Vrijdag 16/04/2021

Tony Van Parys geeft er de brui aan

De rechtstreekse aanleiding voor het vertrek van justitiespecialist Tony Van Parys is de komst van kerkjurist Rik Torfs. Zijn frustratie over de communautaire stilstand en zijn verbanning naar de Senaat deden de rest.

Gentse advocaat en CD&V-senator kapt na 25 jaar misnoegd met politieke carrière

Tony Van Parys is ontgoocheld over het uitblijven van communautaire doorbraken de voorbije jaren’, zegt zijn voorzitter Marianne Thyssen. ‘Het is een ontgoocheling die we met hem delen.’

De Gentse advocaat en gewezen minister kwam zijn verbanning naar de Senaat nooit echt te boven. In 2007 wilde hij graag naar de Kamer, maar moest hij de duimen leggen voor Volvobaas Peter Leyman, die het nog geen jaar uitzong in het parlement. In de Senaat teerde hij op zijn jarenlange ervaring als justitiespecialist, maar echt bevlogen of hyperactief kon hij niet meer genoemd worden.

Dat hij door de komst van BV Rik Torfs alweer een ongunstige plaats zou krijgen op de kieslijst, was voor hem de druppel. “Als Torfs een plaats krijgt op de Senaatslijst, is het voor mij goed geweest”, zei hij vorige week tegen zijn collega’s van de Senaat, toen de geruchten over de overstap van de kerkjurist door de partij gonsden. “Dan neem ik een radicale beslissing.” Van Parys zag echt het nut niet in van de carrièrewending van de Leuvense hoogleraar. “Hij liep er echt ongelukkig bij. Knorrig, negatief, triest”, zegt een senator.

Het vertrek van de Gentse senator vergemakkelijkte in zekere zin de vorming van de Senaatslijst, een puzzel die Thyssen maar moeilijk gelegd kreeg. Zij moest de afgelopen dagen de onvrede over Torfs wegmasseren, die door menig partijgenoot weinig flatteus werd omschreven als ‘mediageile onnozelaar’ of ‘opportunist’, én de neveneffecten van zijn tweede plaats op de Senaatslijst verkocht krijgen. Door de zegezekere plek van Torfs moest er immers een andere, doorgewinterde senator geschrapt worden in de top zes.

Senator Hugo Vandenberghe, die andere Leuvense professor bij CD&V, kreeg vrijdagavond wel nog uitsluitsel over de vijfde plaats. De derde plaats zou voor Sabine De Bethune zijn, de vierde voor Wouter Beke, de zesde voor Els Schelfhout en de zevende voor Elke Tindemans. Vandaag moet die lijst wel nog definitief goedgekeurd worden. In eerdere scenario’s stond Van Parys op de zesde plaats, maar hij bedankte vrijdag voor die eer.

Begin vorige week rekende hij nochtans nog op een verlengd verblijf in de Senaat. Meer nog, hij beweerde dat zijn frustratie over zijn habitat van de drie laatste jaren eindelijk was weggeëbd. “De komende vier jaar zal er hopelijk erg veel institutioneel werk zijn in het parlement en daarin heeft de Senaat dan een bijzondere rol. Ik denk dat mijn bijdrage daar het grootst kan zijn”, zei hij aan De Gentenaar.

In de fractie wordt zijn vertrek met lede ogen aanschouwd. “Tony’s vertrek is een enorme verzwakking voor onze ploeg”, zegt zijn voormalig collega Pol Van Den Driessche. “Ik ga hem echt missen. Als justitiespecialist en als een van mijn beste vrienden in de partij.” Nergens valt een onvertogen woord over de afscheidnemer. “Integriteit was zijn tweede naam”, zegt ook Elke Tindemans. “Ik kan zijn vertrek alleen maar betreuren.”

De turbulente lijstvorming was voor Van Parys slechts de spreekwoordelijke druppel, het laatste duwtje in de rug. Hij was erg ontgoocheld over de mislukte communautaire onderhandelingen en kon zich danig opwinden over het failliet van het huidige federale model. Behorend tot de Vlaamse vleugel van zijn partij, samen met mensen als Michel Doomst, Hendrik Bogaert of Mia De Schamphelaere, eiste hij stevige, communautaire garanties in het verkiezingsprogramma van zijn partij, dat in het weekeinde inderhaast bijeen geschreven werd. Hij wou niet dat CD&V in een regering zou stappen zonder een voorafgaand, stevig akkoord rond de staatshervorming. “Dat was zijn laatste kruistocht” zegt een fractiegenoot. “Zijn laatste colère.”

Zijn eerste stappen in de nationale politiek zette Van Parys 25 jaar geleden. In 1985 kwam hij binnen in het federale parlement voor de toenmalige CVP. Twaalf jaar geleden volgde hij Stefaan De Clerck op als minister van Justitie nadat De Clerck zijn ontslag had ingediend na de ontsnapping van Marc Dutroux. In de paarse jaren ontpopte hij zich tot een van de meest fervente en luidruchtige tegenstanders van de regeringen-Verhofstadt en veegde hij geregeld toenmalig justitieminister Laurette Onkelinx de mantel uit.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234