Dinsdag 17/09/2019

In het spoor van Tom Coninx

Tom Coninx: ‘Als ik bij VTM was gebleven, was ik in een midlifecrisis beland’

‘Tom Coninx lanceert nieuw sportplatform SportNU.be’, lezen we. Dat treft: we vroegen ons nét af hoe het eigenlijk zou zijn met het gevierde sportanker, dat vorig jaar plots van het scherm verdween. VTM verlengde zijn contract niet: twintig jaar was hij een vaste waarde op radio en televisie, maar toen werd hij bedankt voor bewezen diensten. ‘Dat was even wennen,’ geeft Coninx (44) toe: ‘Ik heb mezelf moeten heruitvinden. En daar ben ik blij om, ik kan het iedereen aanraden.’

Tom Coninx doet aan guerrillaverslaggeving, zo blijkt: hij infiltreert zonder officiële accreditatie in de Tour, samen met ex-renner en Parijs-Roubaix-winnaar Johan Vansummeren – Summie voor de vrienden – en zijn 18-jarige cameraman en monteur Cédric De Boeck. Op scooters.

Tom Coninx: “Op die scooters zijn we vóór alle anderen bij het hotel van de ritwinnaar. De andere verslaggevers, die samen aan de finish staan, moeten allemaal op dezelfde weg in auto’s aanschuiven om aan dat hotel te geraken. Om aan de finish te mogen staan, heb je een accreditatie nodig, maar die kost 250 euro per persoon per dag. Daar hebben we het budget niet voor. Dus wachten we de winnaar elke dag op aan zijn hotel en erna zetten we onze beelden razendsnel online.”

We staan voor de kathedraal in Reims, waar de vierde etappe van de Tour de France de volgende dag zal vertrekken. Coninx heeft net de pronostiek ingeblikt die Vansummeren elke dag op SportNu.be maakt, hij gooit de camera in een sporttas en loopt de plaatselijke wijnhandel binnen voor een fles champagne.

Coninx: “Die geeft Summie straks aan geletruidrager Julian Alaphilippe (die net de derde etappe heeft gewonnen, red.). Zaterdag heb ik in een opwelling een fles gekocht om aan Mike Teunissen te geven, en daarna dacht ik: ‘Dat item houden we erin.’”

Coninx, Vansummeren en De Boeck zetten hun helmen op en springen op hun scooters. Coninx geeft me het adres van het hotel van Deceuninck-Quick·step. “We zien je daar”, zegt hij. “We moeten opschieten, we moeten daar zijn vóór Alaphilippe aankomt.”

Ze zijn op tijd. De rennersbus is er nog niet. Van alle kanten hoor ik: “Hé, Summie! Alles goed?” Vansummeren geniet. “Mijn leven is voor een groot stuk gevormd door de koers”, zegt hij me even later. “Het is mijn thuis. Ik heb er echt van afgezien dat ik door hartproblemen plots moest stoppen.” Als hij Alaphilippe de champagne overhandigt, is de ritwinnaar vereerd.

Coninx: “Ze kennen hem allemaal nog. Zo gaat dat als je ooit een klassieker hebt gewonnen.”

Slim gezien wel, om hem mee te nemen.

“Jaja, maar nu moeten we snel naar de camper om het materiaal te monteren. Onze kracht is dat we sneller zijn dan de andere Tour-programma’s.”

Tom Coninx in een camper? Ik wil vragen of ik dat wel goed heb gehoord, maar dan roept iemand: ‘Hé, Coninx!’ Het is Jo Planckaert. “Wat doe jij op die scooter?” “Sportverslaggeving van nu! Snel en efficiënt”, antwoordt Coninx. “Maar nu moet ik ervandoor, want we moeten de tenten nog opzetten.” “Slaap jij in een tent?!” Planckaert schiet in de lach: “Het zal wel! Vanavond zit jij in een sterrenrestaurant!”

Tom Coninx in een tent? Dat geloof ik ook niet.

