiseerd. Dat was inderdaad ongrondwettelijk. Maar de grondwet overtreden is geen misdrijf, hoor. Het Belgische Parlement overtreedt de grondwet regelmatig, en toch belandt niemand in de gevangenis. De sanctie voor het schenden van de grondwet is de vernietiging van de schending door het Grondwettelijk Hof. Zo simpel is het. Een referendum organiseren is in Spanje sinds jaar en dag niet meer strafbaar. Daarom heeft de Spaanse overheid het over een andere boeg gegooid: de Catalaanse leiders staan terecht voor het aanwenden van overheidsmiddelen voor een onwettig doel.”

Paradoxaal genoeg neemt u het op voor de Catalanen, maar bent u zelf helemaal geen nationalist.

“Nee, ik ben een democraat, maar geen nationalist. Ik heb vaak kritiek op de N-VA. Maar ik heb altijd volksminderheden verdedigd: Koerden, Basken, Ieren, Palestijnen… Omdat het altijd zulke minderheden zijn die worden geconfronteerd met de schending van hun grondrechten: de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van vereniging, het recht op een eerlijk proces. Gewone politici hebben daar weinig last van, minderheden wel.”

Hoe is dat uw specialiteit geworden?

“In 1975 was ik betrokken bij de oprichting van een provinciale afdeling van de Liga voor de Mensenrechten. In 1978 ben ik dan naar Ierland gestuurd als observator. In Belfast wilden de politieke gevangenen geen kleren meer dragen, en bleven ze naakt, enkel omhuld door een deken – the protest on the blanket, heette dat. Ze deden dat omdat de regering hun statuut van politieke gevangene had afgenomen en ze daarom gewone gevangeniskleren moesten dragen. Terwijl politieke gevangenen normaal burgerkledij mochten dragen.”

Zowel in Ierland als in Baskenland was het verzet destijds gewelddadig. De ETA en de IRA waren terroristische organisaties.

“Dat klopt. In 1979, toen ik voor het eerst met de Basken in aanraking kwam, bevond Spanje zich in staat van oorlog. Vier jaar na de dood van dictator Franco had de ETA zich nog altijd niet ontwapend. De gematigde Basken kregen daardoor veel toegevingen. Ik heb het ooit aan de Catalanen gevraagd: waarom heeft Baskenland zoveel meer gedaan gekregen dan jullie? Hun antwoord: door het terrorisme van de Basken.”

Terrorisme werkt dus?

“Politiek geweld werkt soms, zonder enige twijfel. Het is een akelige vaststelling, maar het is zo. Zolang de Ieren alleen maar elkaar uitmoordden, was er ook weinig aandacht voor hun zaak. Pas toen de bommen van de IRA ook in de Londense City begonnen te ontploffen, is men rond de tafel gaan zitten om een oplossing te zoeken. Ik ben niet voor geweld, maar zo is het wel gegaan – België is in 1830 ook met geweld gesticht. Voor mij als advocaat is de bal in Baskenland aan het rollen gegaan toen België Basken uitleverde, hoewel men wist dat ze in Spanje gefolterd werden.”

Paul Bekaert en Carles Puigdemont bezoeken in 2017 in Gent de opera ‘Duc d’Alba’, over de Spaanse overheersing. Bekaert: ‘Puigdemont is de toegang tot het Europees Parlement ontzegd, hoewel hij daar met meer dan een miljoen stemmen verkozen is.’ Beeld Eric de Mildt

Vooral de zaak-Moreno en Garcia maakte u bekend.

“Inderdaad. Dat was in 1994: zij werden ervan beticht logies te hebben verleend aan ETA-militanten. Wij hebben hen vrij gekregen. Toen werd ik in de extreemrechtse pers in Spanje stevig aangepakt: ik word er tot op de dag van vandaag afgeschilderd als een halve terrorist.”

U gaat zelden naar Spanje met vakantie?

(lacht) “Als ik daar niet moet zijn, ga ik er niet naartoe.”

Is Spanje wel een volwaardige democratische rechtsstaat geworden?

“Nee. De administratie, de magistratuur en het leger zijn na de dood van Franco nooit uitgezuiverd. Wij hebben in België een traditie sinds 1830, Spanje nog maar sinds 1975. Ik heb daar al vaak grote ogen getrokken als ik zag met welke lichtzinnigheid men daar processen voert. Het gevoel voor de rechtsstaat zit er helemaal nog niet ingebakken.”

