Maandag 25/10/2021

Toots charmeert met weinig noten

Jazz Middelheim opende donderdag sfeervol, al stonden niet alle concerten op het beoogde hoge niveau. Festivalpeter Toots Thielemans kreeg het park wel moeiteloos stil.

De dag begon somber voor Middelheim want de zaterdagse topact Randy Newman annuleerde zijn concert op de valreep en er werd koortsachtig naar vervanging gezocht. Die is intussen gevonden met Hooverphonic plus orkest, maar het is nog afwachten of dat een geschikte keuze is.

Donderdag begonnen velen ook te vrezen dat de veelgeprezen pianist Tigran Hamasyan een maatje te klein uitvalt. Tigran mag hier drie keer aantreden in wisselende combinaties maar het eerste concert was bijzonder vlak. Het onuitgegeven trio met trompettist Arve Hendriksen en live-sampler Jan Bang bracht een soort soundscape volgepropt met futiele geluidjes. Je hoorde diverse muzikale invloeden, waaronder Oosterse en Armeense ingrediënten, maar die kristalliseerden nooit uit. Er was geen verhaal, geen spel van spanning en ontspanning, geen verrassing, zelfs geen begin van meditatieve kwaliteit. Soms kon je in een lijntje van Tigran of Hendriksen een glimp opvangen van muzikaal vernuft maar dat kreeg nooit de kans om te ontwikkelen. Dat moet vrijdag en zaterdag beter.

Gelukkig waren de andere drie concerten van een hoger niveau. Manuel Hermia (saxofoon en bansurifluit) opende soeverein met zijn trio met Manolo Cabras (bas) en Joao Lobo (drums). De geest van Coltrane was duidelijk herkenbaar, met invloeden van Indische raga, maar het was zeker geen kopieerwerk. Het trio speelde soepel en genereus. Ze zetten geen uitgesproken statement neer, maar er klonk wel een boodschap van mild protest in door, zeker in het afsluitende 'Austerity', een tikje tegen Europese schenen.

Strak keurslijf

Drumster Terri Lyne Carrington bracht een typisch Amerikaans verhaal voortbouwend op haar cd The Mosaic Project, een groots opgezette samenwerking met diverse zangeressen en vrouwelijke instrumentalisten. Vrouwen waren ook nu in de meerderheid met Helen Sung op piano en Fender, Tineke Postma en Tia Fuller op saxofoons en zangeres Lizz Wright. Het repertoire was heel divers met composities van onder anderen Carmen Lundy en Geri Allen, maar die diversiteit was in de praktijk niet erg hoorbaar. Het leek alsof alles in eenzelfde keurslijf werd gedwongen, en dat zat soms al te strak. Carrington kondigde 'Come Sunday' aan als een van de mooiste songs aller tijden, maar ze zette die onnodig in het stijfsel. Lizz Wright overtuigde wel met haar prachtige stem en vooral Tineke Postma kleurde voortdurend fijn bij.

En dan schoof iedereen dichterbij voor de 91-jarige Toots. Die bracht met zijn vertrouwde Nederlandse vrienden een nostalgische set vol bekende passages uit zijn carrière, inclusief een uitstapje naar de filmtunes voor Midnight Cowboy en Turks fruit. De nummers waren kort en Toots speelde opvallend weinig noten.

Zelfs als hij slechts één noot moest spelen (in 'One Note Samba') liet hij charmante stiltes vallen. Maar hij had er zin in en grapte na de bisnummers 'Ne me quitte pas' en 'My Funny Valentine' zelfs van: "Nog eentje! Wat gaan we spelen?" Daar zag hij uiteindelijk van af, maar hij had weer vele harten gestolen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234