Coninx: “Toch is het zo. Als ik ’m opgezet krijg, tenminste. (lacht) Ik heb dat nog nooit gedaan. Ik had, eerlijk gezegd, ook nog nooit de binnenkant van een camper gezien. Kom, we gaan. Rijd maar achter ons aan.”

Het blijkt allemaal echt waar te zijn. Ergens langs de weg, tussen de velden, vind ik Tom en Cédric naast een camper, terwijl Summie wild aan de startkabel van een generator staat te trekken.

Cédric De Boeck: “We hebben geen stroom. Ik kan niet monteren, want de batterij van mijn computer is leeg.”

Coninx: “Oké, Stefanie, voer jij Cédric en mij dan maar naar Epernay. We moeten een café met stroom zoeken.”

In Epernay, waar de Tour vandaag aankwam, is de plaatselijke horeca niet gediend van buitenlanders. We worden overal weggestuurd en vinden pas na een uur een vriendelijke, oude cafébaas die de mannen wil helpen. Terwijl Cédric monteert, kan ik Tom eindelijk wat vragen stellen. Gelukkig heeft hij ook wat broodjes van Foodmaker, één van de sponsors, uit de camper meegenomen, want van eten zal verder niet veel in huis komen.

Opeens verschijnt ook vader Alain Coninx op het toneel. Hij volgt de Tour, maar is ook heel nieuwsgierig naar wat zijn zoon uitspookt.

Alain Coninx: “Mijn zoon, een ondernemer die voor zichzelf instaat en mensen in dienst heeft... Had me dat tien jaar geleden voorspeld en ik had eens goed gelachen.”

Ja, Tom, ik denk niet dat ik je al ooit zo hard heb zien werken.

Coninx: “Ik werkte wel, hoor, maar het is waar: vroeger ging ik voor de camera zitten, zei iemand ‘vier, drie twee, één’ en dan begon ik en deed ik mijn job. Nu moet ik alles zelf doen: camera’s regelen, de productie, gasten zoeken, en geld. Ik ben eigenlijk een firma op mezelf. Geweldig spannend.”


Geen bedankje

Ooit vertelde je me dat je vooral zocht naar comfort in je leven. Vandaar ook je overstap naar VTM, neem ik aan. Jouw levensfilosofie was het hedonisme, zei je, de leer die stelt dat genot het hoogste goed is.

Coninx: “Dat is waar. Voor een stuk denk ik nog steeds zo. Ik steun nu flink op de contacten die ik de afgelopen twintig jaar heb opgebouwd. Je hebt toch gezien dat wij de enigen waren bij wie Eddy Merckx vlak voor de start van de Tour een prognose heeft gegeven? Het doel is wel om ooit weer in een comfortabelere situatie te geraken, want ik ben natuurlijk volledig uit mijn comfortzone gerukt toen mijn contract vorig jaar niet werd vernieuwd en ik ander werk moest gaan zoeken. Ik ben niet de enige die dat overkomt, hè. Overal om me heen zie ik veertigers met veel ervaring en kwaliteiten die ontslagen worden omwille van reorganisaties en bezuinigingen, of door jongeren worden vervangen.”

Een dag in het spoor van Tom Coninx: op de scooter rondtuffen met Johan Vansummeren, beelden monteren met cameraman Cédric De Boeck en fietsen in elkaar steken met de plaatselijke cafébaas en papa Alain.

Koos VTM daarom voor Maarten Breckx? Omdat hij goedkoper is?

Coninx: “Het was een financiële kwestie. Toen VTM het voetbalcontract en een deel van de Champions League kwijtraakte, dacht ik meteen: dat gaat hier niet lang meer duren. Dan gaan ze natuurlijk na wie er het duurste is. Zo is dat nu eenmaal. Nu, ik was niet blij met hoe alles verlopen is. Ik heb zeven jaar bij VTM gewerkt, heb er meer dan duizend live-uitzendingen gepresenteerd, ik had wel een bedankje verwacht. Maar de bazen waren er bezig met politieke spelletjes en power trips. Toen ik voelde dat ze me probeerden te manipuleren, wilde ik hun spelletje niet meespelen. Niemands meester en niemands knecht, dat is hoe ik ben. Toen ik merkte dat ze van me af wilden, heb ik dus meteen gezegd: ‘Ik ga wel, ik ben sterk genoeg, ik zoek mijn eigen weg.”

