Zondag 15/12/2019

interview

Tom Boonen:"Ik word elke dag moe wakker"

Tom Boonen maakt zich klaar voor de training. 'De laatste Roubaix zal wel moeilijk zijn. Ik ben geen bleiter, maar het gaat iets speciaals zijn.' Beeld TDW

Op 15 oktober viert Tom Boonen zijn 36ste verjaardag, op 16 oktober probeert hij voor de tweede keer wereldkampioen te worden. En dan is het mooi geweest. Of toch bijna. Op 9 april na afloop van Parijs-Roubaix stopt hij definitief met koersen. "Het is een heel groot hoofdstuk van je leven dat je afsluit."

Morgen start je in Parijs-Tours, volgende week is het wereldkampioenschap in Qatar. Je was de voorbije maanden erg gefocust op dat WK.

"Van in de zomer is het WK het grote doel van het najaar. Ik heb hard gewerkt. Ik probeer al sinds Hamburg een grote koers te winnen. In Parijs-Brussel (de vroegere naam van de Brussels Cycling Classic, MG) is het gelukt. Dat gaf toch vertrouwen."

Speciaal voor het WK hebben ze alle hellingen uit de finale van Parijs-Tours gehaald. Het wordt een generale repetitie voor Qatar.

"Daar ben ik pas deze week achter gekomen. Het zal een echte sprinterskoers worden, daar zorgen de Fransen wel voor. Van elke sprint die ik de voorbije maanden reed, nam ik een stukje mee naar de volgende sprint. Ik won Parijs-Brussel in de sprint, die niet perfect was. Maar de manier waarop ik dat aanpakte stelde me gerust."

Je versloeg in de Brussels Cycling Classic de Franse sprinters Démare en Bouhanni. Hen kom je straks in Qatar ook tegen.

"Mensen vergeten rap, maar die mannen heb ik in het verleden nog wel geklopt. Ik kan die snelle sprinters nog wel aan."

In het beste geval sprint je in Qatar tegen Kittel, Greipel, Cavendish, Kristoff. Is dat toch niet een ander niveau dan Démare en Bouhanni?

"Elke sprint die gereden wordt kan gewonnen worden door iedereen die eraan meedoet. Als de wil er is, kan ik die mannen ook aan. Greipel heb ik vorig jaar geklopt (in de derde rit van de Eneco Tour met aankomst in Ardooie, MG). Ik denk dat Kittel de snelste is van allemaal. Op voorwaarde dat hij in normale omstandigheden kan worden afgezet. Maar Qatar is geen normale wedstrijd."

Je benadert het heel mentaal.

"Het is geen geheim, het gaat om vechtlust. Als je in Qatar koerst, weet je dat het pijn gaat doen. Het is gewoon iedere seconde durven en willen vechten voor dat plaatsje en geen centimeter wijken van de lijn. Van het moment dat je een klein beetje gelaten bent, dat je denkt dat je kunt profiteren van de rest, rijden ze jou eraf. Twee, drie uur op mijn limiet blijven rijden, dat is iets wat ik heel goed kan. Afzien heeft mij nooit afgeschrikt."

Je behaalde in de Ronde van Qatar 23 etappezeges en werd vier keer eindwinnaar. Is die ervaring volgende week in jouw voordeel?

"Qatar is een land waar om de een of de andere reden de wind altijd goed staat. Daar kun je heel mooie waaieretappes krijgen. Dat speelt wel een rol. Onze ploeg heeft die wedstrijd zoveel jaren gedomineerd omdat we altijd voor de winst zijn gegaan. Hoe zwaar en hoe moeilijk het ook was. Veel jongens denken: het mag even pijn doen, maar geen drie keer op een dag. Bij ons was dat anders. De dingen zijn ondertussen wel veranderd. Veel naties zijn beter geworden in het rijden in waaiers. Geen enkel land durft op het WK arriveren met een halve ploeg die dat niet kan."

Stel dat je wereldkampioen wordt, waar plaats je die titel dan naast al die andere overwinningen in jouw carrière?

"Naast mijn andere wereldtitel. Dat is niet meer of niet minder waard. Het WK is een doel geworden, veel schiet er ook niet meer over. Ik heb nog het WK dit jaar en het voorjaar van 2017. En dan is het gedaan."

Niemand is het al gelukt om elf jaar na zijn eerste wereldtitel voor de tweede keer wereldkampioen te worden.

"Ik wist dat niet. Weer een uitdaging erbij."