Hoe robuust is onze rechtsstaat?

“Dat weten we eigenlijk niet. Het is afwachten wat het resultaat zal zijn van de aanvallen op onze rechtsstaat. Men is die namelijk aan het afbouwen door de rechterlijke macht te onteigenen. Dat is de sluipende staatsgreep in de titel van mijn boek. Men ontneemt de rechterlijke macht bevoegdheden en voert een hetze tegen magistratuur en advocaten.”

Hebt u het nu over Theo Francken (N-VA) en zijn kritiek op ‘wereldvreemde rechters’?

“In elk geval is dat altijd de manier waarop de afbraak van de rechtsstaat begint: met aanvallen op de pers en de onafhankelijke magistratuur. Dat is in de geschiedenis een verhaal dat immer terugkomt. De onafhankelijke magistraat moet de burger beschermen tegen de staat. Politici met dictatoriale neigingen hebben niet graag dat rechters hen terechtwijzen. Ze willen gedweeë marionetten maken van rechters.”

Is het dat wat Francken wilde op zijn departement Asiel en Migratie?

“Nee, dat vind ik overdreven. Wij zitten of zaten hier niet op de rand van een dictatuur. Francken heeft maar drie ongelukkige uitspraken gedaan. Eerst noemde hij de rechters die het gezin in Aleppo een visum toekenden ‘wereldvreemd’, dan heeft hij de Orde van Vlaamse Balies een ‘links clubje’ genoemd dat voor ‘open grenzen’ zou zijn, en tot slot noemde hij pro-Deoadvocaten die vreemdelingen bijstaan ‘handelaars in ijdele hoop’. Hij krijgt telkens applaus van de achterban, dat wel. Maar ik vind dat hij daarmee over de schreef ging. Wij moeten daar zeer krachtdadig tegen reageren.”

‘Hebt u er al eens op gelet wie er altijd in beeld komt bij het programma ‘De rechtbank’? De sukkelaars. En die rechters spelen een rol als de camera loopt.’ Beeld jef boes

Geven advocaten asielzoekers soms geen ijdele hoop?

“Nee. Het is onze plicht – onze plícht – om mensen te verdedigen en daarbij moeten wij de wet maximaal laten toepassen. Het probleem van de wet is dat die toelaat om tijd te winnen. Dat is niet de schuld van advocaten of rechters, maar van de wetgever. Het is ook volkomen ongepast om rechters wereldvreemd te noemen, want zij passen de wet toe. Politici, de wetgevers, zijn wereldvreemd, niet de rechters.”

U had het net over de onteigening van de rechterlijke macht. Wat bedoelt u daar precies mee?

“Men ontneemt druppelsgewijs steeds meer bevoegdheden aan de rechterlijke macht. Door de GAS-boetes, die gemeentelijke ambtenaren kunnen uitdelen. Het parket mag ook een afkoopsom onderhandelen in ruil voor straffeloosheid, zoals we dat hebben gezien in zaken die met diamanthandel te maken hadden. Het parket mag ook al onderhandelen over strafvermindering in ruil voor bekentenissen.”

Die spijtoptanten: is dat geen goede zaak?

“Nee, dat is een uitholling van de rechtsstaat, omdat het aan de rechter toekomt om de strafmaat te bepalen, niet aan het parket. Spijtoptanten kunnen helpen om organisaties op te rollen, maar toch weegt dat voordeel voor mij niet op tegen de uitholling van de rechterlijke bevoegdheid. Het parket behoort wel tot de rechterlijke macht, maar is geen rechter. Een ander probleem is dat men blijkbaar het ambt van onderzoeksrechter wil afschaffen.”

Hoezo?

“Het is een ingewikkelde kwestie, maar simpel gezegd komt het hierop neer: bij een gewoon opsporingsverzoek is geen onderzoeksrechter nodig. Die komt pas ten tonele als er geraakt wordt aan grondrechten van de verdachte: vrijheidsrecht, privacy, briefgeheim, enzovoort. Zodra er bijvoorbeeld een huiszoeking moet gebeuren. Maar minister van Justitie Koen Geens (CD&V) en het Parlement zouden graag willen dat de procureur de baas wordt en de onderzoeksrechter alleen gebruikt om af en toe een handtekening te zetten. Dat is geen goede zaak.”

