Zaterdag 28/11/2020

Review

Tom Jones veel meer dan een nostalgieact in Tienen ****

(Foto's: Alex Vanhee)Beeld UNKNOWN

De vijfentwintigste verjaardag van Suikerrock kon zich onmogelijk een betere ceremoniemeester gewenst hebben dan de Welshe supergentleman Tom Jones. Met zowel werk uit zijn jongste, alom geprezen plaat Praise & Blame als een rist verplichte klassiekers toonde Jones zich een eminence grise die zoveel meer was dan alleen die roemruchte stem.

Op Praise & Blame zagen we Jones de pekzwarte haarverf en ietwat getuite lippen afzweren. Weg waren de suede pakken, de wat lacherige sugardaddy-annex-eeuwige-playboy-karikatuur die hij zich had aangemeten door onder meer met Mousse T samen te werken. Alle al dan niet overbodige showelementen die er zo lang hadden voor gezorgd dat hij met de jaren groter wordende onderbroekjes naar zijn hoofd geslingerd kreeg, werden de deur gewezen - behalve de zonnebank.

Met die plaat vervoegde hij het rijtje eminenties die zich in de winter van hun carrière een nieuw, erudieter maatpak aanmaten om zo een een nieuwe generatie aan te spreken en de oudere volgers met verstomming te slaan. Op dezelfde sobere en toch weer speelse manier waarop hij zich op Praise & Blaime die gospel- en bluesklassiekers geheel eigen maakte, betrad hij in Tienen het Suikerrockpodium. Bijgestaan door enkel een drummer en een gitarist zorgde hij meteen voor een krop in de keel met de John Lee Hooker-cover 'Burning Hell', meteen gevolgd door de gospeltraditional 'Run On', die hij gesmaakt aankondigde door te verhalen over hoe hij en Elvis er zo van genoten die samen te zingen.

Meteen daarna volgde 'Strange Things' waarbij de hele band het podium opgejaagd werd, inclusief twee jonge pussycats van achtergrondzangeressen - hij blijft een onverbeterlijke snoeper. En afgaande op het vurige koppeltje naast ons blijft Jones garant staan voor pure, soulvolle seksmuziek. Zo ook 'Chills & Fever', zijn eerste opname ooit, dat nog even in de verf zette dat hij ooit (en nu dus opnieuw) een meer dan legitieme blanke blueszanger was. Helaas zwermde dat nummer meteen over in het ons iets te kitscherige 'Sex Bomb', hoewel hij ons op die manier zijn twee kanten liet zien: de blanke neger en de overjaarse adonis in fluwelen pyjama.

Nog voorbeelden nodig van Jones' schijnbaar overvloedige veelzijdigheid? De Chicago blues van 'St. James Infirmary Blues', de met R&B gemêleerde gospel van 'Didn't It Rain' of gewoon de manier waarop hij topklassieker 'Delilah' omturnde tot een driftige tango. In die mate dat zelfs wij zinnens waren onze onderbroek richting podium te slingeren.

Alleen wat jammer van het statische publiek, iets wat deze van klasse barstende Jones allesbehalve verdiende. Bovendien werd hij onterecht getypecast als nostalgieact, terwijl hij op Glastonbury nog bewezen had dat het podium hem nog steeds even na ligt als het 'Green Green Grass Of Home'. God verhoede dat hij binnenkort zou weggemoffeld worden tussen de has-beens op Night Of The Proms.

Beeld UNKNOWN
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234