“Op zulke momenten merk je wel hoe oppervlakkig de wereld van de sportjournalistiek is. Je wordt gewoon voor iedereen lucht en hoort niemand meer. Dat moet je natuurlijk aanvaarden. Sommigen krijgen dan een depressie, mij stimuleert dat alleen maar om op een andere manier mijn plaats te vinden.”

Wat heb je het afgelopen jaar gedaan?

Coninx: “Dingen die ik altijd al heb gedaan: ik heb de kiescampagne van een Brusselse politica begeleid, ik heb een magazine voor een immokantoor geschreven. Als je twintig jaar bij de televisie hebt gewerkt, ken je wel wat mensen op wie je kunt terugvallen en die niet alleen maar kicken op het feit dat je op tv komt.”

Heb je moeten afkicken van je televisieleven?

Coninx: “Nee. Dat zit niet in mijn karakter. Ik kan me heel goed ontspannen. Na elke uitzending was ik na een kwartier al met andere dingen bezig. Ik heb het afgelopen jaar ook wel wat vakantie genomen en ook veel tijd doorgebracht met mijn kinderen, die nu 8 en 12 zijn. Ik ben veel naar hun tennis- en hockeywedstrijden gaan kijken, want straks gaan ze puberen en dan willen ze waarschijnlijk niet eens meer met mij aan tafel zitten als we op restaurant gaan.”

“Ik heb ook op een prachtig Italiaans eiland verbleven, Procida, voor de kust van Napels, met pastelkleurige huisjes, vissers die hun netten zitten boeten en idyllische zonsondergangen. Ik heb er veel in zee gezwommen en nagedacht.”

Waarover?

Coninx: “Over wat ik van mijn 20ste tot mijn 44ste eigenlijk had gedaan.”

En wat was de conclusie?

Coninx: “Dat ik veel te hard heb geleefd. In de vaart der dingen heb ik de authentieke kant van het leven, die ik op dat eiland rond me zag, te veel verwaarloosd. Waar was ik mee bezig geweest? Mijn ego? Geld? Wat eigenlijk? Op den duur weet je het niet meer. Je zit gewoon op de molen en draait maar door, want je verdient goed...”

 Als je VTM-contract was vernieuwd, zat je daar nog.

Coninx: “Waarschijnlijk wel. En dan had ik binnenkort mijn eerste midlifecrisis gekregen. Ik ben blij dat ik mezelf heb moeten heruitvinden, ik kan het iedereen aanraden.”


Verrassend onzeker

Je lanceerde deze week SportNu.be, maar je had ook al het platform Sportcafeonline.com, waar je Johan Museeuw, Jan Ceulemans en andere grootheden prognoses liet maken voor competitiewedstrijden?

Coninx: “Ja, maar dat deed ik in feite voor de online bookmaker Bingoal. Ik heb hun voorgesteld video’s over sport te maken, om hun zaak te ondersteunen. Summie en ik maken nu ook filmpjes met sfeerbeelden en prognoses voor hen. Op die manier kan ik ook mijn eigen platform opstarten.”

Bingoal helpt jou, jij helpt de gokkers met prognoses: de ideale win-winsituatie. Voel je geen gêne omdat je gokken mee stimuleert?

Coninx: “Neen, waarom? De hoofdsponsor van Club Brugge is Unibet. De hele voetbalcompetitie wordt financieel gesteund door bookmakers die veel minder bonafide zijn dan Bingoal.”

