Woensdag 20/01/2021

'Toon ons uw tieten' en andere subtiliteiten

Muziek en branie hand in hand op festival van Dour

Dour / Van onze medewerker

Otto-Jan Ham

Behalve de traditionele onophoudelijke regen biedt het Dour-festival elk jaar opnieuw een onwaarschijnlijk groot muzikaal aanbod. Groepen en dj's, zowel gevestigde namen als trappelend jong talent, staan er over vijf verschillende podia verspreid. Een greep uit vier dagen modder en muziek.

Bastian wordt wel eens het Nederlandse antwoord op Daft Punk genoemd, maar ondanks die sterke omschrijving lokte de man niet al te veel belangstellenden, zodat de Amsterdammer en zijn tienkoppige band, zeker in het begin, een nogal onzekere en stijve indruk maakten. Nochtans heeft de groep heel wat in haar mars en vanaf de prima single 'You've got my Love' viel alles toch nog in de plooi. Bastian is veel meer dan zomaar een nieuwe disco-eendagsvlieg. De nummers zitten erg goed in elkaar en het publiek danste in ieder geval uitgelaten mee op de funky ritmes. Bastian is een naam om te onthouden, maar op Dour mistte hij toch iets. Toeschouwers, om te beginnen.

Die waren er genoeg voor krasse knar Iggy Pop. Jammer dat de man steeds meer op een karikatuur van zichzelf lijkt en dat zijn muziek al lang niet meer zo opwindend klinkt als bijvoorbeeld die van de Jon Spencer Blues Explosion. Het was een blij weerzien met het drietal, dat ons alvast doet uitkijken naar nieuw werk.

Onvervalste seks, drugs en rock-'n-roll bij Nashville Pussy. Wijdbeense bierbuikmetal met nummers als 'Blowjob from a Rattlesnake' en 'Shoot First, Run Like Hell'. Een groep die geen enkel cliché schuwt en daardoor balanceerde op het randje van pure camp en potsierlijke teringherrie. Toen op een bepaald moment de aandacht dreigde te verslappen, trokken de beide rockbitches van dienst, respectievelijk de gitariste en bassiste, de strakke T-shirts uit en blaften ze de vrouwen in het publiek toe hetzelfde te doen: "Show us your fucking tits." Lang geleden dat we iemand dat nog eens hoorden zeggen. De sfeer werd wat bitsiger toen de zanger het aan de stok kreeg met een fan op de eerste rij die kennelijk iets vervelends had gezegd. Na wat nijdig over en weer gebrul besloot de zanger het akkefietje met twee welgemikte bierflesjes in de richting van de ongelukkige. Voor de rest hebben we goed gelachen met Nashville Pussy. Mickey 3 D is een Frans groepje dat qua sound erg doet denken aan Jonathan Richman and The Modern Lovers, maar dan zonder gevoel voor humor. Het klinkt allemaal wel aardig, maar weinig overtuigend. Met politiek getinte songs als 'La France a peur' en verder een hoop schaamteloos sentiment werd al gauw duidelijk dat Mickey 3 D niet erg veel potten zal breken.

Voor een van de hoogtepunten van het festival zorgde Le Peuple de l'Herbe, een Frans viertal dat, net als illustere voorgangers Mano Negra en Les Negresses Vertes, weet hoe je een stomende, energieke liveshow op poten zet. Ska en dub vloeiden naadloos over in kolkende drum and bass en het publiek werd aan een stuk door opgejut door zowel de muziek als de muzikanten. Misschien was het niveau van concert niet altijd even constant, maar desondanks speelde de groep de tent in geen tijd helemaal plat.

Uit Marseille komt Massilia Sound System, dat met zijn bruisende cocktail van ska, dub en reggae voor een hoop sfeer kon zorgen. Behalve de aanstekelijke grapjes, de politieke boodschap en een hele hoeveelheid gratis glazen pastis die de groep uitdeelde, zat het ook muzikaal erg goed, en dat is natuurlijk ook belangrijk.

Het Duitse viertal Miles staat voor potige powerpop à la Weezer. Met aanstekelijke nummers als 'Baboon' en de single 'Sonic 3000' had de groep een verkwikkende douche op de Dour-affiche kunnen zijn. Aan enthousiasme en spelplezier geen gebrek, maar kennelijk had het doorweekte publiek, dat vooral in de tent stond om bescherming tegen de stromende regen te zoeken, daar minder behoefte aan. Zelfs een uitgelokt bisnummer hoefde niet meer en Miles kreeg dus allesbehalve de respons die het verdiende. Jammer.

Voor de betere emocore hoeven we tegenwoordig de grens niet meer over, want met Reiziger hebben we iets behoorlijk indrukwekkend in huis. Waar de voetballer naar wie de groep zich genoemd heeft, het de laatste tijd wat laat afweten, is de groep springlevend. Op het Dour-festival speelden ze in ieder geval een ijzersterke set met afwisselend scheurende gitaarpartijen en dan weer lang uitgesponnen, epische lo-fi. Reiziger is duidelijk schatplichtig aan bands als June of '44 en Karate, maar is er absoluut geen kopie van. Een erg fijn optreden, dat vond ook het talrijk opgekomen publiek.

Datzelfde Karate mocht later op de dag op hetzelfde podium grote sier maken. Met Unsolved hebben de heren een absoluut meesterwerk gemaakt, vergelijk het met Chet Baker, maar dan zonder vetkuif. Hun set op Dour bestond vooral uit nummers van die laatste plaat, telkens met enorm veel gevoel en ingetogen geestdrift gespeeld. Tijdens 'Sever' waren flarden van de oude Karate te horen, maar verder klonk het jazzier dan ooit. Het is duidelijk dat de groep rond zanger/gitarist Geoffrey Farina muziek maakt van een zeldzaam hoog niveau. Fantastische groep, fantastisch optreden.

Verder was er Nicole Wilis, oftewel mevrouw Jimi Tenor, een dame met meer dan genoeg soul, maar zonder de stem of de uitstraling van lichtend voorbeeld Macy Gray. Het prettig gestoorde muzikale lollipop punk-allegaartje van het Japanse Ex-Girl verzandde door de hevige regen in het niets. Jammer, want de drie dames hebben duidelijk meer ambitie dan dat. Ook Vlamingen genoeg dit jaar, zowel De Mens, das pop als Mauro mochten hun set van Rock Werchter nog eens overdoen en deze keer voor een veel kritischer publiek. Mauro vroeg dan ook of ze het wel een goed optreden vonden, want, verzuchtte hij met zijn treurigste hondenogen, "je suis un artiste incertain". Desalniettemin, een prima optreden op een prima festival.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234