Is het niet de bedoeling om de magistratuur daarmee te ontlasten?

“Natuurlijk. Dat is het helemaal. Het gaat allemaal te traag en het werkt niet goed. En dus zou men justitie meer middelen moeten geven. Maar nee, wat doet men? Men neemt haar in plaats daarvan bevoegdheden af. Men is zeer lichtzinnig in die dingen. Net zoals men al te vaak rechters kritiek geeft die ze niet verdienen.”

Geef eens een voorbeeld?

“De moordenaar van Julie Van Espen was op vrije voeten omdat er geen gevaar was voor ontvluchting. Misschien wel voor recidive, maar daarom mag een rechter iemand niet aanhouden – alleen gevaar voor ontvluchting is volgens de wet een geldige reden. Kortom, die rechter had niets verkeerd gedaan, maar de wet toegepast. Als politici daar een probleem mee hebben, moeten ze de wet aanpassen. Overigens staat de publieke opinie ook niet in de wet, dus daar hoeft een rechter ook geen rekening mee te houden.”

‘De verjaring voor seksueel misbruik van minderjarigen afschaffen, is zelfs voor de slachtoffers geen goede zaak.’ Beeld jef boes

U schrijft het ergens in uw boek: als de publieke opinie de rechtszaal betreedt, verlaat de rechtvaardigheid de zaal.

“Cesare Beccaria, een groot criminoloog uit de achttiende eeuw, had het altijd over de bloeddorst van het plebs. Daar moet je tegenin gaan. Zo ben ik een groot tegenstander van het voorstel van sp.a-voorzitter John Crombez en N-VA-Kamerlid Valerie Van Peel om de verjaring voor seksueel misbruik van minderjarigen af te schaffen. Dat is zelfs voor de slachtoffers geen goede zaak. Zo’n voorstel dient alleen maar om te scoren bij de publieke opinie, en om in het nieuws te komen.”

Maar is het geen goed idee om mensen langer de tijd te geven om met hun verhaal naar buiten te komen? Die zwijgcultuur is een van de grote problemen.

“Nee, het is geen goed idee om die verjaring op te heffen. Als je op je twaalfde slachtoffer bent van seksueel misbruik en je stapt pas dertig jaar later naar de rechter, dan wordt de verdachte met twee vingers in de neus vrijgesproken, wegens gebrek aan bewijs. Er is te veel tijd verlopen, men zal twijfelen aan de verklaring van het slachtoffer, de mogelijke getuigen zijn misschien al overleden. Alleen genocide is een misdaad die niet verjaart, laten we toch een beetje de proportie bewaren. Vijftien jaar is meer dan voldoende.”

Maar seksueel misbruik is wel een groot probleem, dat nu pas in zijn ware proporties duidelijk wordt.

“Dat is mogelijk, maar de teneur vandaag is dat pedofielen en terroristen helemaal geen rechten meer hebben. Dat is de bloeddorst van het plebs. Ik lees dat kinderpsychiater Peter Adriaenssens, die toch niet van sympathie voor pedofielen kan worden verdacht, pleit voor minder strenge straffen, om pedofielen sneller tot bekentenissen te kunnen brengen. Nu bekennen velen niet omwille van de strenge straffen, terwijl een bekentenis zeer louterend is voor het slachtoffer.”

Hoe kijkt u naar #MeToo-affaires zoals die over Bart De Pauw, Jan Fabre en Bo Coolsaet aan het licht zijn gekomen?

“Dat zulke zaken veel te snel en te gretig in de pers worden gegooid. Dat gaat volledig in tegen het vermoeden van onschuld. Iedereen is onschuldig tot de rechter een uitspraak heeft gedaan. Dat ligt moeilijk bij het publiek, maar het is wel zo. Zelfs als iemand een moord bekent, blijft hij onschuldig tot het oordeel van de rechter. Een bekentenis kan vals zijn, of kan nog ingetrokken worden. Hoe belangrijk het vermoeden van onschuld is, weet je pas als het jezelf eens overkomt.”

Dat is een rode draad in uw betoog: het moest uzelf maar eens overkomen.