“Maak je geen illusies. Ik heb veel geleerd in het halfjaar dat ik Sportcafeonline maakte. Hoeveel je moet betalen om Google, Instagram en Facebook je video’s te laten boosten, bijvoorbeeld. De filmpjes die ik voor de verkiezingscampagne van Els Ampe heb gemaakt, werden tweehonderdduizend keer bekeken omdat we ze lieten boosten. Het is wel een tricky business: overal zitten mensen die je proberen op te lichten. Ik heb moeten leren om mensen nog beter in te schatten en hen te snel af te zijn. Dat is wat we met dit project ook proberen: overal als eerste zijn, iedereen dribbelen en door de benen schieten.”

(tegen Cédric) “Lukt het met de montage? Daar is Summie met de fietsen. We moeten die nog in elkaar zetten.”

Johan Vansummeren: “Tom, ik zou graag om zes uur met de fiets het parcours filmen en er wat over vertellen, voordat ze de weg afsluiten.”

Coninx: “Zouden we toch niet ergens een kamer zoeken en morgenochtend in het hotel van Lotto Soudal Tim Wellens onderscheppen?” (wat hen ook lukt: de ochtend nadien staat Wellens voor de camera van SportNu, red.)

Alain Coninx: (komt erbij) “Wat gaan we drinken?”

Coninx: “Bestel maar een fles champagne. Ik betaal. We zitten niet voor niets in de champagnestreek.”

Terwijl de champagne vloeit, beginnen de mannen met hulp van de oude cafébaas en onder toeziend oog van vader Alain de fietsen te monteren. Het is intussen halfelf en Cédric zit nog steeds verwoed aan de video te werken. Alain betaalt de champagne.

Johan Vansummeren: “Toen ik moest stoppen met wielrennen, was Tom de enige die me opbelde om te vragen hoe het met mij was. Dat had ik niet verwacht. Intussen zijn we echte maten.”

Wat doe je nu? Tom is volwassen. ‘Hij kan voor zichzelf instaan,’ zei je net.

Alain Coninx: “Jaja. Weet je, ik zie hem nog altijd huilend van geluk thuiskomen nadat hij was aangenomen bij Studio Brussel. De eerste sollicitatiebrief die we hadden geschreven, had hij niet naar Studio Brussel opgestuurd, uit angst dat het toch niks zou worden. Ik heb hem moeten pushen om het toch te doen.”

“Hij is onzekerder dan je denkt, ook al heeft hij ontzettend veel lef. Ik herinner me dat ik een ticket voor hem had geregeld, voor de match Nederland - Brazilië op het WK 1998. Hij was met een vriend op de lappen geweest en ik kon hem op de dag van de match maar niet bereiken. Opeens belde hij: ‘Ik ben binnen en zit nu naast Johan Cruijff.’ Ik ben lang bang geweest dat hij niet op zijn pootjes zou terechtkomen, maar dat bleek het begin van zijn tour de gloire.”

Haar in de war

De fietsen zijn gemonteerd en Tom schenkt me nog een glas in.

Heeft je flamboyante levensstijl je soms geen parten gespeeld? Vier jaar geleden beweerde een Waregemse cafébazin dat ze een kind van je verwachtte.

Coninx: “Ja, en sindsdien heb ik nooit meer iets van die mensen gehoord. Dat zegt toch genoeg. Ik heb toen mijn mond gehouden, ik heb nooit willen reageren en dat ga ik nu ook niet doen. Anders blijft het verhaal circuleren. Zo’n historie bepaalt toch voor een stuk je imago. Als het bedrijf waarvoor je werkt daarna een marketingonderzoek doet, kom je daar minder goed uit.”

“Weet je, als je joviaal en populair bent en op een plaats zit die anderen ook wel zouden willen, dan roep je jaloezie op en dat haalt niet het beste in mensen naar boven. Kijk naar Ruben Van Gucht. Waarom denk je dat zijn naaktfoto’s zo werden rondgestuurd? Iedereen sprak me erover aan: ‘Hoe is het met je collega?’ Hij is nu voor altijd die jongen ‘met dat lid van een zekere grootte’.”