Het is natuurlijk niet dezelfde renner die in 2005 in Madrid wereldkampioen werd, die hier nu tegenover mij zit.

"Ik ben elf jaar ouder en wijzer geworden, maar ik ben wel dezelfde jongen gebleven."

Is er verder niks veranderd?

"Ik zou direct het lichaam van 2005 terug willen. Ik heb in mijn carrière veel afgezien. Ik geef het je nu op een briefje: ik word elke dag moe wakker. Topsport is leuk, maar het heeft wel veel van mijn lichaam gevergd. Als je 16 jaar topsport hebt beoefend, ben je niet spaarzaam met je lichaam omgesprongen. Ik ben in mijn leven nooit moe geweest. Tot een paar jaar geleden. Plots word je daardoor ingehaald. Vooral door op mijn kop te vallen (Boonen viel vorig jaar in de Ronde van Abu Dhabi en liep daarbij een schedelbreuk op, MG). Ik ben daar heel lang heel slecht van geweest. Sindsdien ben ik nog geen enkele keer fris wakker geworden. Na die val was ik acht weken echt naar de kloten, drie maanden was ik geen mens."

Je zegt dat die schedelbreuk jouw leven heeft gered.

"Niet de schedelbreuk, wel het bloeden heeft gemaakt dat ik hier nu zit zoals ik zit. De breuk heeft gemaakt dat het bloed onder de schedel weg kon. Indien niet, was ik nu misschien in een toestand als Stig Broeckx (de Lotto-renner hield een hersenletsel over aan een aanrijding met een motorfiets in de Ronde van België, MG). Dat heeft de dokter van de nationale ploeg mij verteld.

"Bij die val van Stig kwam het toch weer allemaal terug. Op dat moment dacht ik aan stoppen. Ik had geen goesting meer om te blijven koersen. Niks. Nul. Achteraf bekeken heeft het toch ook mijn beslissing mee beïnvloed om in april volgend jaar met wielrennen te stoppen."

Was het dan inderdaad zoals je altijd hebt gezegd, dat je op een ochtend zou opstaan en beslissen om te stoppen met koersen?

"Ja, zo is het echt gegaan. De avond ervoor had ik iets te veel gezaag gehad naar mijn goesting, met ploegen die allemaal wilden dat ik voor hen zou komen rijden. Dat ging nergens naartoe. Ik kreeg voorstellen die uiteindelijk geen voorstellen waren. Het enige duidelijke voorstel dat ik had was van Patrick Lefevere. Die zei: je mag nog een jaar blijven. Tot het einde van 2017."

Weet je al wat je na je carrière gaat doen.

"Ik kan daar nog niet veel over zeggen, ik ben nu nog heel erg met de koers bezig. Volgend jaar na de zomer wil ik wel met iets anders kunnen beginnen."

Veel rust ga je jezelf niet gunnen, van april tot na de zomer.

"Een zomer rust. We zijn in de zomer nog nooit met vakantie geweest. Dat zal afkicken worden, maar het wordt leuk. Ik ben ook niet het type dat er last van heeft om een keer niet te fietsen."

Voelt het nu als een afscheidstournee? Dat is wel een vies woord.

"Ik heb altijd gezegd dat ik schrik had om aan te kondigen dat ik zou stoppen. Dan krijg je overal: dit is de laatste dit, de laatste dat. Maar het is nog niet zo geweest. De laatste Roubaix zal wel moeilijk zijn. Ik ben geen bleiter, maar het gaat iets speciaals zijn. Het is een heel groot hoofdstuk van je leven dat je afsluit."

Je hebt in je leven alleen maar wielrennen gekend.

"Ik heb het er met andere renners al over gehad, waarom renners na hun carrière altijd in de koers blijven. Gewoon omdat ze nooit iets anders hebben gedaan. Eigenlijk ben je een domme kloot. Alles is altijd voor jou geregeld geweest. Waar ga je dan gaan solliciteren?"

Je hebt de universiteit van het leven gedaan, zoals Jean-Marie Dedecker zegt.

"Ja, maar begin maar, met een stukje papier waarop staat dat je vijftien jaar renner bent geweest. Normaal dat er veel in de koers blijven plakken."

En jij? Blijf jij in de koers plakken?

"Ik zal een beetje in de koers blijven. Ik zou dat toch te hard missen. Maar ik ga zeker iets anders doen. Ik weet nog niet wat. Er zijn al een paar dingen op mij afgekomen. Ik hoef maar te kiezen."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234