“Daarvan zouden meer mensen zich bewust moeten zijn, vind ik. Nu goed, ik verdedig het systeem, hoor. Ik heb een hoge pet op van onze rechters. Ik zou niet graag in hun schoenen staan.”

Kijkt u naar De rechtbank op Vier?

“Nee, daar ben ik tegen. Ik begrijp niet waarom iemand daaraan zou meedoen. Hebt u er al eens op gelet wie er altijd in beeld komt? De sukkelaars. Die rechters zijn ook zichzelf niet, zij spelen een rol als de camera loopt. Ik weiger daar pertinent aan mee te werken. Rechters moeten in de schaduw blijven. En zeker niet in de media komen.”

‘Zowel voor de N-VA als voor diverse Joodse organisaties is Unia altijd al de pispaal geweest. En nu hebben die hun slag thuisgehaald.’ Beeld jef boes

U doet het nu. Advocaten mogen dat wel?

“Een advocaat is geen rechter. In onze deontologie staat dat wij ‘partijdig’ zijn. Maar een rechter moet in zekere zin zijn sociale leven voor een stuk opofferen. Hij mag geen rare toeren uithalen of de clown uithangen, hij moet de consequenties van het ambt dragen, ook bepaalde beperkingen in het sociale leven. Daarom was het spaghetti-arrest tegen onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte tijdens de zaak-Dutroux zo terecht. Wat zou u ervan vinden mocht u in een restaurant de onderzoeksrechter zien met uw tegenpartij in een zaak?”

Iets anders: u bent lid van de Liga voor Mensenrechten. Wat vond u van het proces tegen het Vlaams Blok in 2004?

“Ook dat was voorzien door de wetgever, en dus paste de rechter gewoon de wet toe. Als er een klacht binnenkomt, zoals die toen was ingediend door de Liga, dan moet die zaak behandeld worden. Je kunt zeggen dat de politieke strijd op die manier in de rechtbank werd gevoerd, maar het was niet de staat die de klacht had ingediend.”

Was het achteraf bekeken een goede zaak?

“Ik spreek in persoonlijke naam, dus niet namens de Liga. Achteraf bekeken denk ik dat men dat proces tegen het Vlaams Blok misschien beter niet had gevoerd. Welk effect heeft dat proces gehad?”

Geen enkel. De uitspraken waarvoor het Vlaams Blok toen is veroordeeld, zijn vandaag mainstream.

“Precies. Helemaal akkoord. Maar dat er vandaag niemand wordt veroordeeld, ligt niet aan de rechters. Dan moet iemand maar opnieuw een klacht indienen. Dat de Liga het nu niet doet, wijst er misschien op dat ze hun lesje geleerd hebben. Ik weet het niet.”

Is het niet tragisch dat je vandaag zomaar dingen kunt zeggen waarvoor je in 2004 veroordeeld werd?

“De maatschappij evolueert. Er worden vandaag zaken getolereerd die vroeger niet door de beugel konden. Denk ook maar aan de veroordeling van de zogenaamde sm-rechter Koen Aurousseau: zo’n veroordeling lijkt mij vandaag ook minder waarschijnlijk. Maar dat de haat die het Vlaams Blok verspreidde mainstream is, betreur ik erg. Kunt u zich voorstellen wat sommige kinderen elke ochtend aan de ontbijttafel te horen krijgen?”

Hebt u die haat de voorbije vijftig jaar zien toenemen?

“Ja. Het klopt dat er aan onze cafés geen bordjes meer hangen met ‘Interdit aux Nord-Africains’, maar de toename van openlijke haat is toch iets van de laatste jaren. In de jaren 1970, toen de wet op het racisme werd goedgekeurd, was het vooral de strijd tegen apartheid in Zuid-Afrika die ons bezighield.”

U vergelijkt de situatie in Palestina vandaag met die in Zuid-Afrika toen.

“Absoluut. Ik ben zes keer als waarnemer naar Israël en de bezette Palestijnse gebieden getrokken. Maar ik kan het niet meer aan om daarnaartoe te gaan. Ik kan er zelfs nog nauwelijks iets over lezen, zozeer grijpt mij dat aan. Israël is werkelijk te kwader trouw jegens de Palestijnen. En het Westen, van de Verenigde Staten tot België, is dubbelzinnig en laat alles maar passeren. Neem nu wat men die zogenaamde Joodse nederzettingen noemt: dat zijn geen nederzettingen met tenten en een wachttoren, hoor. Dat zijn hele steden, ter grootte van Tielt of Kortrijk.”