Alain Coninx: “Moet het daar nu echt over gaan? Al dat gezeik en die negativiteit. Als ik naar de duidingsprogramma’s kijk, denk ik ook steeds: ze zitten daar alleen maar te stoken. En dan verbaasd zijn dat iedereen ontevreden is en op Vlaams Belang stemt!”

Ander onderwerp dan: hoe is het idee voor deze roadtrip eigenlijk ontstaan?

Coninx: “Vijf weken geleden nam Summie een filmpje op na Dwars door het Hageland, de koers van Nick Nuyens. Achteraf zaten we samen op een terras.”

Vansummeren: “Toen ik nog renner was, kende ik Tom alleen als journalist. Maar toen ik moest stoppen, was hij de enige die belde om te vragen hoe het met mij was. Dat had ik totaal niet verwacht. Hij heeft me ook gesteund na mijn scheiding en me mee op pad genomen. Ondertussen is hij een echte maat geworden.”

Coninx: “Bon, we zaten dus op dat terras, begonnen te zeveren over de Tour en opeens vraagt Summie: ‘Waarom gaan we er niet met een camera naartoe? Hier om de hoek zit een camperhandelaar, vraag eens of ze ons geen camper willen meegeven.’ We hebben ze opgebeld en ze zeiden meteen ja.”

“Zaten we daar opeens met een camper, maar nog zonder geld en zonder plan. Dan zijn we aan het rekenen geslagen: péage, camera’s... We hadden toch zeker 100.000 euro nodig. Bingoal wilde meteen meedoen, maar ik heb nog een aantal sponsordossiers opgestuurd.”

Kun je nu ook al sponsordossiers maken?

Coninx: “Daarvoor heb ik natuurlijk hulp gekregen van mensen die met Excel kunnen werken en kunnen tellen. Dat kan ik niet.” (lacht)

“De laatste week voor ons vertrek heeft iedereen bij mij geslapen en zijn we dag en nacht aan het werk geweest. Pas op het laatste moment viel alles in de plooi. Op woensdag heb ik nog voor iedereen de was gedaan. Toen besefte ik plots: shit, we kunnen niet met vier in die camper slapen – we hebben nog een vierde man mee die op het materiaal past als we op pad zijn. We zijn dan als een gek naar tenten beginnen te zoeken, en vonden iemand uit Waregem die ook Reizen Waes van materiaal voorziet. Hij is de avond voor ons vertrek om halfelf nog tenten en matjes komen brengen. Op mijn leeftijd op de grond slapen, is dat wel een goed idee? Slaap je niet beter op luchtmatrassen? Ik heb die nieuwe matjes thuis uitgeprobeerd. Die zijn wel comfortabel... voor vijf minuten toch. Maar voor zes uur? Ik weet het niet.”

Vansummeren: “Doe niet flauw, we doen het gewoon. Het moet een echte roadtrip zijn. Ik zou dat ook in de reportages tonen, ik wil proberen een renner uit te nodigen bij de camper voor een barbecuetje, heel informeel.” (hij zet zijn helm op en geeft Tom de zijne aan)

Coninx: “Het probleem met die helmen is dat je haar in de war raakt. Het eerste wat we elkaar vragen als we ’m afzetten, is: ‘Hoe zit m’n haar?’ Een beetje idioot, hè, bijna 50 en nog steeds zo ijdel.” (lacht)

“Cédric, staan we online?”

Cédric De Boeck: “Net!”

Coninx “Mooi. Het is twaalf uur. Vive le vélo is al afgelopen. (lacht) Het is nog maar een pilootproject, hè. We leren elke seconde bij. Vanaf augustus willen we ook infiltreren in de voetbalwereld. Dan moet alles op punt staan.”

De volgende dag meldt Tom dat hij toch in de tent heeft geslapen. “Heavy hoor”, appt hij om zes uur ’s ochtends: “Ik stap nu op de fiets.”

© Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234