‘De situatie van de Palestijnen in de bezette gebieden is vergelijkbaar met die van de zwarten in de thuislanden in Zuid-Afrika vroeger.’ Beeld jef boes

Waarom vergelijkt u het met apartheid?

“Omdat de situatie van de Palestijnen vergelijkbaar is met die van de zwarten in de thuislanden in Zuid-Afrika vroeger: je kunt je niet zonder pasje verplaatsen van punt A naar punt B. Bepaalde wegen mag je niet gebruiken. En de Israëlische bevolking wordt grotendeels in het ongewisse gehouden. Zij voelt zich veilig en wil niet weten wat er precies met de Palestijnen gebeurt.”

Vroeger namen Vlaams-nationalisten het op voor de Palestijnen.

“Dat is zo, maar vandaag niet meer. Met Geert Bourgeois als eenzame uitzondering. De reden ligt voor de hand: de diamantsector in Antwerpen. Een zeer kwalijke tendens is ook om kritiek op Israël weg te zetten als antisemitisme. Dat is ongehoord.”

Hoe is het gesteld met onze vrije meningsuiting?

“Ik heb nu een zaak in behandeling, van de Spaanse rapper Valtonyc, die een liedje heeft gemaakt over een aanslag uit 1974 en twee jaar effectief dreigt te krijgen voor de verheerlijking van terrorisme. Waar gaat dat naartoe? Ik verdedig in een proces de Koerdische tv-zender in Denderleeuw, die wordt beschuldigd van terrorisme wegens het maken en uitzenden van een reportage over de Koerden. Maar dat doet Rudi Vranckx toch ook? Dat soort wetgeving is erg gevaarlijk.”

Kan het ook niet in je gezicht ontploffen? Als de N-VA ook sympathie voor terroristen wil bestraffen, is het niet uitgesloten dat er ooit een regering komt die hen bestraft voor het bezit van een Vlaamse strijdvlag.

“Absoluut. Elke wet die je maakt, kan uiteindelijk tegen jezelf gebruikt worden. Ik zou overigens niet te veel focussen op de N-VA, want het kan iedereen overkomen.”

U bent in uw boek ook zuinig met namen van politici.

“Ik speel niet graag op de man. Je kunt problemen hebben met wat Theo Francken soms vertelt, bijvoorbeeld, maar hij is niet de enige. U hebt dat vorige week nog geschreven: ook het algemeen hoofddoekverbod van CD&V’er Hendrik Bogaert is onaanvaardbaar.”

Uw zoon en confrater Simon is sp.a-gemeenteraadslid in Tielt. Waarom bent u zelf nooit in de politiek gegaan?

“Ik heb mij zoals Odysseus aan de mast laten binden om de sirenenzangen altijd te kunnen weerstaan. Ik ben trouwens een echte soixante-huitard, en u moet er eens op letten: er zijn weinig echte oud-strijders van mei ’68 in de politiek gegaan. Paul Goossens, die toen de grote studentenleider was in Leuven, had eerste minister moeten worden. Hij had alles: het verstand en het charisma.”

Hij verkoos jarenlang hoofdredacteur te zijn van deze krant. Misschien was dat wel slimmer.

“Misschien wel. (denkt na) Weet u wat enorm raar is? Vijftig jaar geleden kon je de extreemrechtse studenten in Leuven op één hand tellen. Vandaag is het bijna omgekeerd en is soixante-huitard een scheldwoord geworden. Dat is toch merkwaardig, niet?”

Tot slot: Michel Lelièvre, een handlanger van kinderverkrachter en moordenaar Marc Dutroux, is deze week vervroegd vrijgekomen. Terecht?

“Als er voldoende waarborgen zijn dat hij niet zal recidiveren en hij heeft een plan om zich te herintegreren in de samenleving, dan is dat perfect mogelijk. De rechter heeft in dat geval alleen maar de wet toegepast. Opnieuw: een politicus die zich daartegen verzet, moet niet klagen, maar moet de wet aanpassen.”

Paul Bekaert, ‘De sluipende staatsgreep. Pleidooi van een romantisch advocaat’, Lannoo, 224 p., 22,99 euro. Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234